Cindy's verhaal

 Maandag 23 januari M'n moeder staat in de keuken aardappelen voor ons te schillen als ik begin aan deze blog. Ze is vandaag even mijn steun en toeverlaat. Ik mag ook even niks. 6 weken niet tillen, mijn arm niet hoger dan m'n schouder en er was nog iets wat ik niet mocht. Ben het vergeten. Oh ik weet het weer. Geen onverwachte bewegingen maken met m'n linker arm..... Mijn mam vertelde dat ze het maar bijzonder vond hoe ze me vanochtend aantrof. Ik had me al bijna helemaal zelf gewassen en schone kleren aan en was opgewekt. Ik ontving haar met een opgewekte: Goedemorgen!! Ik vraag haar of ze het aankan en ze zegt: natuurlijk. Dus ik vraag of ze mijn rechterarm kan wassen want met links lukt dat even niet. En ze wast m'n arm. Kleinigheid. Maar even heel fijn. Dat waar ik bang voor was is niet gebeurt. Het is al gewoon. Het is al gewoon zo zonder. Het is zo prima. De angst van erna blijkt voor nu niet gegrond. Ja, oké, het doet zeer. Het voelt even vervelend. Het is een e...

 Dinsdag een stukje door het bos gelopen.  Even nadenken over de komende periode.  Maandag heb ik een gesprek gehad met een verpleegkundige van de afdeling oncologie in Amsterdam. Gesprek ging over de aankomende operatie en wat er gaat gebeuren. Veel info over de gang van zaken. En daarna praten over erna. Erna, pffff, erna. Ja, erna. Als ie eraf is. Het was een fijn gesprek met een fijne verpleegkundige. Alle tijd. Je hoorde in haar stem geen enkele haast of drukte. Ze was met mij aan de telefoon.  En ik kreeg alle tijd. Ze wist de belangrijkheid van het gesprek. De impact, de situatie. Fijn.  Ze vroeg ook geïnteresseerd of ik al een ritueel had bedacht. Een ritueel voordat de borst eraf gaat. Een afscheid. Het is toch een stukje van mijzelf. Ik vertelde dat ik eigenlijk met stift aan de gang wilde, maar dat ik het de chirurg niet moeilijk wilde maken. Niet dat hij eerst moet zoeken waar hij of zij moet zijn.  Gipsafdruk? Ook een idee. Even op internet goo...