Nieuwe achtbaan

 Als je naar Walibi flevo gaat, of hoe het park tegenwoordig ook heet, dan heb je verschillende achtbanen. De één snel, bochtig, lang en eng. De ander hobbelig, kort en niet zo scarry. Dan is er één die alleen naar voor gaat, een looping heeft en na de looping weer achteruit gaat. Vanaf het moment van ontdekking van dat monster in m'n lijf heb ik, nou ik denk eigenlijk wij, al een paar verschillende achtbanen gehad. En ik denk zo maar dat het een enorm groot park is met nog veel meer verschillende achtbanen die we moeten berijden. 

Ik zit in een volgende. Na het gesprek van afgelopen vrijdag in het ziekenhuis ben ik aan een nieuwe fase begonnen. Allereerst de opluchting dat ik mag vechten. Als ik niet meer had kunnen vechten dan was ik echt heel boos geweest zeg. Mensen die mij heel goed kennen, weten dat ik een goed gevecht niet uit de weg ga. Dus hier ben ik blij mee. Maar dan komt het besef wat voor berg er voor me staat. Fuck, hij is wel hoog en hobbelig en stijl. Kak. 

Nou daar gaan we. Haar verlies, ziek van de chemo, onderzoeken en wachten. Ai, dit wordt er 1 hoor. Dhr van der poel maar eens contacten. Die schijnt tegenwoordig alles te kunnen. Van een korte tijdrit en een hobbelig mountainbike trail naar een stijle bergbeklimming.  Misschien heeft ie nog wat tips. 

De sterke stoere Cindy was dit weekend even op vakantie. Ervoor in de plaats kwam een Cindy die last had van haar emoties. Verdriet, machteloosheid, niet wetend wat je moet verwachten maar er toch een voorstelling van maken. En moe. Zo vreselijk moe. Veel slapen en hangen. En even proberen om alles even te laten landen. Hallo, ik ben Cindy en ik ben ernstig ziek. Pfff, ik ben helemaal niet zo. Ik wil dat helemaal niet zeggen. Ik krijg een speciale sticker. En ik wil geen sticker. Ik wil gewoon normaal Cindy zijn. Onder de radar. Niet te veel rimpels in het water veroorzaken en vooral geen onderwerp van gesprek worden. Nu ben ik juist dat. Ik heb een sticker. Ik ben de steen die de enorme rimpeling in ieders water veroorzaakt. Ik ben het gespreksonderwerp en vlieg niet onder de radar. Ik sta smack in the middle van de kring. En iedereen ziet mij. En juist dat laatste zinnetje maakt alles oké. 

Nu moeten er dingen worden gepland en worden geregeld. Dus lijstjes maken, mensen bellen, organisaties bellen, werk regelen. En alles lukt. Op z'n gemak. 

Woensdag is weer de eerste afspraak in het ziekenhuis. De MRI. Waarin ze nog beter en gedetailleerder kunnen zien wat er in dat lijf zich afspeelt. En verder? Dingen die even geregeld moeten worden. En dingen doen die ik leuk vind. Maar vooral beginnen met werken aan mijn lijf en hoofd. De berging is nu heel leeg en geeft ruimte voor sport artikelen. Van mijn zus mag ik de powerpump stang en de hometrainer lenen. En mijn beste vriend helpt mij met het opzetten van een trainingschema. Ik moet de beste versie van mezelf worden. Nu moet ik doseren. Niet gister al klaar willen zijn. En mn hoofd. Ik moet mijn hoofd een tempel maken. Vol rust en duidelijke route beschrijvingen waar ik dingen moet plaatsen. In de prullenbak, in het archief of even in de wachtkamer.

Vandaag sta ik weer beter op. Ik voel me weer sterk. Ik ga weer even mijn ademhalingsoefeningen en ontspanningsoefeningen doen. En dan stropen we die mouwen weer op.