Zonder

 Maandag 23 januari

M'n moeder staat in de keuken aardappelen voor ons te schillen als ik begin aan deze blog. Ze is vandaag even mijn steun en toeverlaat. Ik mag ook even niks. 6 weken niet tillen, mijn arm niet hoger dan m'n schouder en er was nog iets wat ik niet mocht. Ben het vergeten. Oh ik weet het weer. Geen onverwachte bewegingen maken met m'n linker arm.....

Mijn mam vertelde dat ze het maar bijzonder vond hoe ze me vanochtend aantrof. Ik had me al bijna helemaal zelf gewassen en schone kleren aan en was opgewekt. Ik ontving haar met een opgewekte: Goedemorgen!!

Ik vraag haar of ze het aankan en ze zegt: natuurlijk. Dus ik vraag of ze mijn rechterarm kan wassen want met links lukt dat even niet. En ze wast m'n arm. Kleinigheid. Maar even heel fijn. Dat waar ik bang voor was is niet gebeurt. Het is al gewoon.

Het is al gewoon zo zonder. Het is zo prima. De angst van erna blijkt voor nu niet gegrond. Ja, oké, het doet zeer. Het voelt even vervelend. Het is een enorm litteken. Gaan zitten doet zeer, gaan staan doet zeer, gaan liggen doet zeer, en alleen liggen op rechts. Ik ben nog niet zover om me echt helemaal bloot te geven. Dus een shirtje aan en aan laten.

Dinsdag 24 januari

We hebben net gegeten. Lekker pasta. Vandaag weer even naar het AVL. Even naar een internist die mijn hormoonbehandeling in de gaten houdt. De arts was verbaast te horen dat ik afgelopen zaterdag was geopereerd. En dan zit je vandaag gewoon hier? Zegt hij. Ehh ja, ik wel. 

Voor morgen heb ik mijn vriendin gevraagt of ze mij wil helpen met douchen. Vanaf zaterdag niet meer gedoucht. Ja, wel gewassen. Ik trek het nog even niet om mezelf zonder shirtje te wassen. Morgen wel dus en ik kijk er mega tegenop. Ik wil er even niet aan. Terwijl het echt weer zo goed gaat. Ik sta er weer gewoon hoor. Alleen merk ik wel dat mezelf bloot geven nog echt een brug te ver is. John checkt mijn litteken op ontstekingen en zo. En samen verschonen we even snel een shirtje en dan zit het weer even verscholen. Dus ik ga me morgen even verstoppen. Al weet ik dat ik er toch even aan moet geloven. Ik wil niet. 

De pijn is te doen. Slapen gaat, wakker, slapen, repeat. 

Mijn nieuwe fysieke ik is geboren. Nu uitzoeken hoe het allemaal werkt. 

Reacties

  1. Tine24 januari 2023 om 10:47

    Bewondering voor jou wordt steeds groter. Wat ben je toch een fantastisch sterk mens. Wat een power. Het is een mooi cadeau, ook al klinkt dat gek in deze situatie, dat het herstel zo voorspoedig gaat. Zo blij voor jou, John en Robert. Ga zo door powervrouw

    BeantwoordenVerwijderen
  2. A324 januari 2023 om 11:12

    ❤️❤️❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Anoniem25 januari 2023 om 03:20

    Wat klink je goed meisje...fijn dat je het zo ervaart...ik vind je heel sterk in deze situatie....houd moed...liefs van cees en mieke

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Anoniem27 januari 2023 om 15:01

    Ineens kom ik je blog tegen. Ben al 1,5 uur aan het lezen. Af en toe merk ik een traan. Ik ken je/jullie als super positieve, enthousiaste en lieve mensen. Heel veel sterkte in dit proces. Robert; zorg goed voor je moeder. Groet Roel Oomes

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Anoniem28 januari 2023 om 02:50

    You got this! Powervrouw, je doet 't toch maar even.
    Het is niet niks allemaal maar je hebt t toch weer doorstaan, with flying colors to the finishline Cindy .
    We are all rooting for you.
    ♡ uit Grootebroek

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Littekenen

Blog vlak voor de operatie maart 2025  "Mevrouw de Pagter, kunt u zich aanstaande maandag om 8.15 uur melden op de tweede verdieping? Dan wordt u om 8.30 uur geholpen." Daar zitten we dan. Vijf dagen later, op een koude maandagmorgen, in de auto op weg naar het AVL. Tien minuten de ramen staan krabben. Gelukkig is het lekker warm in de auto. John laat mij rijden. Hij weet ondertussen goed dat ik het fijn vind om heen te rijden. Heb ik zelf de controle. Raar eigenlijk, want als we in de file staan, kan hij net zo min een kant op als ik. John kan goed autorijden, dus dat is het ook niet. Het is gewoon alles in eigen hand willen houden op dat moment. Controle over de auto, de file, mezelf. John gaat daar niet tegenin. We hebben het er over in de auto. Ik dank hem voor het feit dat hij zo goed weet hoe ik ben op dat moment. En dat hij mij m'n gang laat gaan. Hij is daar heel helder in. Het is makkelijker om er in mee te gaan dan er een punt van maken. Hij geeft aan dat dit de...
Meer lezen

Herrijshindernisje

 Let op: begint met een heftige tekst Ik heb er twee en een half jaar over gedaan om te sterven aan iets waar ik dood aan zou gaan. En nu ik dan eindelijk dood ben aan iets wat me niet heeft vermoord, hoe ga ik dan weer herrijzen. Elke dag sterf ik een stukje meer terwijl is aangetoond dat ik leef. Elke dag verlies ik een stukje meer van mezelf door iets wat ik heb overwonnen. Elke dag verliest dat stukje elastiek zijn veerkracht en elasticiteit. Elke dag moet ik weer een gevecht overwinnen. Hoe lang hou ik dat vol. Hoe lang kan ik putten uit die put vol met doorzettingskracht, moed, wil en motivatie. Hoeveel hobbels in de weg kan ik nog over. Wanneer keert het tij. Wordt ik ooit beter. Wordt ik ooit weer mezelf. Of een versie die daar redelijk bij in de buurt komt. Zo op de goede weg en nu al paar maanden gaat het weer zo vele malen minder. Tegenslag op tegenslag, ontsteking op ontsteking. Ik ben zo moe. De weegschaal begint door te slaan van gaan-voor-het-leven naar ik-wil-rust. ...
Meer lezen

Geen tied meer

 Je hebt Google vertaler voor eigenlijk alle talen ter wereld. Alleen als ik zoek naar de vertaling van het woord: "geen", in het Drents, dan heb ik toch veel moeite. Volgens mij is het "gien". Ik hoor het wel van mijn familie en vrienden uit het mooie Drenthe.   Mijn tied is er af. Het uitstekende weefsel wat overbleef na de amputatie van mijn linkerborst, is weg. Op maandag de 13e, geen ongeluksdag, is het weggehaald. Ik keek er niet meer tegenop. Ik keek er juist naar uit. Elke dag had ik last van m'n derde tiet, of rug borst zoals het liefdevol werd genoemd door intimi. Humor is een raar ding in het leven van iemand die ziek is of ziek is geweest. Soms is de zwartste humor een manier om dingen even te relativeren. Je moet alleen even goed inschatten bij wie je die zwarte humor kunt bezigen.  Niet iedereen kan het hebben. Hier thuis en op mijn werk kan en kon het soms niet zwarter. Voor ons hilarisch en soms ook wel iets te veel. Dat laatste komt echt door de...
Meer lezen