Niet 1 maar 3

 Ik heb de tel niet bijgehouden. Het aantal hulp kaarten dat ons is aangeboden. Iedereen geeft aan dat als we iets nodig hebben, hulp, praten of wat dan ook, dat we mogen aangeven. Ik heb alleen het aantal niet bijgehouden. Ik heb er al een paar gebruikt. Mijn vriendin gevraagd om mee te gaan naar het ziekenhuis. Mijn andere vriendin gevraagd om mijn haar te doen. Al mijn voetbal kinderen gevraagd om op Robert te letten. Mijn ouders gevraagd of we de hotelbon mochten gebruiken. Al weet ik niet of dat ook een hulp kaart kost omdat ze het zelf hebben voorgesteld😁

En natuurlijk weet ik dat er nu veel mensen denken: cin, je hoeft de tel niet bij te houden want als je een hulpkaart nodig hebt dan krijg je die gewoon. I know! 

Ik ga nu een grote kaart inzetten. Ik weet hoeveel mensen mijn blog lezen. Ik ben namelijk de enige die de statieken van de blog kan zien. Sommige verhalen zijn bijna 200 x gelezen. 200!! Ik moet eerlijk bekennen dat mijn weinige zelfvertrouwen wat ik in mezelf altijd had, met 200% is toegenomen. Waarvoor dank.

De grote kaart: wat ga ik vragen.

(Het volgende stuk wilde ik eigenlijk verwijderen omdat ik later merk dat ik het niet goed op papier kan zetten. Dus lees het volgende stuk zonder oordeel of zonder mening. Het geeft even aan hoe warrig het soms even in mijn hoofd is en ik het soms ook lastig vind om dingen uit mijn hoofd juist op papier te krijgen.)

John en ik krijgen zoveel steunbetuigingen. En die zijn super. En ook Robert wordt soms genoemd. En over hem gaat het. Wij vinden het geweldig dat iedereen aan ons (john en mij) denkt en aan ons vraagt hoe het met ons gaat. Maar willen jullie Robert niet vergeten? Het hoeft nu echt niet dat hij vandaag of morgen een oververhitte telefoon krijgt van alle berichten. Maar hou ook hem in jullie gedachten. Zeker de komende tijd. En stuur ook hem motiverende en troostende berichtjes af en toe. Of vraag hoe het met hem gaat.

Mijn rol als moeder is ook in 1 klap veranderd. Ik ben niet meer de begeleidende, troostende, motiverende mama. Ik sta nu voor pijn, verdriet en ziek zijn. En dat is oke. Maar dat betekend wel dat ik graag wil zorgen dat hij de troost en motivatie van anderen ontvangt.

Ik merk tijdens dit verhaal dat ik het lastig vind om op papier te zetten. Want het is niet zo dat hij niets krijgt op dit moment. Hij heeft zeker mensen om zich heen die wel op m letten en berichten sturen...........

(Tot hier wilde ik het verwijderen. En dan komt nu een duidelijker stukje waarin ik schrijf waar het eigenlijk om gaat)

Oke wat is er aan de hand? Oke, ik ben bang. Ik ben bang dat alle aandacht naar mij zal uitgaan. En ik snap dat. Maar ik ben ook bang dat in dat proces, John en Robert over het hoofd worden gezien. Ik heb dat gezien na het infarct van john. Heel veel liepen mij voorbij en vroegen hoe het met hem ging. En heel vaak werd dat niet aan Robert en mij gevraagd terwijl wij, als volslagen hulpeloos ernaast stonden. John had een tweede kans en ging daar ook zo mee om. Maar Robert en ik hebben onze vader en man half dood zien gaan. En niet dat ons gevoel erger is dan dat van john. Maar ook wij hadden het best even zwaar. En dat is nu ook aan de hand. Ik weet het. Het betreft mij. Maar mijn mannen hebben net zo hard en misschien wel harder steun nodig. Dus mijn vraag: let op hen. Vraag aan mij hoe het met mij gaat, en draai je dan om naar hun en vraag ze hetzelfde. Stuur je mij een berichtje? Super lief en dank je wel. En wil je dan ook gelijk even kijken of je er ook 1 naar john en Robert kan sturen? 

Jeetje wat is dit een lastige post. Ik zet m straks wel online. Het geeft mijn struggle aan met niet geven, maar vragen. En dat vind ik zo mega lastig. Vragen of jullie iets voor mij willen doen. En gelijk de drang om me te verdedigen en om alles uit te willen leggen. Zodat jullie vooral niet denken dat ik een egoïstische trut ben die alleen maar alles voor mezelf wil hebben. Nee ik wil graag de nederige,  gevende, lieve, niet egoïstische cindy zijn en blijven. Maar ik besef tegelijkertijd ook: ik heb de kankerkaart.  En het is voor nu even oke om die soms in te zetten. Hoe lastig ik dat zelf ook vind.