Golden days!

 Ik zit in de auto. Volgens Robert zijn we net het oudste McDonald's restaurant voorbij. Bij Best staat het eerste McDonald's restaurantin Nederland wat nog gedeeltelijk in de oude stijl is gebleven. Gelijk gingen de grappen over tafel(nee, door de auto) over de broodjes die net zo oud lijken en de recepten die al eeuwen niet meer verbeterd zijn. 

Ik zit weemoedig in de auto en denk terug aan een heerlijk lang weekend waarin we enorm goede gesprekken, veel plezier en voldoende rust hebben gehad. We hebben in die 4 dagen alles gedaan wat we wilden en nergens op gelet. (Lees:financieel uit de broek laten hangen) Lunch, diner, halve liters bier, sangria, ijs, sporten, sauna, zwemmen(lees: hangen in een bubbelbad), bowlen, steengrillen. Telefoon zo veel mogelijk uit of in ieder geval even focussen op anders ipv de ziekte. Dat laatste lukte niet echt. Nu we met z'n drie zo dicht bij elkaar waren en de afgelopen dagen zo intensief met elkaar optrekken hebben we er toch veel over gesproken. Even wat dieper op alles ingegaan en wat dingen de revue laten passeren. En john en Robert die nog weer dichter naar elkaar toe komen. Die elkaar echt vinden nu en afspraken maken voor als het straks minder met mij gaat.

Ik heb m'n huiswerk al bijna af. Even de info bekeken die ik meegekregen heb uit het ziekenhuis. Morgen nog even na lezen en mijn vragenlijst bijwerken. Vragen die ik morgen middag kan stellen aan de dagbehandeling verpleegkundige. Ik kan mijn verwachtingen wel iets bijstellen naar iets positiever heb ik al gezien. Ze gaan er echt alles aan doen om mij zo min mogelijk ziek te laten zijn. Ik heb daardoor iets minder last van mijn gevoel dat ik 20 weken echt doodziek op bed lig. 

Nu we deze dagen vol hebben gepakt hebben we als gezin wel een beter gevoel. En nu we naar huis rijden hebben we eigenlijk alle 3 wel uitgesproken dat het nu wel mag beginnen. We zijn er klaar voor en willen het head-on aangaan nu. 

Echt klaar voor? Zo klaar als je kunt zijn in deze situatie denk ik. Ik vind het nog wel even een dingetje en kijk er nou niet echt 100% naar uit. Want dat infuus gaat in mijn arm. En ik heb de ellende ervan. Ik heb inderdaad wel dat ik nu zoiets heb van: oke, als het dan toch moet, dan maar zo snel mogelijk beginnen. De onrust die toch wel begon in mijn hoofd sinds vorige week is nu wel weer gaan liggen. Ben weer weg rustig, helder en redelijk ontspannen. Moet vanaf morgen wel weer enorm gaan denken aan mijn ademhalingsoefeningen. Die gaan me echt helpen straks. 

Het gesprek met de bedrijfsarts was ook wel grappig. Het gesprek begon met zijn verbazende vraag hoe het kon dat ik na 4 weken werken weer 100% was ziekgemeld. ( was net 4 weken aan de gang na mij  val van de trap in december waar ik ook al aardig in de kreukels lag. Het is niet bepaald mijn jaar) Hij kon een toon van verontwaardiging niet onderdrukken, althans zo leek het. Toen ik er lafjes ingooide dat ik borstkanker heb met uitzaaiing in de lymfeklieren in mijn oksel, werd hij even stil. Hoe heb je dat opgelopen, ik bedoel hoe heb je dat ontdekt? Was zijn gespannen reactie. Ik moest er achteraf toch stiekem wel een beetje om lachen. Ik ben de rest van 2022 in de ziektewet en hoef me pas te melden als het bestralingstraject voorbij is. Een rustig gevoel. Het spijt me dat ik mijn collega's nu niet kan ondersteunen op geen enkele manier. Ze weten gelukkig wel dat als ik gezond ben, ik er altijd ben voor de volle 100%. Ik mag me nu volledig richten op mezelf en mn gezin. 

Mijn mooie mannen die altijd al, en nu nog meer, alles in het werk stellen om het mij zo makkelijk mogelijk te maken. Mijn mannen, mijn wereld, mijn liefde, mijn energie, mijn geluk, mijn rotsen. Heerlijk weer naar elkaar toe groeien in de afgelopen dagen. En een fundering leggen voor de komende periode. Herinneringen maken. Dat is niet tragisch, want dat doen we ons hele leven al. Vanaf het moment dat john en ik samen zijn. En dat werd nog intenser toen die kleine grote Robert erbij kwam. 

Bring it on, all in!!