Cindy's verhaal

Blog vlak voor de operatie maart 2025  "Mevrouw de Pagter, kunt u zich aanstaande maandag om 8.15 uur melden op de tweede verdieping? Dan wordt u om 8.30 uur geholpen." Daar zitten we dan. Vijf dagen later, op een koude maandagmorgen, in de auto op weg naar het AVL. Tien minuten de ramen staan krabben. Gelukkig is het lekker warm in de auto. John laat mij rijden. Hij weet ondertussen goed dat ik het fijn vind om heen te rijden. Heb ik zelf de controle. Raar eigenlijk, want als we in de file staan, kan hij net zo min een kant op als ik. John kan goed autorijden, dus dat is het ook niet. Het is gewoon alles in eigen hand willen houden op dat moment. Controle over de auto, de file, mezelf. John gaat daar niet tegenin. We hebben het er over in de auto. Ik dank hem voor het feit dat hij zo goed weet hoe ik ben op dat moment. En dat hij mij m'n gang laat gaan. Hij is daar heel helder in. Het is makkelijker om er in mee te gaan dan er een punt van maken. Hij geeft aan dat dit de...

 Let op: begint met een heftige tekst Ik heb er twee en een half jaar over gedaan om te sterven aan iets waar ik dood aan zou gaan. En nu ik dan eindelijk dood ben aan iets wat me niet heeft vermoord, hoe ga ik dan weer herrijzen. Elke dag sterf ik een stukje meer terwijl is aangetoond dat ik leef. Elke dag verlies ik een stukje meer van mezelf door iets wat ik heb overwonnen. Elke dag verliest dat stukje elastiek zijn veerkracht en elasticiteit. Elke dag moet ik weer een gevecht overwinnen. Hoe lang hou ik dat vol. Hoe lang kan ik putten uit die put vol met doorzettingskracht, moed, wil en motivatie. Hoeveel hobbels in de weg kan ik nog over. Wanneer keert het tij. Wordt ik ooit beter. Wordt ik ooit weer mezelf. Of een versie die daar redelijk bij in de buurt komt. Zo op de goede weg en nu al paar maanden gaat het weer zo vele malen minder. Tegenslag op tegenslag, ontsteking op ontsteking. Ik ben zo moe. De weegschaal begint door te slaan van gaan-voor-het-leven naar ik-wil-rust. ...

 Good times are coming. Je voelt het in je botten, in je hele wezen. Je weet dat het komt. Alleen de vraag wanneer. En hoe hobbelig de weg nog is er naartoe.  Na ruim drie maanden weer in een enorme rollercoaster terecht te zijn gekomen, lijkt heel rustig aan, een periode van rust aan te zijn gebroken.  Medicatie wisselingen zijn niet zo grappig. Zeker niet als het er 3 zijn in ongeveer 6 weken. Dat is even hard werken. Je voelt je gewoon niet lekker. Je energie niveau lijkt weer op een half jaar geleden. Je mood is om op te schieten en het kost weer behoorlijk wat energie om ook maar iets te ondernemen.  We hebben de hormoonpil, die zo lekker liep,  gedag moeten zeggen. Een ei-sprong is kennelijk niet wat we willen. Heeft natuurlijk met de hormonen te maken. En deze hormonen moeten in het gareel gehouden worden. We willen niet weer een hormoon kanker opzoeken. We kregen er weer een angst bij. Want deze pil was de laatste in de rij voor mij. Je wil niet weten we...

 Deze week bij de uwv arts geweest. Een afspraak die toch wel zwaar op mijn schouders rustte. Een soort examen. Ben je wel echt ziek. Onzin natuurlijk want dat is te bewijzen. Ik heb het dossier gezien. Ik hoop dat het boek wat ik aan het schrijven ben, net zo dik wordt als dat dossier. En nee, natuurlijk dacht ik niet dat het afgedaan zou worden als aanstellerij. Althans, mijn hoofd dacht dat. Er is nog zo'n ander dingetje in je lijf wat dan als een duiveltje op je andere schouder zit. Cin? Je weet toch dat er ook verhalen zijn die een andere uitkomst hebben hé? Dat je morgen weer volledig aan het werk moet. Dat je natuurlijk wordt afgewezen en dat je het na 18 mei maar lekker zelf uit mag gaan zoeken. Zonder financieel vangnet.  Dan ben je er nog niet. Er zijn mensen om je heen met verschillende meningen. De één zegt: Moet je niet willen, die WIA. De ander geeft aan dat het fijn is dat je rustig aan je herstel kunt gaan werken. De verschillen daarin maken het in je hoofd en ...

De Lente schoonmaak zorgt dat je hele huis weer schoongemaakt is in de kleinste hoekjes en gaatjes. Gordijnen gewassen en drogend op het wasrek in de tuin bij een flauw lente zonnetje. Een beeld dat te mooi is om waar te zijn. Klopt. Bij mij nog geen voorjaarsschoonmaak. Nog geen gordijnen in de was en nog niet op de knietjes met een vochtig doekje in de hoekjes. Dat is energie wat je even moet hebben. En hoewel het goed gaat met de energie blijven de kleine hoekjes en gaatjes nog lekker even zoals ze zijn en hangen de gordijnen nog prima aan het plafond.  Ik maak op een andere manier schoon. Ik maak schoon schip. De definitie van dat gezegde is het verleden achter je laten of vergeten. Dat laatste gaat niet lukken. Maar achter me laten is het proces waar ik nu in zit, denk ik. Vorig jaar zat ik midden in de bestralingen. Dus over een week of twee is dat ook een jaar geleden. In september pas terug komen voor scans.  En ik heb van de week nog weer goed nieuws gehad. Ik moest v...

Het is volgens mij veel te laat, toch wil ik iedereen die mijn blogs lezen, het beste wensen voor 2024. Haal alles uit het nieuwe jaar. En ik hoop op een goede gezondheid voor iedereen. En als dat helaas niet mogelijk is, dan hoop ik op een invulling waar je hart warm van wordt. En waar je hoofd rust vind. Er zijn namelijk wat mensen die ik ken waarvan ik weet dat 2024 een uitdaging is en in sommige situaties helaas blijft. In gedachten bij hen en hen die dierbaar zijn.  Mijn eerste opdracht die ik mezelf had gegeven in 2024 is al jammerlijk mislukt. Gezond 2023 uit en gezond 2024 in. Dat werd met griep en koorts 2023 uit en 2024 in. Het is maar griep en koorts, toch niet wat ik voorzien had. Toch maar weer eens kijken waar ik een nieuwe glazen bol kan vinden. Zo'n hele grote, waar je waarzeggers ook over gebogen ziet zitten. En dan met zo'n paarse zwarte cape met opstaande kraag, punthoed met een laagje kant en een dikke pukkel op m'n neus. Oh wacht, da's meer heks dan...