Prettig weekend

 Ehmm, toch echt lang na moeten denken over de kop van de tekst van vandaag. Zet ik het gewoon neer? Of is dat te confronterend voor anderen? Toen beseft ik 2 dingen. A: de situatie op zich is al behoorlijk confronterend voor veel mensen. En B: ik heb een paar dagen geleden besloten om me voor nu toch maar even niet druk te maken om wat anderen vinden. Dus daar staat ie: prettig weekend.

Want dat was het. Wat hebben we een fijn weekend gehad. Zaterdag ochtend wakker worden bij mooi weer en de kriebels hebben. Ik wil wat doen. Na 2 dagen verslagen te zijn geweest en veel op bank en bed gelegen te hebben wilde ik even er uit en even wat meer actief zijn. Mijn ouders gevraagd om mee te gaan en toen mijn zus er lucht van kreeg wilde zij ook graag mee. Ik had alleen 1 voorwaarde. Even niet over de ziekte praten. Nou, dat is gelukt. Mijn zus had een jeu de boules spel in haar rugtas. En in de duinen hebben we een spelletje gespeeld. John was de VAR en mn vader de scheids. Want ja, drie meiden, dat gaat nooit goed. Toen moeders al snel een voorsprong nam moesten wij even onze strategie veranderen. En dat lukte. Gauw was moeders weer ingehaald en ging het gelijk op. Natuurlijk niet nodig om te zeggen dat ik glansrijk won. Ze hadden geen enkele kans op de winst. 🙄😁

Robert was ondertussen onderweg naar zijn tweede droom wedstrijd. Samen met goede vriendin Merel mocht hij in een spelersbus mee met een jeugd team van Ajax als vlagger. Wat heeft hij het zwaar, maar wat heeft hij veel vrienden om zich heen. Ze zijn er allemaal voor hem. En wat ben ik dan trots op hem. Het is niet makkelijk, maar ook hij is gestart met dingen oppakken die hij leuk vind om te doen. Zondag heeft hij ook meegedaan met een voetbalteam waar veel vrienden in spelen. En hij heeft ook nog gescoord. Trotse mama.

Zaterdag ging verder. Na de gewonnen wedstrijd even heerlijk op een terrasje aan de gember thee met een heerlijke punt appeltaart. Zalig. En daarna naar KSV. De voetbal club waar we zoveel uren hebben doorgebracht de laatste jaren. John is per direct gestopt met zijn werkzaamheden als verzorger van het eerste. Had voor mij niet gehoeven. Want hij doet het zo graag. Maar ik snap het wel. We gingen heen om te kijken hoe meiden onder 15(geloof ik) de laatste wedstrijd speelden van het seizoen. Ze waren al kampioen. Het even weer aanwezig zijn op KSV was even prettig. Een goede voorbereiding op de dag van morgen. Zondag wilden we graag bij het eerste gaan kijken die thuis speelden. Het zijn toch allemaal ook een beetje onze kinderen. In de avond hebben we een spontane actie gedaan om samen met een vriend van robert, sander, even te gaan bowlen. Ik was die dag in de winning mood,  want ook het eerste potje daar, was een prooi voor mij. Het tweede potje won Robert, dus dat was fijn. En laat ik nou die nacht best goed te hebben geslapen en ook nog zonder slaappil? Ik zeg win, win, win.

Zondag. 

Robert ging vroeg weg naar zijn voetbal. Ik heb veel energie op dit moment dus John en ik zijn even het huis doorgegaan. Bedden gedaan en even de beneden verdieping aan kant en weer schoon. Tja laten we gewoon even eerlijk zijn. Ik heb er nu even zin in en energie voor. Dus ik neem het ervan. En even de grote bossen bloemen op de vaas gezet. Wat wordt ik daar vrolijk van. Om half 2 zijn we richting KSV gegaan. We wisten dat we veel mensen zouden zien die naar ons toe zouden komen. En dat klopte. We waren in eerste instantie bang dat dat veel energie zou gaan kosten. Dat heeft het ook. Maar het gesteunde gevoel en het gevoel gedragen te worden overheerst. Wat een fijne ontmoetingen gister. 

Maar dan komt er uit de speaker de eerste klanken van een lied wat ik gelijk herken. En neemt 1 van de spelers, joris, me mee naar de rand van het veld. Mijn blik gaat naar de deur waar de spelers uit komen. Ik zie wat er gebeurt en ik breek. Op de klanken van "you never walk alone " komen de spelers het veld op.

Het lukt me niet om een foto te plaatsen hier. Maar de mensen die mij op Facebook hebben,  zien daar een foto van een t-shirt. Alle spelers van het eerste staan in een t-shirt met de tekst: sterkte cindy......

John, ik en Robert braken. Wat een emotie. Maar wat een gebaar. Voor ons zo groot. Wat voelen we ons gesteund. 

Helaas ging de wedstrijd niet geheel de goede kant op. Maar wat was het fijn om daar te zijn. Daarna bij onze vrienden heerlijk even gezeten en gegeten. 

En ook vannacht redelijk goed geslapen. Deze dagen van even geen onderzoeken of uitslagen zijn even zeer welkom. 

En we hebben mogen ervaren hoe veel mensen er met ons meeleven. Wat een wolk van steun. Daar kunnen we wel even mee door.