Ronde 3?

 D-day voor ronde 3. 

Na een paar bewogen dagen waarin veel is gebeurt op covid en ziekenhuisafspraken niveau, waar ik maar even niet over ga uitweiden, is de dag weer aangebroken. De afgelopen bewogen dagen hebben er wel voor gezorgd dat het mentaal even zwaar was om maandag, dinsdag en de lange woensdag ochtend, door te komen. Emoties lagen enorm onder de oppervlakte en het rationele en stille hoofd had even enorm veel moeite om rustig en stil te blijven. Ik had echt even een paar lieve mensen uit mijn omgeving nodig om dat hoofd weer even rustig te krijgen en weer de neus de goede kant op.

Ik leg het nu ook als volgt uit. De rauwe, nieuwe, heftige achtbanen hebben nu echt plaats gemaakt voor een vaste kalender. We weten nu na 2 rondes wanneer de pijn punten en lastige momenten komen en we kunnen daar goed op inspelen. De rest van de tijd is rustig afwachten op beter. Dat rustig afwachten geeft ruimte en tijd. Ruimte en tijd om andere processen te laten starten. Zowel bewust als onbewust merken we dat alle 3. Je krijgt meer ruimte voor emoties en je eigen pad. Ik hobbel wel door en heb minder hulp nodig, dus de mannen krijgen nu ook meer ruimte voor hun eigen proces. Het vraagt wel weer om aanpassingen. Aanpassingen in de omgang met elkaar, de keuzes die we maken en de ruimte die we ieder individueel nodig hebben en elkaar dus ook moeten geven. Onze grootste kracht is dat we zo goed met z'n 3 kunnen praten. Ook, of zelfs juist op emotioneel en gevoelsniveau. We kunnen het dus ook goed benoemen en kunnen elkaar daarin bijstaan. En lukt het niet dan hebben we mensen om ons heen waar we even terecht kunnen voor ons eigen proces. Dus ook dit gaat weer fantastisch goed. Ja zelfs in zo'n klote periode als deze kunnen die woorden gewoon gebruikt worden. Gezien de omstandigheden gaat het nu even fantastisch als je kijkt hoe we er als gezin mee om gaan. Makkelijk? Nope, geenzins. Maar dan juist: wat doen we het geweldig! En ik schop ze af en toe uit huis. Ga maar even wat voor jezelf doen.😁 Even los van mij. Robert zoekt het zelf op en heeft veel vrienden. Er is er altijd wel 1 die iets met hem wil ondernemen of er is er vaak wel 1 jarig. Of er zijn andere dingen waar hij heen kan zoals een bedrijfsfeestje waar hij het enorm naar zn zin heeft gehad. John gaat met Robert af en toe een biljartje leggen en gaat over een week met Robert en een vriend naar een wedstrijd van.... ehhh... ik zeg maar gewoon een wedstrijd ergens in het land. Omdat het buiten 020 is laat ik het maar even in het midden over welke club we het hebben. Ach ja, je bent altijd Ajacied, en anders ben je een enorme voetbal liefhebber. 😁 En ik? Op verzoek van de mannen krijgen ik een oppas😁🤪 Gezellig met m'n zus samen zijn. Dat hebben we de afgelopen periode nog te weinig gedaan. Dus daar kijk ik naar uit. Die andere 2 handen op die buik. 

De covid maakt plaats. He he, de benauwdheid is weg. Het hoesten blijft. Maar is een droge hoest. Dus ja, hoort dat nog bij de covid of is het een welbekende bijwerking van de chemo die al je slijmvliezen aantasten? We laten het in het midden. Maar lastig is het wel. Je merkt wel dat als ik moe ben of veel heb gepraat dat ik meer moeite heb met lucht en wat meer hees wordt en veel moeite heb met het vinden van de juiste woorden. Dan is m'n batterij wel leeg. Dus mocht je een keertje iets met me gaan doen of kom je op visite als ik een beetje energie heb en deze 3 dingen vallen je op? Dan is dat een vriendelijke poging van m'n lijf om te zeggen: leuk en fijn dat je er was, ze moet nu naar bed.😄

