Littekenen

Blog vlak voor de operatie maart 2025

 "Mevrouw de Pagter, kunt u zich aanstaande maandag om 8.15 uur melden op de tweede verdieping? Dan wordt u om 8.30 uur geholpen." Daar zitten we dan. Vijf dagen later, op een koude maandagmorgen, in de auto op weg naar het AVL. Tien minuten de ramen staan krabben. Gelukkig is het lekker warm in de auto. John laat mij rijden. Hij weet ondertussen goed dat ik het fijn vind om heen te rijden. Heb ik zelf de controle. Raar eigenlijk, want als we in de file staan, kan hij net zo min een kant op als ik. John kan goed autorijden, dus dat is het ook niet. Het is gewoon alles in eigen hand willen houden op dat moment. Controle over de auto, de file, mezelf. John gaat daar niet tegenin. We hebben het er over in de auto. Ik dank hem voor het feit dat hij zo goed weet hoe ik ben op dat moment. En dat hij mij m'n gang laat gaan. Hij is daar heel helder in. Het is makkelijker om er in mee te gaan dan er een punt van maken. Hij geeft aan dat dit de momenten zijn dat ik even in m'n eigen bubbel zit. Geleerd door de jaren heen, geeft hij aan. Ik heb echt de beste man op deze hele wereld. 

Ik ben ook in mijn eigen bubbel. Geen stress gehad. Sterker nog, ik was zo happy vanaf het moment dat de telefoon ging en ik wist wanneer. Laatste ingreep. Laatste keer dat ik me op moest gaan laden. Laatste keer dat er gesneden ging worden. Laatste keer sterk zijn. Laatste keer schrap zetten, ademhalen en doorstaan. Mouwen opstropen, amelia-pose aannemen en gas d'r op! Tot het moment dat je in de auto gaat zitten. Dan begint het. Hoofd gefocust, rustig ademhalen. En even accepteren dat ik gespannen ben. Niet voor de ingreep, ik wil gewoon op tijd zijn. We zijn heerhugowaard nog niet uit en daar staan we. Stil. File. Zucht. Het begint al vroeg. Ik kijk op de klok en vraag aan John of hij wil kijken welke plekken er rood zijn op de route. Hij antwoord rustig en kort. "Tot de volgende bocht is het rood, daarna weer blauw." Meer info heb ik niet nodig. Als we de A8 opdraaien staan we weer stil. Ik kijk naar de klok. Nog een half uur. Ik laat John inloggen op mijn AVL zodat ik weet waar ik me moet melden en we spreken af, als we laat aankomen, dat ik uitstap en John de auto parkeert. "Geen probleem meisje."

Om 8.06 parkeren we de auto en om 8.14 loggen we in. En daar is de rust. Betrekkelijke rust. Volgende punt wat ik spannend vind zijn de verdoving prikken. Ben nog steeds in m'n focus bubbel. Pas om 8.40 wordt ik opgehaald. Geef John een kus en zeg tot straks. Ik ga met de jongen mee die me ophaalt. Blijkt de chirurg te zijn. Het gaat beginnen. Ik blijf in m'n bubbel. Op tafel heb ik wat moeite om m'n kracht te vinden. 10 prikken gaan m'n borst in. Wel boven het litteken. Ik dacht dat ik dat fijn vond omdat het daar gevoelloos is. Nou, nee hoor. Tussen mijn ribben en op en naast mijn borstbeen. Gloeiende, gloeiende dat doet zeer zeg! Even goed focussen. Want de 10 prikken doen zo zeer. Vooral bij het borstbeen. Even goed letten op adem. Zucht. Gelukt. Nu de tijd nemen om me te ontspannen. Het lukt me niet. Vedorrie. Ik geef aan dat het lekker warm wordt rond het litteken. De arts geeft aan dat dat klopt omdat hij mij onderandere heeft verdoofd met adrenaline. U zegt? Vandaar dat ik niet kan ontspannen en m'n ademhaling niet naar m'n buik krijg. Ik zeg dat tegen de arts. Hij antwoord heel droog: "Stop daar maar mee hoor. Ontspannen lukt nu niet met die adrenaline." Ik lig gewoon te stuiteren op een OK tafel omdat ik adrenaline heb gekregen. Poing poing poing!! Pas als de verdoving uit begint te werken rond drie uur in de middag wordt ik iets rustiger. 

Mijn gedachte over de ingreep bleek een andere te zijn dan het behandelplan van de arts. Ik vond 5 cm wel genoeg als sneetje. De arts heeft mijn litteken voor de helft open gemaakt. Dat is van m'n borstbeen tot bijna m'n oksel. Dat is bijna 15/20 centimeter. Goedemorgen! Nu snap ik dat het herstel ruim 2 maanden gaat duren. Bestraald gebied en dan best een grote wond. Dat heeft tijd nodig om te herstellen. 48 uur niks doen. Dan 3 weken rustig aan en 6 tot 8 weken niks tillen etc. 

Er is ook gebruik gemaakt van een brander. Ik ruik mijn eigen verbrande vlees nu, een paar dagen later, nog. Bleh... Gewoon ranzig. 

Een uur later zit ik naast mijn liefste in de auto op weg naar huis. Naar Robert die de hele dag bij mij blijft en voor mama gaat zorgen. 

En nu herstellen. Voor, hopelijk, de laatste keer. Dit was het. Dit was de laatste fysieke ingreep. Dit was de laatste marteling. Dit was het. De hormoontherapie gaat nog door. Ik ben klaar. Nu ben ik 100% klaar met de kanker behandelingen. 

Stappen naar voren. Af en toe een stapje terug maar geen meters meer. Geen jojo meer. Van 0 naar 100 en dan weer naar 0. Een opgaande lijn. Zo zie ik mijn leven vanaf nu. 

Ik ga mijn leven verder oppakken. Ik ga kijken wat ik allemaal kan bereiken. Ik ga voor mogelijkheden. Ik ga voor uitdagingen. Ik ga voor leven. 

Eigen regie weer volledig terug. Wat heb ik hier naar uitgekeken.