Herrijshindernisje
Let op: begint met een heftige tekst Ik heb er twee en een half jaar over gedaan om te sterven aan iets waar ik dood aan zou gaan. En nu ik dan eindelijk dood ben aan iets wat me niet heeft vermoord, hoe ga ik dan weer herrijzen. Elke dag sterf ik een stukje meer terwijl is aangetoond dat ik leef. Elke dag verlies ik een stukje meer van mezelf door iets wat ik heb overwonnen. Elke dag verliest dat stukje elastiek zijn veerkracht en elasticiteit. Elke dag moet ik weer een gevecht overwinnen. Hoe lang hou ik dat vol. Hoe lang kan ik putten uit die put vol met doorzettingskracht, moed, wil en motivatie. Hoeveel hobbels in de weg kan ik nog over. Wanneer keert het tij. Wordt ik ooit beter. Wordt ik ooit weer mezelf. Of een versie die daar redelijk bij in de buurt komt. Zo op de goede weg en nu al paar maanden gaat het weer zo vele malen minder. Tegenslag op tegenslag, ontsteking op ontsteking. Ik ben zo moe. De weegschaal begint door te slaan van gaan-voor-het-leven naar ik-wil-rust. ...