De wereld draait door

 Aanstaande maandag ochtend krijg ik weer telefoon. Dit keer uit het ziekenhuis van alkmaar. Daar onderga ik woensdag de petscan. Maandag ochtend hoor ik hoe laat ik me moet melden en wat er van me gevraagd wordt. Ik weet wel dat ik één van mijn collega's even vraag of we nog inco broekjes hebben, want zo'n zeikerd als ik zal mijn blaas niet onder controle kunnen houden als ik onder narcose ben. En anders wordt het zo'n zootje.

Na het nieuws van donderdagavond is er nu even een periode van rust. De laatste dagen, eigenlijk vanaf maandag was heftig. Je zweeft tussen hoop en vrees. Je emoties gaan alle kanten op. Je gedachten ook trouwens. Er is strijdbaarheid en een positieve instelling. Maar ik zou tegen jullie liegen als ik zeg dat ik geen zwarte gedachten heb. Even denken aan het "wat als". Ik als volleerd scenario schrijver in mijn hoofd ben verbaasd over het feit dat er wel eens een paar gedachtes door mijn hoofd schieten, maar zoals vroeger? Nee, geen dagen lange sessies in mijn hoofd die elk scenario langs gaat en dan bedenkt hoeveel scenario's ik nog kan bedenken. Die tijd is voorbij. Mijn lieve zus zei al van de week. Het feit dat ik me de laatste maanden zo goed en sterk voel in mijn hoofd komt me nu erg goed uit. Hoofd niet in een spin. Soort berusting: oke, dit is het. En "wat als" heeft geen zin. Degen die mij een jaar geleden had verteld dat ik mijn hoofd zo onder controle kon houden had ik voor gek verklaard. 

Iemand zei me ooit: alles zal op z'n pootjes terecht komen. Al was het hele leven voor mij een uitdaging, dingen kwamen wel op hun pootjes terecht. Nou, ondertussen voel ik mij wel een kat met z'n 7 levens, dus kom maar op. Nu weet ik ook dat hij deze blogs leest en vraag me af wanneer ik een berichtje krijg met de tekst: goeie tekst cin,  maar in regel 6 van de 3e alinea moet je word met dt schrijven......🙄

Gister ochtend wel even de huisarts gebeld. Het slapen gaat zo slecht. Daar hebben we even wat voor gekregen. Ik ben er absoluut niet van. Maar heb straks wel al mijn energie nodig. Om 21.15 ging de telefoon. Het was mijn huisarts. Hij had het nieuws vernomen en wilde weten hoe het met me ging. Tijdje zitten praten samen en hij blijft op de hoogte en heeft wat zinnige dingen gezegd op medisch niveau die me even wat rust geven. En hij voelt betrokken en dat is een fijn gegeven. 

De nacht was niet oke. Toch zelf geprobeerd in slaap te komen. Nou, ik ken dus weer elk kuiltje in dat plafond van ons. Toch maar pilletje. Fuck zeg! Als je dan snel naar beneden moet omdat je zo misselijk bent en eigenlijk moet spugen dan zijn die slappe benen geen fijn gevoel. Zeker niet bij het naar beneden moeten met de wetenschap dat het nog maar een paar maanden geleden is dat ik met die trap ook behoorlijk ruzie had. Dan maar bedje op de bank en de emmer mee. Toch geslapen van een uur of twaalf tot een uur of half 5. John maar even wakker gemaakt met mijn duffe temazepam hoofd en die slaapt nu lekker naast me op de bank. Echt, nooit komt er meer een klein bankje in ons huis. Heerlijk samen op de bank slapen. Niet omdat het moet, gewoon omdat het kan. 

Ik merk dat ik het schrijven erg fijn vind. Dus doe dat hier lekker. Hoop dat iedereen zo ook een beetje mee krijgt hoe het met me gaat. 

Kleine vraag van mijn kant voor de lieverds die reageren beneden de teksten. Willen jullie je naam zetten onder je berichtje? Dan zien we van wie het is. 

Love you all❤