Zelfbeeld:work in progress

 Dinsdag een stukje door het bos gelopen.  Even nadenken over de komende periode.  Maandag heb ik een gesprek gehad met een verpleegkundige van de afdeling oncologie in Amsterdam. Gesprek ging over de aankomende operatie en wat er gaat gebeuren. Veel info over de gang van zaken. En daarna praten over erna. Erna, pffff, erna. Ja, erna. Als ie eraf is. Het was een fijn gesprek met een fijne verpleegkundige. Alle tijd. Je hoorde in haar stem geen enkele haast of drukte. Ze was met mij aan de telefoon.  En ik kreeg alle tijd. Ze wist de belangrijkheid van het gesprek. De impact, de situatie. Fijn. 

Ze vroeg ook geïnteresseerd of ik al een ritueel had bedacht. Een ritueel voordat de borst eraf gaat. Een afscheid. Het is toch een stukje van mijzelf. Ik vertelde dat ik eigenlijk met stift aan de gang wilde, maar dat ik het de chirurg niet moeilijk wilde maken. Niet dat hij eerst moet zoeken waar hij of zij moet zijn.  Gipsafdruk? Ook een idee. Even op internet googelen. Rond de 200euro voor een afdruk. Wel op een sokkel,  dat dan weer wel. Vind ik mijn ene borst dat waard? Ik weet het niet. Dan maar voor een tientje met gipsverband aan de gang? Met wie ga ik dat avontuur aan? Sanen met iemand en dan je broek vol van het lachen? Of serieus alleen? Of op een andere manier met John?Schrijf ik mijn borst een brief en verbrand ik die dan ritueel? Bodypaint en dan een foto? Is ook leuk. Ik ben er nog niet over uit. Het is best lastig. Ik heb niet zo lang de tijd. Als hij er af is dan kan het niet meer. Maar vooral geen druk hoor. 

Ik ben er wel klaar voor. Ik ben niet bang. Het mag nu wel gebeuren eigenlijk. Ik heb zelfs al adressen waar ik een borst prothese kan laten aanmeten. En waar ik nieuwe bh's en zwemkleding kan kopen. Ik kijk daar zelfs naar uit. 

Tijdens het wandelen ben ik gaan denken.  Want er is wel iets waar ik van kan huilen. Waar ik tegenop kijk.  Niet zozeer hoe ik of mijn mannen er naar zullen kijken, dat komt wel goed. Nee ik ben angstig voor al die andere mensen om mij heen. Hoe reageren zij er op? Zeker de eerste weken zal ik het moeten doen zonder prothese. Er zijn zoveel mensen die het woord cosmetisch hebben opgenoemd. Zien ze mij dan anders? Ben ik daarom ineens minder vrouw? Ben ik daardoor niet meer de Cindy die ze kennen? Zie ik het aan hun blikken? Zie ik de pijn in de ogen van anderen die het zo erg vinden voor mij? Het is geen kritiek. Iedereen mag vinden wat hij of zij wil. En ieder zijn eigen mening. En natuurlijk voelt iedereen wat hij voelt en dat is meer dan prima. Maar wat gaat het met mij doen. Wordt ik er juist krachtiger door? Of kruip ik daardoor in een schulp? Durf ik naar buiten? Onder de mensen? Of blijf ik dan liever achter die hoge drempel die ik voor mezelf dan neerleg?

Om dat te testen heb ik besloten om vanaf 1 januari geen kapje meer te dragen. Ik heb een lelijke bos haar. Jammer dan. Toch? Of werkt dat toch niet zo? Ben ik er toch te veel mee bezig? Niet wat anderen van mij vinden maar de reacties er op.  

En in de dagen erna vind er een ontmoeting plaats waardoor ik nog meer van m'n stuk gebracht wordt. Iemand zei meneer tegen me. Kut, dat dus. Kan ik nu nog met zoveel kracht en overtuiging zonder dat kapje naar buiten? Want wat doet het met me en waarom? Nope, het kapje is weer op. Ik kan mezelf niet in de spiegel aankijken en dan een kort koppie zien en daar trots op zijn. Dat dragen. Nope, ik vind mezelf lelijk. En daar is het. Die tijger die een paar maanden geleden nog van de daken schreeuwde dat ik het wel even anders ging doen en dat het me niet meer kon schelen wat een ander er van vind. Vloep, zo door het putje? Ik vind het weer eigenaardig hoe dat werkt. Waarschijnlijk zegt iedereen die ik ken dat ik het gewoon moet doen. Want dit is wie ik ben op dit moment. En toch, wat is dit lastig. Ik vind mijn haar gewoon lastiger dan mijn borst. Die zit achter kleding. Dat kan ik verstoppen. Mijn koppie niet. En misschien is dat nou juist het probleem. Ik schreef al eerder: het liefst kom ik er straks uit zonder dat je ziet dat ik ziek ben geweest. En haar groeit niet zo snel. 

Mezelf accepteren zoals ik ben. Dat is mijn fase nu. Ik moet zien te accepteren wie ik ben. Met dat enorme korte koppie met die vreselijke diepe inhammen. Met daardoor een voorhoofd waar je een helikopter op zou kunnen laten landen. Dit ben ik. Ik ben Cindy met een lelijke bos haar en straks zonder borst. Ben ik straks daardoor een andere Cindy? Ja natuurlijk ben ik straks een andere Cindy. Maar met borst en met een lange bos haar was ik ook een andere Cindy geworden. Kanker maakt je anders. Ik moet accepteren dat ik anders ben geworden door de kanker, de behandelingen, de amputatie. En de rest om mij heen moet dat ook gaan accepteren. Dat is gewoon hoe het is en hoe het zal moeten gaan. En ik moet accepteren dat de wereld om mij heen ook veranderd. Ik zou zeggen tegen de wereld om mij heen: zet het beste beentje voor in dat proces, dan doe ik dat ook.

Ik wil nogmaals iedereen bedanken voor alle kaarten en berichten en bloemen na mijn operatie en nieuws in december. Ookal vergeten nog veel mensen hun naam bij de berichten te schrijven als ze hier reageren en dan weet ik niet van wie die super lieve berichten komen. De berichten komen door en komen binnen. Het helpt me echt. En dat is fijn. 

En mochten jullie Robert kunnen bereiken via whatts-app, insta of Facebook? Wens hem even succes! Hij gaat morgen de strandrace Egmond-pier-egmond rijden. Hij start om 10.50. Hij heeft door mijn kanker niet veel kunnen trainen afgelopen jaar en gaat het toch doen! Super trots op mijn doorzetter! Dus moedig hem ook aan als je kunt. Want het helpt.

Tot snel weer.

-xxx-