Accepteren

 Kut,

Bijna, so close en toch iets te ver weg.

Geen spijt. Geen spijt van de keuzes die we hebben genomen en de beslissingen die we hebben moeten maken. Het had gekund. Het had bijna zo geweest dat ik er "clean" doorheen zou komen. Maar het is niet zo. We zijn niet "clean", we zijn niet kanker vrij.

Vandaag wel de definitieve bevestiging dat ik straks mijn werk nog kan doen met mijn linker arm. De oksel is echt kanker vrij. 

Maar het weefsel in de borst is niet goed genoeg. 

Er zijn nog sporen van de tumor en sporen van de cellen in het voorstadium van kanker gevonden in die verrekte linker borst. Minimaal. Maar genoeg om te beslissen dat ik afscheid moet gaan nemen. Ik moet afscheid nemen van een stukje van mezelf. En er komt niets voor terug. 

Over ongeveer 6 weken ga ik weer onder het mes en gaan we afscheid nemen van die linker. Het zij zo. Het is goed. Ik moet wel bekennen dat de schok toch evengoed nog wel even flink was. De hoop groeit toch sneller dan de acceptatie van iets wat eigenlijk vanaf het begin onvermijdelijk leek. Die hoop. Het zal toch niet? Kan het? Ben ik er straks vanaf zonder dat iemand nog iets aan de buitenkant kan zien? 

Nope. Op zoek naar andere bh's waar die nep tiet in kan straks. Nieuw zwempak waar mijn zwemprothese in past. Over de drempel gaan geraken van mijn geliefde sauna's zonder die ene. Krijg ik spijt van het niet direct reconstrueren van? Wat vind ik straks van mijn lijf. Kan ik het accepteren? Anderen om mij heen? Kan ik het loslaten als ik toch een iets spannender shirtje draag, dat echt niemand er iets van kan zien? 

Mijn hoofd maakt even overuren. Echt alles komt voorbij. Het hoofd gaat alle kanten op. Ook de emoties. Maar ik weet dat ik er straks weer sta. Ik sta er voor straks. Ik ga er weer voor straks. Misschien is het ook wel beter zo. Weten dat die borst met dat monster erin weg is. Opgerot, opgetyft, weggeflikkert, in de kliko d'r mee!! 

Ik heb geen zin in de operatie. Nogmaals die narcose. Wond herstel. Energie herstel. Mentaal herstel. Ik wil door. Misschien is dat het ook wel even. De wens om hier zo uit te komen dat niemand aan mij ziet dat ik ziek ben geweest. Ook ikzelf niet. Misschien is voor mij op dit moment dat mijn grootste gedachten die mij in de war maakt. Even door elkaar geschud. Even door de war. Ik ben niet ziek. Ook niet geweest. En door alsof er niks aan de hand is. Dat zeg ik, in de war. 

Even alles een plekje geven. Even in die hoek met m'n tranen, verdriet, boosheid, hulpeloosheid, machteloosheid. Dekbed over m'n kop en laat mij maar even zitten in mijn hoek en in mijn sop. Ik kook vanzelf wel gaar.

En dan zo meteen een kop thee. Mouwen opstropen, schouders eronder en gas drop!

Alles even in een notendop:

Borst moet er helaas af. Over 6 weken waarschijnlijk operatie. Omdat het zo minimaal is hoef ik geen chemopillen in de tussentijd om groei te voorkomen. Na de operatie 6 weken wachten en op naar de bestralingen. Dus de komende 4 maanden ben ik nog even bezig met hard werken fysiek. Zodra er info is dan deel ik dat weer. 

-xxx-