Cindy's verhaal

 Als je naar Walibi flevo gaat, of hoe het park tegenwoordig ook heet, dan heb je verschillende achtbanen. De één snel, bochtig, lang en eng. De ander hobbelig, kort en niet zo scarry. Dan is er één die alleen naar voor gaat, een looping heeft en na de looping weer achteruit gaat. Vanaf het moment van ontdekking van dat monster in m'n lijf heb ik, nou ik denk eigenlijk wij, al een paar verschillende achtbanen gehad. En ik denk zo maar dat het een enorm groot park is met nog veel meer verschillende achtbanen die we moeten berijden.  Ik zit in een volgende. Na het gesprek van afgelopen vrijdag in het ziekenhuis ben ik aan een nieuwe fase begonnen. Allereerst de opluchting dat ik mag vechten. Als ik niet meer had kunnen vechten dan was ik echt heel boos geweest zeg. Mensen die mij heel goed kennen, weten dat ik een goed gevecht niet uit de weg ga. Dus hier ben ik blij mee. Maar dan komt het besef wat voor berg er voor me staat. Fuck, hij is wel hoog en hobbelig en stijl. Kak....

 Zo. Het is even gezakt. Pffff. Goed. Ik ga proberen om het zo makkelijk en zo duidelijk mogelijk te vertellen. Mochten jullie nog vragen hebben, stel ze mij of ons in de app en zodra we er even voor kunnen zitten dan geven we jullie antwoord op jullie vragen. Oke. Ik heb een vechters kans. Wat betekend dat. Heel simpel en heel direkt: Ik ga nog niet dood. De kanker zit alleen in mijn linkerborst en in mijn linker oksel. Verder niet. Niet in mijn longen, lever of botten. Dat is goed nieuws. Dat maakt het ook ietsje makkelijker te behandelen. Daarom gaan we dat traject dus ook in. Er is wel 1 maar. In de oksel zitten heel veel lymfeklieren. Als er 1 of 2 of 5 zijn aangetast dan is dat oké. Bij mij zijn het er meer dan 10. Dat is een klein probleem. Daar kom ik later op terug. Volgende week krijg ik een mri scan. Dan gaan ze nog gedetailleerder kijken welke lymfeklieren er behandeld moeten worden en hoe de tumor in mijn borst eruit ziet. Snel daarna worden er twee markers geplaatst. ...

 Lieve allemaal. Ik heb een vechterskans. We gaan een curatief(genezend) traject in en geen palliatief( verlengend)traject in. John, Robert en ik gaan nu even ergens koffie drinken en er samen even over praten.  Jullie krijgen de rest van de informatie zo snel mogelijk. Maar we hebben even tijd nodig.

 Ik heb de tel niet bijgehouden. Het aantal hulp kaarten dat ons is aangeboden. Iedereen geeft aan dat als we iets nodig hebben, hulp, praten of wat dan ook, dat we mogen aangeven. Ik heb alleen het aantal niet bijgehouden. Ik heb er al een paar gebruikt. Mijn vriendin gevraagd om mee te gaan naar het ziekenhuis. Mijn andere vriendin gevraagd om mijn haar te doen. Al mijn voetbal kinderen gevraagd om op Robert te letten. Mijn ouders gevraagd of we de hotelbon mochten gebruiken. Al weet ik niet of dat ook een hulp kaart kost omdat ze het zelf hebben voorgesteld😁 En natuurlijk weet ik dat er nu veel mensen denken: cin, je hoeft de tel niet bij te houden want als je een hulpkaart nodig hebt dan krijg je die gewoon. I know!  Ik ga nu een grote kaart inzetten. Ik weet hoeveel mensen mijn blog lezen. Ik ben namelijk de enige die de statieken van de blog kan zien. Sommige verhalen zijn bijna 200 x gelezen. 200!! Ik moet eerlijk bekennen dat mijn weinige zelfvertrouwen wat ik in meze...

 Ik moest zo stil mogelijk blijven liggen, dus mijn echte super powers heb ik niet echt kunnen gebruiken😁 Maar ik voel me nog steeds enorm strijdbaar en sterk. Allereerst even het belangrijkste: beide scans zijn goed gelukt. Dus dat is de belangrijkste info van vandaag.  Ik heb vannacht bedacht dat ik bij mijn volgende verhaaltjes eerst de belangrijkste info zet omdat ik merk dat sommige mensen het toch lastig vinden om mijn verhalen te lezen. Nu hoop ik dat iedereen de belangrijkste info als eerste leest en als men dan wil stoppen dan is dat meer dan oke. Ja, ik weet het, toch denken aan anderen. Ben ik stiekem gewoon mee door gegaan. Maar hallo, zo ben ik, zo blijf ik en zolang ik me goed voel blijf ik Cindy de gever.  Ik zou iedereen zo graag onze huiskamer willen laten zien. Vier grote bossen bloemen, kaarten en het voetbalshirt. En een heel leuk kadootje van john en Robert hun vorige werkgever: zelf zonnebloemen kweken. Volgende week even doen en dan zien hoe groot ...

