De dag na de diagnose

 Hoi allemaal,

Na een tip van een lieve vriendin die helaas ook door de wol geverfd is, de tip gekregen om een blog te maken over dit. Dit, een situatie waar ik niet in wilde belanden. Het grote woord. Het is er. Gister een achtbaan. Ik ging wel even een onderzoekje doen en dan later zou ik het wel horen. John en Robert gezegd dat ze geen vrij hoefden te nemen want het waren alleen wat onderzoeken en de resultaten kwamen later wel. Niet dus. Mijn liefste vriendinnetje Nicole was met me mee. En daar ben ik zo enorm blij mee. Ze was er. Ze bleef. En ze stond voor me, omdat ik had aangegeven weg te lopen uit het ziekenhuis. Toch gek dat ik dat niet mocht van haar. 

En toen kwam ie. De mokerslag. 

Hoe ga ik dit john vertellen. En Robert. Ze breken in 100 stukjes. Helaas bleek dat waar. Was ik nou maar wel die heks, die stomme moeder, dat ijskonijn, die onaardige vrouw. Ik weet het, wat ik schrijf klopt niet. Maar he, alles om het af en toe een beetje lichter te hebben.

Voor nu is het wachten. Wachten op de rest van de reis. Waar ga ik heen, wat ga ik doen, wat gaat er gebeuren. Allemaal nog zo onzeker. 

Ik wil proberen om iedereen hier op de hoogte te houden zodat jullie,  die dat fijn vinden, kunnen mee lezen, mee leven. Voor sommigen is mijn nieuws een trigger. Zelf gehad of mensen verloren die dichtbij stonden aan deze ziekte.  Ik kan er even niet voor jullie zijn. Wil je me appen? Dat kan altijd. Ik reageer als ik kan en wil, of ik reageer even niet. Wil je bellen? Als ik niet op neem is dat niet omdat ik je niet wil spreken, maat dan gaat het even niet. Heb je vragen? Stel ze. En laat een berichtje achter als je wil reageren op mijn verhaaltjes. Doe wat goed bij jou voelt. Alles wat vanuit het hart komt is goed. 

Ik schrijf snel weer een stukje als ik vrijdag de laatste uitslag heb gekregen. 

Dank jullie wel voor alle lieve berichten. Ik groei ervan. 

❤