"Gewoon" even uitzitten.

 Goedemorgen,

Het is woensdag 22 juni. Exact een week na de eerste chemo en dag 5 van de covid. En de eerste ochtend dat ik wakker wordt met iets dat op een beetje energie lijkt. Keurig, als een volleerd verzorgende IG mijn metingen gedaan. Zuurstof in het bloed, temperatuur, bloeddruk, pols. En alle waardes zijn weer goed. Goed genoeg in ieder geval. Ik zit recht op op de bank die de laatste dagen mijn bed is geweest. Echt veel meer dan hangen en liggen ging niet. Verplicht op de campingstoel eten zodat ik recht op kan zitten. Op verzoek, nou iets dwingender advies van de lieve verpleegkundige in het ziekenhuis. Normaal voor deze eigenwijze dwarse meid geen competitie. Maar mijn mannelijke mantelzorger neemt de zorg taak best heel serieus. Dus dan zitten we weer even een uurtje recht op. Met liefde. Dat dan toch weer wel. 

Het bezoekje aan het ziekenhuis zondag heeft even een beste deuk gegeven in mijn kracht en motivatie. Ik was zo krachtig en vol strijdlust. En dan krijg je covid. Een potentiele moordenaar voor mensen met een onderliggend lijden. Hoe vaak heb ik niet aan een bed gestaan. Mensen die voor je neus overlijden. Aan een stom virus. En ik liep er door heen. Het zal toch niet? Niet nu toch? Fuck, niet nu!!

Nu even kiezen voor het beste. De bank slaapt het beste, dus ik blijf op de bank. Hagelslag is niet oké nu, maar ik moet blijven eten. Dan maar even hagelslag. Water komt me een beetje de keel uit, dan maar even crystal clear. Heb ik nu pijn? Nee, maar even lief zijn en paracetamol spiegel opbouwen. Wil ik slapen, dan ga ik slapen. En dan hopen dat m'n kop volgt. En die volgt. Zondag avond werd het weer snel rustig in mijn hoofd. 

Nog meer loslaten. Je kunt hier niks tegen doen. "Gewoon" even uitzitten. Dubbel de vermoeidheid, dubbel het ziek zijn gevoel. Alles even dubbel. Dus dubbel zo hard loslaten. Energie om de telefoon te pakken had ik niet. Dus het was heel stil. John aan de achtertafel tikkend op zijn toetsenbord voor z'n werk, muziek zachtjes aan. Liggen op de bank en zakken in een diepe slaap. Heerlijk. Nergens aan hoeven denken, niets hoeven of moeten doen. Gewoon helemaal niets en alles los. Ja dat ging. En zelfs makkelijk. Wat een rust. In huis, in lijf en hoofd. 

Dus 2 volle dagen bijna geheel slapend doorgebracht. Nou, dat geeft energie!! Ehhh, nou. Iets meer. Maar om nou te zeggen dat ik even lekker een stukje ga wandelen? Nope. Ik ga zo zelf m'n ontbijt maken en douchen. Dat worden mijn activiteiten vandaag. De rest? Is bonus. 

Deze dagen zijn heel heftig en precies wat ik niet wilde. Het gevoel doodziek op bed te moeten blijven liggen is niet wat ik wil. Maar met covid en chemo kan ik dus gewoon niet anders. Accepteren. Kop dr veur. En zoeken. Zoeken naar een nieuwe manier om ook dit weer te tackelen.  Rustig blijven en vertrouwen op jezelf. Op al die tools die je de afgelopen jaren hebt gevonden. Om op je wil te vertrouwen. 

Voor volgende week is alles weer anders. Eerst bloedprikken en covid test. Alles om te zien of ik de 2e ronde volgende week mag krijgen. We gaan het zien. Vandaag is nu, volgende week kunnen de kaarten weer helemaal anders liggen. 

❤️