 Ehmm, toch echt lang na moeten denken over de kop van de tekst van vandaag. Zet ik het gewoon neer? Of is dat te confronterend voor anderen? Toen beseft ik 2 dingen. A: de situatie op zich is al behoorlijk confronterend voor veel mensen. En B: ik heb een paar dagen geleden besloten om me voor nu toch maar even niet druk te maken om wat anderen vinden. Dus daar staat ie: prettig weekend. Want dat was het. Wat hebben we een fijn weekend gehad. Zaterdag ochtend wakker worden bij mooi weer en de kriebels hebben. Ik wil wat doen. Na 2 dagen verslagen te zijn geweest en veel op bank en bed gelegen te hebben wilde ik even er uit en even wat meer actief zijn. Mijn ouders gevraagd om mee te gaan en toen mijn zus er lucht van kreeg wilde zij ook graag mee. Ik had alleen 1 voorwaarde. Even niet over de ziekte praten. Nou, dat is gelukt. Mijn zus had een jeu de boules spel in haar rugtas. En in de duinen hebben we een spelletje gespeeld. John was de VAR en mn vader de scheids. Want ja, drie m...

 Aanstaande maandag ochtend krijg ik weer telefoon. Dit keer uit het ziekenhuis van alkmaar. Daar onderga ik woensdag de petscan. Maandag ochtend hoor ik hoe laat ik me moet melden en wat er van me gevraagd wordt. Ik weet wel dat ik één van mijn collega's even vraag of we nog inco broekjes hebben, want zo'n zeikerd als ik zal mijn blaas niet onder controle kunnen houden als ik onder narcose ben. En anders wordt het zo'n zootje. Na het nieuws van donderdagavond is er nu even een periode van rust. De laatste dagen, eigenlijk vanaf maandag was heftig. Je zweeft tussen hoop en vrees. Je emoties gaan alle kanten op. Je gedachten ook trouwens. Er is strijdbaarheid en een positieve instelling. Maar ik zou tegen jullie liegen als ik zeg dat ik geen zwarte gedachten heb. Even denken aan het "wat als". Ik als volleerd scenario schrijver in mijn hoofd ben verbaasd over het feit dat er wel eens een paar gedachtes door mijn hoofd schieten, maar zoals vroeger? Nee, geen dagen l...

 De eerste slapeloze nacht is een feit. Wakker schrikken en denken: krijg ik de kans om te strijden?  En dat waren de 2 uurtjes slaap van deze nacht. Het lukt me niet meer om in slaap te vallen. Ik heb last van een monster. Een monster in mij. Velen van jullie weten mijn strijd met mijn hoofd. Maar God geef mij een gevecht met mijn hoofd. Het is zwaar en het is kut. Maar je weet dat er betere tijden komen. En nu? Mijn glazen bol is stuk, mijn pendels doen  het even niet en de waarzegster slaapt nog. Het is in de handen van...... god, opa op een wolk of wie dan ook maar niet in die van mij. Positief blijven is een kunst in deze. Ik moet! Maar oh jongens dat hoofd van mij heeft echt een eigen leven. Super strijdbaar en helder vanaf het begin. Maar af en toe zo bang, zwart en somber. Maar ook zo duidelijk rustig en geordend. Je wordt heen en weer geslingerd. En niet alleen in je hoofd maar ook in de emoties. Van, kom maar op, tot, godverdomme! De nacht op de bank is bijna vo...

Het is nu donderdag avond 19 mei 2022 20.43. Hoi ik ben Cindy en heb uitgezaaide borstkanker.  Het nieuws is binnen gedenderd.  Met de snelheid van een sneltrein en de heftigheid van, ja wat is er zwaar genoeg om deze zin af te maken. De grond is even onder onze voeten vandaan geslagen. We moeten ons opmaken voor een strijd. En over een week weten we waarschijnlijk hoe groot het monster gaat zijn waar wij tegen moeten vechten. Gaat het lukken? Wij gaan er voor!! Maar het is vreselijk eng.  We gaan jullie op deze manier op de hoogte houden. We nemen onze rust en tijd. Stuur appjes als je wil. Vraag of je langs mag komen of vraag om te bellen of beeldbellen. Dan hoor je het vanzelf.  De steun die we nu al ervaren is overweldigend. De steun die er is voor onze zoon, onze mooie Robert is super fijn.  Love you all.....

 Hoi allemaal, Na een tip van een lieve vriendin die helaas ook door de wol geverfd is, de tip gekregen om een blog te maken over dit. Dit, een situatie waar ik niet in wilde belanden. Het grote woord. Het is er. Gister een achtbaan. Ik ging wel even een onderzoekje doen en dan later zou ik het wel horen. John en Robert gezegd dat ze geen vrij hoefden te nemen want het waren alleen wat onderzoeken en de resultaten kwamen later wel. Niet dus. Mijn liefste vriendinnetje Nicole was met me mee. En daar ben ik zo enorm blij mee. Ze was er. Ze bleef. En ze stond voor me, omdat ik had aangegeven weg te lopen uit het ziekenhuis. Toch gek dat ik dat niet mocht van haar.  En toen kwam ie. De mokerslag.  Hoe ga ik dit john vertellen. En Robert. Ze breken in 100 stukjes. Helaas bleek dat waar. Was ik nou maar wel die heks, die stomme moeder, dat ijskonijn, die onaardige vrouw. Ik weet het, wat ik schrijf klopt niet. Maar he, alles om het af en toe een beetje lichter te hebben. Voor n...