En toen.........

 21 april 2026

Ruim een jaar later. Het gevoel dat de blog niet meer wordt gelezen, blijkt niet te kloppen. Vandaag voor het eerst in een jaar weer eens teruggekomen en de statistieken bekeken. In het afgelopen jaar is de blog 1,3 duizend keer gelezen. En toen ik keek naar de statistieken over de hele periode van begin tot nu, 13.000 keer bekeken en gelezen. Holy shit. Ik hoopte één iemand te bereiken. Het zijn er ietsje meer geworden. Voor mij een motivatie om de blog weer op te pakken. En het leven na kanker te gaan beschrijven. 

De motivatie was verdwenen. Geen zin meer om te schrijven. Waarom? Ik heb het al eerder beschreven. Je bent op een punt klaar met de kanker. Je wil er niet meer over praten en niet meer aan denken. Je probeert heel hard je best te doen om het er niet meer over te hebben en toch, zodra je weer iemand spreekt loop ik eerst helemaal leeg over de negatieve dingen die we meemaken of die ik voel of ervaar. En alles in het leven is kut. En negatief. Die fietser die je afsnijdt moet toch echt even aangesproken worden om hem aan te geven wat hij fout doet. De auto die je geen voorrang geeft krijgt de volle laag want ik houd mij wel aan de regels. Ik begin echt zo'n zure vrouw te worden die van alles wat vind en daar dan ook echt iets aan te doen en van te zeggen. Er is een naam voor geloof ik. Karen geloof ik. Dus als je dan een leuke avond hebt gepland met dat leuke stel die je al een tijdje niet hebt gezien, dan moet je het eerst hebben over alles wat er fout gaat in het leven en hoe erg het allemaal wel niet is. Ook op papier ben je wel eens klaar met al die dingen op te schrijven die allemaal klote gaan. Ik vergeet voor het gemak even alle positieve dingen die zijn gepasseerd, dat terzijde. Wie zit er nou te wachten op die slappe verhalen van Cindy. Niemand toch? Laat maar.

En dat boek wat ik wilde schrijven, tja eigenlijk hetzelfde. Je vraagt iemand om te helpen. Zij heeft ook aangegeven om te helpen dus dat was het probleem niet. Als je verhaal dan gewoon verdwijnt, en daarmee ook de vriendschap, dan wordt het voor mij al heel lastig. En als er dan in het afgelopen jaar zoveel talkshows vol zitten met vrouwen die een boek hebben uitgegeven over hun leven met borstkanker, dan hoeft het voor mij niet meer. In mijn ogen zijn alle boeken hetzelfde. Althans, als ik iedereen mag geloven die borstkanker heeft of heeft gehad. Je gaat namelijk door hetzelfde proces. Wie zegt dat? Nou ikzelf. Ik vind dat. Is dat zo? Geen idee. Zin om het uit te zoeken? Geen zin en al helemaal geen energie. 

Weet je hoe je dat noemt? Zelf sabotage..

Daar ben ik het afgelopen jaar erg goed in geworden. Of was ik dat al? Ja dat was ik al. Zoveel goede plannen, en als ik die dan wereldkundig maakte, dan kwam er ergens wel eens wat kritiek. Vaak  niet onderbouwt of ergens op gestoeld. Maar het gevolg was wel dat die plannen de ijskast in gingen. Waarom? Ik, die het voor iedereen goed wil doen. Ik moet voor mijzelf zo perfect zijn dat ik slaag voor iedereen. Niemand uitgezonderd. Die lat ligt best hoog. En dan baal ik. Ik had mezelf nog zo beloofd om die Cindy achter mij te laten en te gaan rocken in de wereld als een nieuwe Cindy. Onverschrokken, bold, niet te stoppen. Nou dat duurde niet lang. En dat is wel de grootste reden dat ik hier een tijd niet ben geweest.

Een jaar van proberen op te staan, te blijven staan en te bouwen. Snel bouwen aan een Cindy die haar plannen ging plannen en haar doelen ging halen. Dat is toch echt moeilijker gebleken dan gedacht. Man, wat kom je jezelf tegen in het proces na de kanker. Juist wat je persé niet wilt gebeurt op de één of andere manier toch. En je zondert jezelf af. Durft niet meer onder de mensen te komen. Altijd dat gesprek over de kanker. Bang om de vraag te krijgen: "En hoe gaat het met jou?" Je wil er niet over beginnen, want zo goed gaat het niet met je. Je wilt daar anderen niet mee belasten. Niet meer na al die tijd. En toch gaat die mond open en daar is die waterval! "Nou ja, wat zal ik zeggen, het gaat. Veel aan de hand weer. Mijn vader heeft de diagnose Alzheimer gekregen. En ik vind het lastig om het leven weer op te pakken. Ik heb wel plannen hoor, maar er komt weinig van. En ik sport wel hoor. Ben alleen vaak zo moe. En hoe is het met jou?" "Oh en heb je al gehoord van de voetbal club? Ja daar is het ook niet zo goed gegaan. Wil je weten wat er is gebeurt? Nou, moet je horen........" 

