De tweede ronde!

 Hoi allemaal. 

Het heeft even geduurd voor ik even weer wat ga schrijven. Dat komt echt door de heftige week die ik heb gehad. Donderdag ochtend weer een rondje eerste hulp omdat ik zoveel pijn had in mijn lijf. Het bleek mijn witte bloedlichaampjesdipdag te zijn. M'n wat? Nou gewoon, witte bloedlichaampjes dip dag. Leuk galgje woord. Of wordfeud voor de mensen die dat nog spelen. Denk alleen niet dat je zoveel letters op je plankje kunt zetten. 

De dip dag. Die schijnt te horen. Het woord zegt het al. Je hebt dus een dip in je witte bloedlichaampjes aantal. Dat "hoort" bij je chemo. En nu heb ik ervaren dat dat heel veel pijn doet in je lijf. Gelukkig na 24 uur nix meer van te merken en bewoog ik weer als een jonge godin. Positief was wel weer even dat ik van top tot teen weer ben onderzocht. Long foto's en weer alle bloedwaardes checken. Toen konden we ook gelijk zien dat die dip er was. Maar tegelijkertijd ook dat de rest van de waardes eigenlijk al goed waren. Daarom wist ik eergisteren al dat ik de 2e chemo wel zou krijgen omdat de waardes donderdag al zo goed waren. Helaas moesten we eerst even het protocol door. 

Vorige week.

Volgens mij had ik al geschreven hoe ik zondag op de eerste hulp belandde en dat de test aangaf dat ik covid had. Hele weekend voelde ik me al niet lekker. De maandag en dinsdag na vaderdag heb ik de hele dagen geslapen. Alleen naar de wc en eten en drinken. En verder slapen, slapen, slapen. Woensdag ging het iets beter. Tot ik in de avond last kreeg van pijn. Ik legde het in het ziekenhuis uit alsof ik op 1 dag de vuelta, tour en de giro heb gereden. De spierpijn en spier stijfheid was enorm. Kon bijna niet lopen en had zoveel pijn. Om 04.00 uur op de donderdag maar de afdeling gebeld. En ze wilden toch even dat ik langs kwam. John wakker gemaakt en om 05.00 uur zaten we weer in hetzelfde covid kamertje als op vaderdag. Weer long foto's en bloedwerk.  Gelukkig was ik niet gek en konden ze duidelijk zien wat er aan de hand was. En konden we weer naar huis. Weer de hele dag op bed gelegen en op de bank gehangen en veel geslapen. Vrijdag voelde ik me ietsje beter. In de avond even een klein stukje gelopen en even bij m'n dinnetje geweest. Zaterdag ging weer iets beter en vanaf zondag mag ik zeggen dat ik weer aardig wat energie heb. Van 0% energie naar 20% is al een stuk beter! Je merkt wel dat de covid nog niet weg is. Heb nu naast kanker en covid ook de blaf-tyfus. En dat is wat lastig maar ook niet meer dan dat. Even een wat dikker matje in en we kunnen rustig door blaffen. 

Het was dus een heftig weekje met als grote afwezige mijn energie. Dat je dorst hebt, je drinken 50 centimeter van je af staat maar je lijf zegt: je wil het he? Je wil je beker pakken he? Jammer joh. Zie maar hoe je het doet maar ik laat je lijf even niet werken. 

Energie om een blog te schrijven had ik ook niet. Wel ellenlange verhalen in mijn hoofd maar geen energie om te tikken. Zo raar. Je lijf is niet meer je lijf. Je hoofd wil wel maar je lijf wil niet. En andersom is ook waar: je lijf wil wel, maar je hoofd wil niet. Het is gewoon niet uit te leggen. Ik hoop nu gewoon dat het de komende 2 weken ietsje beter gaan. 

John en ik hebben het wandelen weer opgepakt. Beetje wiebelen sta ik op de benen en het gevoel dat je al spierpijn hebt voor je de eerste stap hebt gezet. En je bewegingen aansturen kost ook meer energie. Je bent echt bewust bezig om je ene been voor de andere te zetten. Het voelt gewoon raar. Normaal loop je zonder enige problemen de 10 km en nu ben je blij als je de kilometer hebt gehaald. 

We hebben het gehaald. We zijn 2 weken verder en ik ben er. Het was een enorme uitdaging. En het was best afzien. Ik ben er. Kop nog steeds super goed. Lijf komt weer. Nu weer met de kop omhoog deze 2 weken in. Ik kom er wel. Zolang mijn lijf het houdt, hou ik het ook.

De berichten, kaarten en zelfs bloemen blijven binnenkomen. Zelfs van mensen waar je het niet van verwacht. Of die je al zo lang niet hebt gesproken of gezien. Lieverds die me filmpjes sturen omdat ze op een festival staan bij mijn favoriete band en dan even aan me denken. Zo fijn.

Nu ik ook covid heb is mijn wereldje helemaal klein. Maar ik vind het niet erg. John en Robert gaan weer aan het werk en dat geeft mij even de stilte om nog meer naar mezelf te komen. Ik hoop nu ook even ietsje meer energie over te houden en even wat vaker naar buiten te kunnen en mensen te kunnen zien. Even wachten tot de blaf-tyfus weg is.

Zo, ik heb lekker weer even van me af kunnen tikken. Ik heb vandaag 2 zwarte kruizen op mijn afstreep lijst gezet. Die van vorige week ook. Dus we gaan nog steeds volgens schema en we gaan er weer voor. Nu lekker ijsjes eten en we gaan het zien. 

Mijn motto van nu: this too shall pass!!