Cindy's verhaal

 21 april 2026 Ruim een jaar later. Het gevoel dat de blog niet meer wordt gelezen, blijkt niet te kloppen. Vandaag voor het eerst in een jaar weer eens teruggekomen en de statistieken bekeken. In het afgelopen jaar is de blog 1,3 duizend keer gelezen. En toen ik keek naar de statistieken over de hele periode van begin tot nu, 13.000 keer bekeken en gelezen. Holy shit. Ik hoopte één iemand te bereiken. Het zijn er ietsje meer geworden. Voor mij een motivatie om de blog weer op te pakken. En het leven na kanker te gaan beschrijven.  De motivatie was verdwenen. Geen zin meer om te schrijven. Waarom? Ik heb het al eerder beschreven. Je bent op een punt klaar met de kanker. Je wil er niet meer over praten en niet meer aan denken. Je probeert heel hard je best te doen om het er niet meer over te hebben en toch, zodra je weer iemand spreekt loop ik eerst helemaal leeg over de negatieve dingen die we meemaken of die ik voel of ervaar. En alles in het leven is kut. En negatief. Die fi...

Blog vlak voor de operatie maart 2025  "Mevrouw de Pagter, kunt u zich aanstaande maandag om 8.15 uur melden op de tweede verdieping? Dan wordt u om 8.30 uur geholpen." Daar zitten we dan. Vijf dagen later, op een koude maandagmorgen, in de auto op weg naar het AVL. Tien minuten de ramen staan krabben. Gelukkig is het lekker warm in de auto. John laat mij rijden. Hij weet ondertussen goed dat ik het fijn vind om heen te rijden. Heb ik zelf de controle. Raar eigenlijk, want als we in de file staan, kan hij net zo min een kant op als ik. John kan goed autorijden, dus dat is het ook niet. Het is gewoon alles in eigen hand willen houden op dat moment. Controle over de auto, de file, mezelf. John gaat daar niet tegenin. We hebben het er over in de auto. Ik dank hem voor het feit dat hij zo goed weet hoe ik ben op dat moment. En dat hij mij m'n gang laat gaan. Hij is daar heel helder in. Het is makkelijker om er in mee te gaan dan er een punt van maken. Hij geeft aan dat dit de...