Samen

 Ik heb me voorgenomen om maar 1 blog te schrijven op een dag en er zoveel mogelijk dagen tussen te laten. En toch voelt het goed om deze te schrijven. Er is namelijk iets gaande in mijn omgeving. Veel meiden in mijn omgeving worden zich bewust van hun eigen lijf. Dat klinkt lullig, maar ik bedoel het goed. Veel meiden nemen nu even de tijd om even te praten met hun eigen huisarts of checken hun borsten nu even extra of laten ze checken door hun huisarts. 

Er is zelfs bij iemand even extra gecheckt in het ziekenhuis. En gelukkig blijf ik deze weg voor nu alleen lopen en niet samen. (Ik loop niet alleen want velen van jullie lopen met mij mee. Maar voor nu ben ik de enige met kanker in mijn directe omgeving. En gelukkig voor nu blijft dat even zo.)

Een samen gevoel. Een wake-up call. Het gebeurt dichtbij en ik ben jong. Ik vind het heel bemoedigend dat ik een positieve beïnvloeding kan zijn in dat traject. 

Of je nu 20 bent of 55. Check ze, laat ze checken. Wees je bewust van je lijf. Let op signalen. Lukt het niet zelf? Vraag je partner, je huisarts of een vriendin. En ook de mannen!! Ook mannen kunnen borstkanker krijgen. 

❤️

Reacties

  1. A33 juni 2022 om 12:42

    Hé lieverd... klinkt raar, maar het is mooi en fijn om jouw blogs te lezen... je neemt ons mee in wat er allemaal gebeurt en hoe jij het ervaart...daarmee zorg jij (zoals jij bent) ervoor dat wij geen 'ongemakkelijke' vragen hoeven te stellen omdat jij ons weer een stap voor bent 😉 Wat ben je toch een topper en een mooie vrouw! ❤ you en natuurlijk ook die 2 kanjers van mannen naast jou 😘

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Littekenen

Blog vlak voor de operatie maart 2025  "Mevrouw de Pagter, kunt u zich aanstaande maandag om 8.15 uur melden op de tweede verdieping? Dan wordt u om 8.30 uur geholpen." Daar zitten we dan. Vijf dagen later, op een koude maandagmorgen, in de auto op weg naar het AVL. Tien minuten de ramen staan krabben. Gelukkig is het lekker warm in de auto. John laat mij rijden. Hij weet ondertussen goed dat ik het fijn vind om heen te rijden. Heb ik zelf de controle. Raar eigenlijk, want als we in de file staan, kan hij net zo min een kant op als ik. John kan goed autorijden, dus dat is het ook niet. Het is gewoon alles in eigen hand willen houden op dat moment. Controle over de auto, de file, mezelf. John gaat daar niet tegenin. We hebben het er over in de auto. Ik dank hem voor het feit dat hij zo goed weet hoe ik ben op dat moment. En dat hij mij m'n gang laat gaan. Hij is daar heel helder in. Het is makkelijker om er in mee te gaan dan er een punt van maken. Hij geeft aan dat dit de...
Meer lezen

Herrijshindernisje

 Let op: begint met een heftige tekst Ik heb er twee en een half jaar over gedaan om te sterven aan iets waar ik dood aan zou gaan. En nu ik dan eindelijk dood ben aan iets wat me niet heeft vermoord, hoe ga ik dan weer herrijzen. Elke dag sterf ik een stukje meer terwijl is aangetoond dat ik leef. Elke dag verlies ik een stukje meer van mezelf door iets wat ik heb overwonnen. Elke dag verliest dat stukje elastiek zijn veerkracht en elasticiteit. Elke dag moet ik weer een gevecht overwinnen. Hoe lang hou ik dat vol. Hoe lang kan ik putten uit die put vol met doorzettingskracht, moed, wil en motivatie. Hoeveel hobbels in de weg kan ik nog over. Wanneer keert het tij. Wordt ik ooit beter. Wordt ik ooit weer mezelf. Of een versie die daar redelijk bij in de buurt komt. Zo op de goede weg en nu al paar maanden gaat het weer zo vele malen minder. Tegenslag op tegenslag, ontsteking op ontsteking. Ik ben zo moe. De weegschaal begint door te slaan van gaan-voor-het-leven naar ik-wil-rust. ...
Meer lezen

Geen tied meer

 Je hebt Google vertaler voor eigenlijk alle talen ter wereld. Alleen als ik zoek naar de vertaling van het woord: "geen", in het Drents, dan heb ik toch veel moeite. Volgens mij is het "gien". Ik hoor het wel van mijn familie en vrienden uit het mooie Drenthe.   Mijn tied is er af. Het uitstekende weefsel wat overbleef na de amputatie van mijn linkerborst, is weg. Op maandag de 13e, geen ongeluksdag, is het weggehaald. Ik keek er niet meer tegenop. Ik keek er juist naar uit. Elke dag had ik last van m'n derde tiet, of rug borst zoals het liefdevol werd genoemd door intimi. Humor is een raar ding in het leven van iemand die ziek is of ziek is geweest. Soms is de zwartste humor een manier om dingen even te relativeren. Je moet alleen even goed inschatten bij wie je die zwarte humor kunt bezigen.  Niet iedereen kan het hebben. Hier thuis en op mijn werk kan en kon het soms niet zwarter. Voor ons hilarisch en soms ook wel iets te veel. Dat laatste komt echt door de...
Meer lezen