D-day

 Het is er af en het zit er in!! We zijn begonnen!!!

Die 2 zinnen kun je op zoveel manieren lezen. Op de grappige manier, op de vunzige manier (en ja ik weet van een paar die mijn blog lezen wie de vunzige versie wel bedenken🤣🙄)

Het is er af! Mijn haar. Mensen die mij, John of Robert op Facebook, insta enzovoorts hebben, die hebben de stoere foto al gezien van mijn kale hoofd en die van robert. En wat een reacties weer. Niet te geloven. Het explodeert dan gewoon. En we ontkomen er niet aan dat er mensen nu enorm schrikken omdat ze nog niet op de hoogte waren van onze situatie. Excuus, het was nogal te hectisch om echt iedereen een bericht te sturen. (Ja ja, ik weet het, ik hoef me niet te verontschuldigen, aard vant beesie)

Het was best even emotioneel, helemaal omdat mijn lieve vriendinnetje het ging doen. Voor haar was het echt zo emotioneel en ben haar zo enorm dankbaar dat juist zij het wilde doen. Echt zo fijn. Niets uit te leggen en alle emoties de vrije loop kunnen laten omdat iedereen om mij heen gister zo dichtbij waren.

En verdorie, het staat ook nog. Althans, dat vond ik nadat ik de moed had gevonden om mijzelf in de spiegel aan te kijken. Normaal gesproken al een opgaaf. Sommigen van jullie zullen dat wel herkennen. Als je bijvoorbeeld in een depressie zit dan wil je niet in de spiegel kijken. Ik niet in ieder geval. Je kijkt dan in je eigen ogen en ziet je eigen verdriet. Confronterender wordt het niet. ( benieuwd wie mij nu grammaticaal gaat verbeteren🤔😁) Maar zelfs dat lukte en ik stond naar mezelf te kijken. Daar sta ik. Tegenover mezelf. Kijkend naar mijn korte koppie, nee kale koppie. Wetende dat dat is omdat ik ziek ben. En omdat ik ervoor gekozen heb om er zelf voor te kiezen en zelf mijn moment te bepalen en niet te wachten tot ik de lokken in de douche, op m'n kussen of als john door mijn haren strijkt, vind. Dit kon ik nog mooi even zelf bepalen. Zelf de regie hebben en zelf de controle over hebben. Noem me een powervrouw, tijger, topwijf. Maar zo voelde het ook. Zo empowering!! Dus daar keek ik in de spiegel naar een vrouw die er klaar voor is en die potverdorie (andere bewoordingen, maar heb respect voor de religieuzen onder ons😁) zo ongelooflijk sterk is dat ze er zelf bang van wordt. En dat is echt niet gelogen. Ik wordt gewoon bang van mezelf. Ik voel me zo rustig, ben zo sterk. Het is echt zo bijzonder. Vijf jaar terug had ik me terug getrokken op m'n kamer, dekbed over m'n kop en laat mij maar liggen. En nu sta ik er. Zo bizar. En ik geniet er elke dag van. 

Het zit er in!!! Voor al mijn vunzige vriendjes en vriendinnetjes, nee het was vochtig. Oh nee, stop!! Laat maar!🤣🤣

Mijn eerste chemo's zitten er in. Door middel van een infuus zijn er 2 zakjes chemo in gedruppeld en daarna nog even nagespoeld. Alles ging goed. Alleen was ik zo gefocust op een rose olifant dat ik dus constant dacht: wordt ik al misselijk? Nou, je raad het al. Maar het ging verder echt goed. Alleen je bek staat in de fik. Serieus. Je bek staat in de fik. Alsof je dat stiekeme recept bij de wok besteld. Die kipcurrie pikant. Goede morgen. Ik mag dus 2 uur lang(of 3, of langer als ik zeg dat ik nog in de fik sta😁🤷‍♀️) ijs eten of ijs water drinken. Beter!!! Dus om 10 uur zat ik aan de oublie hoorn met ziekenhuis softijs. Niet omdat het moest, gewoon omdat ik dat wilde🤣.

Nu, thuis, 3 waterijsje en een glas ijswater later wordt het fik gevoel iets minder. En ben ik aan het genieten in de tuin. In de schaduw. Ik voel me goed. John maakt een pan kippensoep, Robert is z'n kamer aan het opruimen en ik voel me prima. Voor nu. Zit ik te wachten op het moment dat ik me kut ga voelen? Misschien. Maar voor nu geniet ik van nu en nu ben ik happy. Voel me goed. Het is begonnen en het is goed zo. 

Persoonlijke noot(alsof mijn blog nog niet persoonlijk genoeg was):

Er zijn vanmorgen een paar berichten binnen gekomen van mensen die erg schrokken van de foto op sociale media en die het nog niet wisten. Welkom op mijn blog. Mocht het je ontgaan zijn, er is een mogelijkheid om op dit verhaal te reageren. Doe dat gerust maar sluit je verhaaltje af met je naam. Vaak komt het bericht onder anoniem te staan en weten we niet wie die lieve berichten hebben geschreven.

En wil je mij/ons persoonlijk een berichtje sturen? Doen! We sturen vanzelf een reactie terug. 

En voor degene die berichten sturen via hier of via whatts app? We lezen ze met veel plezier en krijgen er zo veel goede fibes van. Super lief en super bedankt. Zo fijn om te lezen. En van jullie te horen. ❤️😘❤️😘