De opgesloten bevrijding

 Dinsdag 19 juli, Nederland zucht onder de warme zomerzon. Ik heb vanacht onder een dekentje geslapen. Zonder ventilator of iets dergelijks. Want ik heb het koud. Gister en vandaag heb ik last van een koude neus en koude benen. Tja, ik vind het niet verkeerd. Al snap ik wel dat sommigen van jullie denken: die is niet goed!! Klopt🤪

Twee dagen en opgesloten zitten in een huis met de ramen en deuren potdicht. Zonneschermen naar beneden. Temperatuur loopt binnen op tot 24.5 graden. Met alles zo dicht kan ik ook niet naar buiten kijken. En energie voor activiteiten heb ik niet. En wil ik ook niet. Uitzitten!! Bank hangen. En vooral rustig blijven. 

Het weekend was heftig. De 0% energie dagen gingen afgelopen vrijdag, dag 3 na de chemo van woensdag, genadeloos in. Je weet dat ie komt. En toch was het even een mentale mokerslag. Het weekend was niet veel beter. Vooral de zondag niet. Maar dat heb ik een klein beetje zelf gedaan. Het was zaterdag middag en avond even zo gezellig op de verjaardag en voor ik het wist was het te laat. Veel te laat. Thuis gelijk op de bank en blijven liggen. Zondag was ook een lig-dag. Beetje tour kijken en vooral rustig blijven liggen. 

Maandag, een tussentijdse corona test om die verrekte ct waarde te bepalen. Vandaag namelijk een afspraak met de oncoloog. Die afspraak was voor mij zo ongelooflijk belangrijk. Maar daar mocht ik niet heen als die waarde niet goed was. Laten we maar zeggen, net als vorige week, dat er wat kleine dingen niet goed gingen in het ziekenhuis die een energie trekker voor mij bleken te zijn gister en vandaag. En aangezien ik al 0% van die energie had........

Goed. Vanochtend om 9.00 uur maar even gebeld of ze de uitslag, die gistermiddag verwacht werd, al binnen hadden zodat we de afspraak van 11.15 nog konden halen. En meer zeg ik niet.

Yes!!! John gelijk op de hoogte gesteld van het feit dat hij me snel mocht komen ophalen omdat de covid niet meer te meten is. Whoop-whoop!! Bey Corona!! En op tijd in het ziekenhuis zijn voor de afspraak. 

Voor de eerste keer in 3-4 weken even iemand inhoudelijk gesproken over de periode waar we nu in zitten. (Kut covid) De internist-oncoloog overziet mijn behandeling en onderzoekt mij ook fysiek. Ik had zoveel punten die ik wilde aankaarten en bespreken. En daar nam ze alle tijd voor en omdernam ook gelijk actie. Het feit dat ze bij binnenkomst zei: zo, jij hebt 5 heftige weken doorgemaakt?, maakt zo veel goed. 

Alle punten en wensen besproken. En toen was het tijd voor het fysieke onderzoek. En met een blije positieve stem verteld zij wat ik al voelde. "Zo! Die chemo doet goed z'n werk?" 

De tumor in m'n borst is stevig geslonken en de borst is op die plek niet meer hard maar redelijk soepel. En de grote massa in m'n oksel is ook zoveel minder!! En mijn bloedwaardes? Om door een ringetje te halen!!

Yes!!! Daar kwam het weer!! De strijdlust die ik toch een klein beetje kwijt was van het weekend. De hier-doe-je-het-voor kracht! Het hou-vol gevoel! 

3!! Ik heb er nu 3 gehad. 3 van de 4 zwaarste. Nog 3 weken!! Nog 3 van de 8 weken. Daarna 12x andere chemo en theoretisch minder zwaar. Come on!!! 

Twee dagen praktisch de hele dag opgesloten en vandaag zo bevrijd!!!