Is de covid helemaal weg? Nope!! En jup, deze week, vandaag stond mijn nieuwe ronde op de agenda. Omdat afgelopen maandag is aangetoond dat die verrekte covid waarde nog steeds onder de velbegeerde 32 punten zit, mocht ik weer de quarantaine behandeling krijgen. Dat betekende dat ik mij om 14.00 met mondkapje mocht melden op de afdeling en een privé kamer kreeg. Op de 4e verdieping betekend dat een mooi uitzicht op het dak van het ziekenhuis en de boomtoppen van de harddraverslaan naast het ziekenhuis. Mijn infuus werd weer geplaatst en er werd bloed afgenomen. En dan weer ruim een uur wachten op de uitslag. Tiktok, tiktok en dan bedoel ik niet die irritante app waar je even 5 minuten op kijkt en 3 uur later maar eens besluit om je telefoon weg te leggen, maar de tijd die dan zo langzaam voorbij gaat.

Als dan de verpleegkundige met twee glazen ijswater binnenkomt dan maakt je hart een heel enthousiast sprongetje want dan weet je dat je mag. Daar kwamen de twee zakjes chemo binnen!! Ja, het is echt waar, dan ben ik zo blij!! Weer geen oponthoud!! Gas dr op. Des te eerder zijn we klaar. 

Mijn lijf houdt zich dus, ondanks corona en de afgelopen 2 rondes zware chemo, heel goed. Alleen mijn HB(ijzerwaarde in je bloed) was een punt gezakt maar nog steeds erg goed. Mijn lijf doet het dus prima. Ik kan niet gelukkiger zijn. 

Tijdens het volgen van de koninginnerit in de tour, waar de kanonnen elkaar aan het uitspelen waren, liepen de 2 zakjes rustig leeg. Even beeldbellen met m'n mam. En om 16.15 uur, na het eten van mijn beloning softijs in het ziekenhuis restaurant, liepen we weer naar de auto. M'n bek meer in de fik dan de vorige keer. Dus weer lekker ijs eten en koud water met ijsklontjes. Kom maar door!!

De komende 2 weken worden weer een uitdaging. We gaan ervoor dat ze toch weer iets beter worden dan de afgelopen 2 weken omdat de covid steeds meer op de achtergrond raakt. We houden wat meer afstand van iedereen omdat ik steeds kwetsbaarder wordt. Maar zijn niet ernstig streng. Ik moet ook gewoon kunnen leven, anders gaat het mentaal niet goed. En dat merk ik op dit moment wel heel erg. Ik heb afleiding nodig en een uitje uit ons huis. Even een andere omgeving. En als ik me nu ga opsluiten vind ik dat niet heel fijn. Gaan we ook niet doen en blijven genieten van onze energie en geluksmomenten.

Ik heb angst voor de volgende week. Niet qua lijf of hoofd. Voor de warmte. Komt het wel, komt het niet. Krijgen we 40 graden? Hoe ga ik om met de warmte. We gaan het zien. 

Dag voor dag, moment na moment. Op Facebook heb ik weer een power foto met tekst geplaatst. De tekst: Push yourself to the fucking limit and be a fucking beast!!

We gaan weer een week op standje overleven!! En dat is prima. We zijn nu op de helft van de heftigste weken en ik doe het zo ongelooflijk goed. Zelfs op de kleine momenten dat ik even enorm huil omdat het toch wel best kut is allemaal. Zelfs dan gaat het ongelooflijk goed want die momenten heb je ook nodig. Ik moet ook even goed hard gillen dat het allemaal kut, shit en beroerd is. Ik heb geen gescheurde nagel, ik heb kanker. 

Trots op mezelf en mn gezin!

En ook trots op iedereen die er voor ons is en voor iedereen die met ons meeleven. Want jullie moeten er ook mee dealen en ik weet dat dat soms lastig kan zijn. Jullie staan hulpeloos aan de zijlijn te kijken en kunnen er alleen maar zijn en vaak niets doen. Zo sta ik aan de zijlijn en kijk naar jullie en kan niet, zoals ik altijd graag doe: helpen en er voor jullie zijn. Dus, respect😘

Weet dat ik aan iedereen denk. Love you all🥰❤️

Tot snel!!