In mijn bed denk ik dan: Het is toch niet meer leuk om met mij af te spreken? Zo vast in mijn negatieve hoofd en in mijn negatieve leven. Er is toch niets aan met mij? Ikzelf zou het al vervelend vinden. Je weet het. Je beseft het je. En toch lukt het me niet om eens een avondje te beginnen met: "Ja gaat goed. Ben lekker bezig. En hoe is het met jou?" En dan mijn bek houden. Ik krijg het niet voor elkaar. Ik vind mezelf niet meer zo leuk en gezellig.

Ik ben gestopt met haken. Gestopt met zingen. Gestopt met energie steken in vriendschappen die alleen energie kosten en niets meer opleverden. Ik ben gestopt met zelf leuke dingen doen als de mannen te werk zijn. Ik ben gestopt met schrijven. Ik ben gestopt met ondernemen. Ik ben gestopt met plannen. Ik ben gestopt met naar buiten gaan. Ik ben gestopt.

En toen werd het oktober 2025. Geluiden van mijn  moeder dat het niet goed gaat met mijn vader. We hadden zelf al wel gezien dat het niet zo goed ging met hem. En met mijn schoonmoeder ging het ook niet zo goed met de gezondheid. Bij de één bleek het uiteindelijk Alzheimer in een beginstadium. Waar ik mijn bedenkingen bij heb. Het lijkt mij al een stuk verder. Maar wie ben ik. Ik sta al vier jaar niet meer in de zorg schoenen. Mijn schoonmoeder is nog steeds niet waar ze wil zijn. Al is mijn hoop daarbij een stuk groter dat het weer goed komt. Het was voor mij een reden om mijn hoofd ergens anders op te zetten. Energie in iemand steken die het harder nodig had. Ik ben heel hard van stapel gelopen om voor iedereen te gaan zorgen. Dat breekt me dan ook snel op. En daar is de muur. En ik loop er zo tegenaan. Hoe stom heb ik kunnen zijn. 

Ik loop nu weer aan alle kanten tegen die bekende muur aan. Kan niet voor of achteruit en raak in paniek. Ik herken dit niet. En voor iemand die haar hele leven last heeft gehad van depressies en trauma verwerking is dat toch wel heel raar. Dat je echt in paniek bent omdat je het ook niet herkend. Gelukkig ben ik wel helder genoeg om dan te bedenken dat het niet helemaal goed gaat. Ik heb hulp ingeschakeld. Er kon snel geschakeld worden omdat ik het niet erg vond om het via beeldbellen/team/zoom te doen. En daar kwam het, gister.

PTSS. Ja hoor daar is ie dan. PTSS. Gek? Nee niet echt. Verrassend? Toch wel een beetje. Ik vind mezelf een hele sterke ervaringsdeskundige die het proces van depressie en trauma verwerking zowat tot een kunst heeft verheven. Hoe kan ik nou daar zijn beland? Zo bewust overal mee bezig geweest. Sporten, rusten, schrijven, verwerken, aanpakken, mouwen opstropen, schouders eronder. Hulp inschakelen, praten, wandelen, nadenken, analyseren. Hoe dan? Op die vraag heb ik nog geen antwoord. Het verklaard wel het afgelopen jaar. Het verklaard mijn klachten. Het verklaard heel veel. Ik ben rustig. Ik ben blij met de diagnose. We kunnen er nu aan gaan werken. Het proces is logisch, de oorzaak ook. En het waarom is ook logisch. Nu moet dat in het gevoel en in het hoofd weer bij elkaar komen. Er moeten wat items een plekje krijgen. Eerst maar even beginnen met de angsten die ik heb over terugkeer van de kanker. En de angst om de rest van mijn leven te moeten missen. De boosheid over de behandelingen en operaties die ik heb moeten ondergaan en waarvan ik de emoties nog geen plek heb gegeven. De hechting en loslaat problematiek. Hoe ga ik verder met het gevoel dat het niet lang meer duurt voor ik de kanker weer terug heb en dan dood ga en mijn mannen moet gaan achterlaten. 

Hopen dat de angstaanvallen, de onrust, constante spierspanning, ademhalingsproblemen, druk op de borst, duizelingen, gevoel van flauwvallen, slaapproblemen wat minder gaan worden nu er aan de PTSS gewerkt gaat worden. Ik heb goede hoop en zal me als een braaf meisje houden aan de adviezen en opdrachten die me gegeven worden.

Ik ben weer aan het schrijven, haken, wandelen, sporten, voorbereiden voor 1/8 triatlon, vrijwilligerswerk doen, plannen oppakken, opleiding mental coaching oppakken. Te veel? De tijd zal het leren. Voor nu heb ik iets van structuur. En dat is goed. Ik kom uit bed.

Rustig blijven doen wat ik doe. De rest komt vanzelf. Huiswerk van deze week? Nu niet met de sneltrein mee. Doseren en plannen.

Stap voor stap.