Ronde 4

 Voor ik verklap of de bloedwaardes goed waren en ik vanmiddag mijn 4e kuur en tevens laatste van de heftige 4 heb gekregen (✅️), eerst even de week doornemen. 

En wat een week was het weer. De 2 weken van kuur nummer 3 waren even wat zwaarder dan de 2 weken van kuur 2. Even wat meer vermoeid. Goeie dagen ietsje minder goed. Symptomen bleven even langer hangen. Slapen ging iets minder goed. Maar het was te verwachten. Elke kuur gaat de batterij iets meer leeg en vult niet maar helemaal aan. En m'n eetlust? Wanneer gaan we eten en vooral wat en hoeveel?? 🤪🤦‍♀️🙄🤔

In mijn vorige verhaal heb ik verteld hoe het gesprek met de oncoloog is verlopen. En het goede nieuws wat daar uit voort kwam. Wat ik nog niet had verteld is dat ik een verzoek heb ingediend om mijn operatie niet in alkmaar te laten doen maar in het AVL, het antoni van leeuwenhoek ziekenhuis. Dit is het oncologie ziekenhuis van Nederland. Dus eigenlijk makkelijk gezegd: het kanker ziekenhuis. Dit had ik nog niet verteld omdat ik dacht dat dat lang zou duren voor we daar iets van zouden horen. Nou? Nee hoor. Afgelopen maandag hebben john en ik de gehele dag doorgebracht in het mooie Amsterdam. Of we ons om 8.00 uur wilden melden. Die wekker......... Ja jongens en meiden ik weet het, ik ben nu een luxe paardje die bijna geen wekker meer hoeft te zetten, althans niet zo vroeg. Maar toch... 

Een zeer korte samenvatting van de dag: inchecken, wachten, inleidend gesprek met oncologisch verpleegkundige, langer wachten, echo van de borst en de oksel, enorm lang wachten, wandeling naar nabijgelegen AH, broodje eten, wandeling terug, gesprek met oncologie verpleegkundige en chirurg, weer erg lang wachten en toen de martelingen. En om 16.00 liepen we weer naar de auto🤦‍♀️

Het goede nieuws: 1, ja, ik mag naar het AVL om geopereerd te worden. 2, het AVL had dezelfde chemo therapieën gegeven als Alkmaar, dat is heel.fijn om te weten. 3, de borst tumor zijn nu 2 kleintjes (1 van 0.6 cm en 1 van 1.3 cm. Het was 3.9!!) 3, oksel massa is ook enorm geslonken. Yes!!! Bam!! Daar doen we het voor!!

Dat betekend dat de chemo en ik samen enorm hard werken met een mega goed resultaat. Zo goed dat er nu zelfs een piepkleine kans bestaat dat het geen borst amputatie wordt maar een besparende operatie. Piepkleine kans!! Maar omdat die kans bestaat, werd de middag voor mij een stuk minder leuk. Er moesten namelijk ingrepen gedaan worden om ook die mogelijkheid, als hij zich voordoet, direct adequaat te kunnen behandelen. 

Dat betekende een andere marker plaatsen in mijn oksel. Degene die alkmaar had gezet was niet van het juiste materiaal voor het AVL. Er moest een jodium marker in. Kort uitgelegd, ik ben even nucleair radioactief. (Ik wordt alsmaar meer  super woman, weet alleen nog niet wat mijn super powers dan zijn. Zodra ik ze heb ontdekt, horen jullie het wel. Speculeren mag, suggesties graag via de app😁). En er moest ook 1 in mijn borst geplaatst worden. Omdat dus de ieniemienie kans bestaat dat ie mag blijven. En er werden weer biopten uit mijn borst gehaald. En hoe dat ging? Voor de beelddenkers onder ons: je brengt je auto naar de garage en zet m op de brug. Je auto wordt omhoog getakeld en de mannen gaan onder de auto aan de gang. Zie nu een brancard met een gat er in als de brug waar je auto op staat en succes met bedenken hoe het er bij mij aan toe ging. Voor degenen die zich er geen voorstelling van kunnen maken maar wel heel nieuwsgierig zijn? App me maar en ik leg het je in detail uit. Appen is op eigen risico😁

De oksel is even een ander verhaal. Ik heb het de hele tijd verkeerd in mijn hoofd gehad denk ik. Of ik ben te positief geweest of half geluisterd. Ik gok het laatste. Over de oksel heb ik nu te horen gekregen dat de kans dat ze die helemaal schoon krijgen is 5 tot 10%. Er komt dus sowieso een operatie aan de oksel. Met de kans op vocht vorming in de arm. Oftewel oedeem. Dat kan hinder geven in de arm functie. Maar daarin is het per persoon zo enorm verschillend. Dat we daar dus geen voorstelling van kunnen maken. Dat wordt voor mij even een dingetje. Ik hoop dat ik kan blijven masseren. Ik blijf goeie hoop houden. Oke, gedachte parkeren, even opsluiten en door!

Vandaag, na nog even een behoorlijk schrik moment (ze waren gister tijdens het bloedwaarde onderzoek even een buisje vergeten), kon de chemo van vanmiddag doorgaan. De laatste van de 4 heftigste chemo behandelingen zit er in. Ik heb mijn werk voor deze heftigste rondes gedaan. Nu samen met mijn lichaam even 2 weken door buffelen. En dan mogen we ons op 10 augustus melden om 8.30 in Alkmaar voor de eerste van 12. Elke week 1. 

Ik merk nu wel dat het steeds een klein stukje zwaarder word. Ik boet steeds meer in aan energie. Dus mijn geluksmomenten en energie momenten worden steeds een stukje minder. De 12 komende chemo behandelingen worden ook geen pretje. De kans dat mijn hb gehalte in mijn bloed onderuit gaat is groot. HB gehalte is het ijzer in je bloed. Je ontwikkeld dus bloedarmoede. Dan ben je nog meer moe en heb je nog minder energie. Dan is een bloedtransfusie en een vertraging in het chemo schema heel aannemelijk. En ik denk dat we dan iets vaker een beroep moeten doen op een paar lieverds die heel hard hebben geroepen dat we ze altijd mogen bellen voor hulp en/of ondersteuning. Want het gaat een wissel trekken op mij maar ook op John en Robert. 

Voor nu zit ik weer aan het onbeperkt ijs buffet. En staat lieve Robert, as we speak, lasagne te maken en komt john even bij op de bank. Aanstaand weekend een weekend weg met mijn schoonfamilie. Mijn schoonouders zijn dat 50 jaar getrouwd en ik ga er alles aan doen om mee te gaan. Er staat nu zelfs een rolstoel in de kamer. Alles voor energie behoud. En toch er even uit zijn. En erbij kunnen zijn. 

Met al het goede nieuws van de afgelopen week is mijn spirit weer op z'n top. Ben ik weer sterk en neem elk moment zoals ie komt. Schouders er onder. En ik heb een nieuw moto gevonden: dragen,  niet klagen. En naast mijn langwerkende motto, this to shall pass, werkt dat prima. 

Op naar 10 augustus! Nieuwe fase. 

❤️