Super Cindy

 Ik moest zo stil mogelijk blijven liggen, dus mijn echte super powers heb ik niet echt kunnen gebruiken😁 Maar ik voel me nog steeds enorm strijdbaar en sterk.

Allereerst even het belangrijkste: beide scans zijn goed gelukt. Dus dat is de belangrijkste info van vandaag. 

Ik heb vannacht bedacht dat ik bij mijn volgende verhaaltjes eerst de belangrijkste info zet omdat ik merk dat sommige mensen het toch lastig vinden om mijn verhalen te lezen. Nu hoop ik dat iedereen de belangrijkste info als eerste leest en als men dan wil stoppen dan is dat meer dan oke. Ja, ik weet het, toch denken aan anderen. Ben ik stiekem gewoon mee door gegaan. Maar hallo, zo ben ik, zo blijf ik en zolang ik me goed voel blijf ik Cindy de gever. 

Ik zou iedereen zo graag onze huiskamer willen laten zien. Vier grote bossen bloemen, kaarten en het voetbalshirt. En een heel leuk kadootje van john en Robert hun vorige werkgever: zelf zonnebloemen kweken. Volgende week even doen en dan zien hoe groot ze worden. En ik hoop dat het heeeeel lang duurt voor ze super groot worden.😉

Gisteravond is mijn haar weer geverfd en mn vriendinnetje heeft het even ingevlochten zodat ik er vandaag geen last van had. Wat zijn vrienden toch fijn om te hebben. 

Vandaag heb ik mijn taak volbracht. Vroeg de wekker. Nou die had ik niet nodig na een onrustige nacht. Wij alle drie trouwens. Slecht geslapen, veel wakker. Gisteravond al kleren klaar gelegd, krentenbol voor na de scans, waterflessen voor de verplichte liter, etc. Om 6.00 begon de strijd. Verplicht een liter water. Ik weet niet hoe het met jullie is, maar deze kleine meid wil best drinken, maar als het water en een verplichting betreft gaat het slikken wat moeizaam.🤔

Nog even plassen voor we weg gingen. Zorgvuldig de tas gepakt. En in de auto. We rijden op de weg langs de McDonald's in heerhugowaard. Shit, m'n portemonnee!! Terug en gelijk in tijdsnood. Fuck, hoezo heb ik daar niet aan gedacht? Wel aan m'n tandenborstel en slippers, maar m'n id bewijs vond ik niet zo belangrijk kennelijk. Kak, terug. Stress. En ja hoor daar kwam het controlefreakje cindy even om het hoekje. John, mag ik nu rijden alsjeblieft? Niet dat john niet goed kan rijden, integendeel. Maar als er nood aan de man is rijd ik beter, sneller, assertiever en had ik al sneller gezegd? Overigens zijn dit uitsluitend mijn eigen bevindingen die absoluut nergens op gebaseerd zijn. Maar goed, kleinigheidje hou je. 

Natuurlijk ruim van te voren aanwezig. En dat lag uitsluitend weer aan mijn uitmuntende rijstijl en niet aan het feit dat het zo tering vroeg was, er geen hond op de weg reed en we praktisch alle stoplichten mee hadden. 

Gemeld bij de zuil, die in eerste instantie mijn id kaart niet luste. En doorgelopen naar de donkere krochten onder het ziekenhuis. Fijne broeder K (ivm de privacy noemen we hem kees) nam me mee naar de afdeling en na een keer geplast te hebben kreeg ik een vragen vuur en een infuus. Ben redelijk makkelijk te prikken dus dat ging snel. Om 8.35 kwam kees met een groot apparaat. En een paar minuten later was ik voor even super cindy en was ik radioactief geladen. Toen werd het serieus. 45 minuten stil blijven liggen. En ook vooral ontspannen stil blijven liggen. Oke, voor een ieder die dat nog nooit heeft hoeven doen? Challenge: zet een wekker en ga stil liggen op je bed voor 45 minuten. En dan hopen dat je: niet hoeft te plassen, geen hoestaanval krijgt, je neus niet gaat jeuken, je geen kramp krijgt en vooral niet na een minuut denkt dat je toch beter even anders had kunnen gaan liggen. Voor een ieder die dat volbrengt zeg ik: je hebt het net zo goed gedaan als ik. Moest alleen zo enorm nodig plassen daarna? Niagara was jaloers.

Naar de tussen kamer waar ik mocht plassen. Of ik daarna nogmaals 2 bekers water achterover kon tikken. Joh, prima. Adje voor de sfeer!! 2x.

Op de tafel met je armen omhoog. Je ellebogen worden vastgezet. Je krijgt wel een dekentje en voor de rest: succes en vooral? Niet bewegen!

Eerste stuk ging goed. Gaat snel ook. Dan kroeg je contrast vloeistof toegediend. Dat had ik al eens gehad en toen werd het op een zeer centrale niet nader te noemen gebied erg warm. Nu schoot het mijn hele lichaam door en doordat mijn armen omhoog lagen werd ik benauwd en super misselijk. Gelukkig is er een gekuidsverbinding dus stond er snel iemand bij me. Het warmte gevoel verdween snel en kon ik mijn zenuwen en niet genuttigd ontbijt binnen houden. Dan duurt het nog 20 minuten van in slaap vallen en wakker schrikken omdat je een stukje wordt opgeschoven. Ze checkten even of de beide scans goed waren gegaan. Ik kreeg 2 duimen omhoog, m'n infuus eruit en ik mocht naar john. Beetje onstabiel en beroerd maar dat trok snel bij.

Zo, ik heb mijn stukje gedaan. Nu komt het meest kloterige. Het afwachten. En dat wordt naarmate de vrijdag in de buurt komt steeds zwaarder.

Ik wil iedereen, ook namens john en Robert enorm bedanken voor alle berichten overal. We willen iedereen bedanken die er is voor ons maar vooral voor Robert. We zijn onder de indruk van hoeveel mensen de blog lezen. En zijn blij met de bloemen en de kaarten. 

Ik hoop dat we vrijdag niet al te negatief nieuws kunnen melden.