Doorzettingsvermogen

 

Kamp team

Perry	Team Captain/Coordinatie hulpje
Davey	Chauffeur trailer
Anne	Bijrijder chauffeur
Margreeth	Coördinator
Mariëlle v.d P	Catering
Johann	Catering
Mariëlle O	Catering
Jos	Masseur
Wouter	Masseur

 

Team Blauw- Finish

Peter	Chauffeur/ subteam captain
Rene	Loper
Ralph	Loper
Aschwin	Loper
Suzanne / Rutger	Loper
Wessel	Fietser
Naomi	Fietser
Suzanne / Rutger	Fietser

 

Team Oranje - Start

Lionel	Chauffeur
Joris	Loper
Remco	Loper
Tommy	Loper
Marco	Loper
Romee	Fietser
Roosmarijn	Fietser
Kees	Fietser / subteam captain

Dit zijn de kanjers van runningteam 222 die afgelopen weekend meededen aan de roparun. Doordat ik een paar weken geleden heb moeten afzeggen om de welbekende reden, heeft het team besloten om met mij in hun gedachten te lopen. Op zich is dat al een emotionele gedachte en een enorme opsteker. Ondanks het feit dat ik in oktober er maar twee dagen deel heb mogen uitmaken van het team, laten ze mij en john voelen dat we onderdeel zijn van de familie. De gekke familie. Een team met elkaar en voor elkaar. Vrijdag avond arriveerde het team bij luchtbasis Twente.  Waar een overnachting onder erbarmelijke omstandigheden volgde. Ze hadden zelfs een jacuzzi. Oh nee, toch niet. Later bleken de foto's gemanipuleerd en was het een omhulsel van een vliegtuigmotor.  Ik heb alleen me de hele nacht lopen te bedenken welke halve zool er een dompelpomp mee had om het bad te vullen met heerlijk sloot water.  Waarvoor dank. 

Zaterdag was de start. Start van de lange estafette tocht. Voor wie alles wil weten over de roparun, check de website en lees over het ontstaan van de roparun en de doelen die ze steunen. 

Wat het team niet wist was dat wij een verrassing hadden gepland john en ik. We zijn namelijk in de auto gestapt en zijn naar het eerste basiskamp vertrokken. Bij aankomst zagen ze niet gelijk aan mijn korte koppie dat ik het was. Maar al gauw kwam de herkenning. Helaas hebben we team oranje gemist.  Maar team blauw kwam aan en had alleen gehoord dat er een verrassing wachtte bij het basiskamp. Het was ikke. Even gegeten samen en toen het team was gemasseerd gingen de meesten naar bed om weer fit-achtig te zijn voor de nacht stint. 

Het team heeft tot zondag laat in de ochtend, geloof ik, droog gelopen. En toen begon de ellende. Met heftige regenval, omhoog komende putdeksels en onweerwaarschuwingen hebben ze de dag en de nacht volbracht. Vandaag de laatste kilometers naar Rotterdam. Wat er allemaal is gebeurt weet ik niet helemaal goed. Maar de finish werd gehaald door een uitgedunde groep. Door waarschijnlijk de kou en de regen zijn 2 teamleden in de problemen geraakt. Zelf een ambulance rit was noodzakelijk voor 1 van hen. Gelukkig is iedereen opgewarmd en weer thuis. 

Hulde voor het team. Hulde voor hun doorzettingsvermogen. En dankbaar dat ik er in gedachte zo bij mocht zijn. 

Het uitje heeft even wel zijn tol geëist en vandaag heb ik dat gemerkt. Zaterdag ook voor het eerst pijn gehad. En ik slaap nu ook met een bh omdat het allemaal even niet meer zo lekker ligt en af en toe vervelend voelt. Niet echt pijn-pijn, maar steken en trekken. En mijn tepel doet zeer. Die doet wel pijn bij aanraking. Dus iedereen blijft er af. 🤔😁

Vanochtend emotioneel. Gewoon huilen. Geen aanwijsbare reden. Gewoon de sluisen open. Laat maar gaan. Bedacht me alleen wel een moment: jeetje, alsof we dit weekend niet al voldoende water hadden gehad.🤷‍♀️

Vanmiddag even naar de laatste wedstrijd van KSV. John heeft de laatste wedstrijd de boys toch verzorgd. Zoals ma vlodder zei:🚬het blijven toch je kinderen. En even genieten van alle jongens die er elke training stonden en elke wedstrijd streden. Al hebben ze geen enkele wedstrijd gewonnen. Dan ben ik heel graag trouwe supporter tot en met de laatste wedstrijd. Zij doorzetten, ik hun steunen waar ik kan. 

Spontaan nog 1x even uit eten en komen we daar onze veel te bruine vrienden tegen. Net terug van zonvakantie. In december is het er bij hem wel af te vegen. Nu niet helaas. Was wel even een fijne ontmoeting weer. 

Wat ik heel fijn vond was de komst van mijn zus vanmorgen. Ze had een kado voor me. In het kader van zaken in etappes benaderen, heeft ze een voorgevormde sjaal gekocht voor als ik mijn haar straks verlies. Je kunt er van vinden wat je wil. Ik ben super blij dat ik er de komende tijd even mee kan spelen. Even aan kan wennen. Het gevoel dat ik hier een beetje controle over heb is een hele fijne gedachte. Ik kan bepalen wanneer en of ik oefen, kijk, speel, probeer. 

De spanning in huis is aan het oplopen. Begrijp me goed, niet de spanning onderling. De spanning stijgt omdat we woensdag waarschijnlijk horen wanneer we gaan beginnen met de chemo. Dan gaat voor ons het spel echt beginnen. Wordt ik ziek? Hoe lang? Hoe heftig? Voor mij is het anders als voor mijn mannen. Die staan er naast en moeten lijdzaam(of die andere ei) toekijken en kunnen niets doen. Ja, ze kunnen me helpen maar ze kunnen niets doen om het voor mij weg te nemen. We zullen weer stap voor stap moeten zien wat er gebeurt en stap voor stap leren en meegaan in het proces. Ik hoop dat we dat proces met z'n 3en goed zullen doorlopen en er samen sterk uitkomen. 

1 ding weet ik zeker. Als ik naar KSV 1 kijk die het afgelopen jaar 0 punten hebben behaald en dus alle wedstrijden hebben verloren. Maar elke training er waren en elke wedstrijd er stonden zonder al te veel mopperen. En als ik zie hoe het runningteam deze heftige run hebben volbracht met alle tegenslagen en heftige omstandigheden. Dan kan ik niet anders doen dan mijn stinkende best en iedereen trots maken op wie ik het afgelopen jaar en het afgelopen weekend zelf zo beretrots ben geweest.

Let's go! Nieuwe week, nieuwe uitdagingen. Mouwen opstropen en we gaan.