Cindy's verhaal

 Sorry voor de titel van deze blog. Het is een hele grote what the fuck, eigenlijk met hoofdletters. Schreef ik twee blogs geleden niet dat ik het fouten festival in Alkmaar zo kon begrijpen? Werkdruk, ziek en zeer etc. De vaste lezers zullen zich dat vast herinneren. Zeven maanden lang acceptatie, respect en vooral behoorlijk veel begrip. Na vorige week is dat allemaal weg. Geen respect, acceptatie en begrip meer. Ik had na mijn laatste chemo met mijn hormoonbehandeling moeten beginnen. Dat hoorde ik vrijdag. Afgelopen vrijdag. Laatste chemo was 26 oktober. De angst die er nu is of het in mijn lichaam nog steeds goed gaat door die nalatigheid is groot. En overbodig om te melden dat we nu alles hebben laten overzetten naar Amsterdam. Vanmorgen mijn eerste pil genomen. En doorrrrrr! In Amsterdam viel ik ook even door 1 klein gaatje. Daar is afgelopen maandag over gesproken met mijn contact daar. Anderhalf uur later kreeg ik telefoon. Er was namelijk iets niet helemaal goed gegaan me...

 Het is vrijdag 4 november 01.06 uur. Bek af. Ik moest donderdag bekopen dat ik woensdag de hele dag op pad ben geweest. Niet omdat het kon, gewoon omdat het moest.  Ik moest er even uit. Ik wilde persé de woensdag niet thuis door brengen. Bang dat ik de hele dag met chemo bezig zou zijn. Voor het eerst in 12 weken geen chemo.  Ik neem nog een slok van m'n warme chocolademelk en eet m'n laatste koekje. Bij de aldi, die kleine koekjes met zo'n plakkaat chocola er op. Ze zitten per 3 verpakt in kleine witte plastic zakjes. Ik wil echt m'n best doen om het plastic gebruik helemaal uit m'n leven te bannen. Het lukt nog niet helemaal. En ook het suiker verbruik weer terug te brengen. Maar 1 stap tegelijk. Vanmorgen wel weer voor het eerst wat thuis gesport. Dat was die ene stap van vandaag. Beetje gefrustreerd ben ik wel. Boven zag ik op mijn telefoon dat ik de film Eat, pray, love heb gemist. Mijn favoriete film. Gelukkig kun je die dan nog terug kijken. Ik start de fil...

 Ik wil eigenlijk beginnen met een hele lange diepe zucht. Het is alleen op papier niet goed neer te zetten. Het zit er op. De 20 weken chemo zitten er op. 16 doses chemo (eigenlijk 20 omdat de eerst 4 chemo rondes bestonden uit 2 verschillende chemo zakjes). Nogmaals een hele lange diepe zucht. Ik kan wel janken. Wat een periode. 5 maanden, voorbij in een zucht. Chemo, ziek, herstel, repeat. Zoals ik de vorige keer al schreef waren de laatste weken niet fijn. De goede dagen waren er eigenlijk niet meer. Van chemo naar chemo met 0% energie.  Het is vandaag dinsdag 1 november 2022. De eerste maand zonder chemo sinds juni. En ik ben er nog niet als je het hebt over je beter voelen. Ik voel me nog geen heel mens. Wat wel fijn is is de wetenschap dat morgen het cirkeltje niet opnieuw begint. En dat, lieve lezers, is zo fijn! En nu? Nu ben ik dwars. Ik ben heel dwars naar mezelf toe. De afgelopen 20 weken ben ik bezig geweest om de beste versie van mezelf neer te zetten. Om de moei...