Knallen tegen een denkbeeldige muur

 2/12 zit er weer in! Afgelopen woensdag mocht ik me weer melden om 8.30. Pfff lijkt net op werk zo. Wekker zetten, ontbijten, tas pakken en gaan. Nu moet ik wel eerlijk zijn en even zeggen dat ik toch liever naar m'n werk ga dan weer naar het ziekenhuis. Maar die snapt iedereen zo'n beetje wel denk ik. Deze chemo toediening heb ik even beter doorstaan dan vorige week. Ook omdat de medicatie die vooraf door mijn infuus gegeven worden, deze week de helft waren van vorige week. Plus dat de verpleegkundige die ellendige dexamethason eerst even verdunde met een zoutoplossing.  En dat was me een verschil!! Geen opvlieger en de nacht erna gewoon goed geslapen ipv elk uur voorbij zien gaan. En dat duf makend middel? Nou laat ik toch het bed in de kamer toebedeeld krijgen? Dus deze meid ging lekker op dr zij en ze maakten me maar wakker als ze wat nodig hadden van me. Toch mooi nog even anderhalf uur slaap gehad. 

Afgelopen dinsdag is mijn anticonceptie staafje uit mijn arm verwijderd. Moest! Het is een hormoon dingetje en de dokter wilde alle hormoon zaken uit mijn lijf hebben. Dus ook dat staafje. Alleen kreeg ik even corona tussendoor dus het verwijderen duurde even langer. En ik had er ook even geen zin in. Er is al zoveel gedaan met m'n lijf waar ik geen zin in heb, dus deze gang naar de huisarts ging even niet 1 2 3. Na wat zacht aandringen van mijn huspup, zus en moeder (van je naasten moet je het hebben he?) toch maar gegaan. Ik heb ze alle drie wel even heel boos aangekeken. Een anticonceptie armer en een hechting of 2 rijker ging ik dus naar de chemo woensdag. Maar we hadden een probleem. Er moet bloeddruk gemeten worden tijdens deze chemo's. De medisch bekenden onder ons weten dat je niet kunt meten aan de arm waar het infuus is gevestigd. En het infuus zat aan de niet aangedane arm. Links dus, want rechts had ik de hechtingen, die arm was dus aangedaan. Rechts kon ook geen bloeddruk gemeten worden want daar zitten de hechtingen ter hoogte van de band van de bloeddrukmeter. Dus hoe meten we dan je bloeddruk? De medisch wat meer geleerden onder ons mogen niet meedoen met de vraag hoe dat is opgelost.😁

Goed, dit was even de update van de chemo van afgelopen woensdag. 

De week tussen chemo 1/12 en 2/12 was denk ik toch wel even de meest uitdagende tot nu toe. Ik weet niet of ik een andere week al had uitgeroepen tot de meest uitdagende, maar deze wint even. De 2 weken na chemo 4 waren al aardig zwaar. Vorige week ben ik echt even mentaal slecht geweest. Het brak me op. Niet mobiel genoeg geweest om ook maar iets te ondernemen. Dus alleen maar thuis en hangen op de bank of bed. Geen beweging. De warmte buiten. Het depressie monster lag even naast me op de bank. Elke ochtend enorm aan de diaree door de bijwerkingen van de metformine, die m'n bloedsuiker in toom moet houden en de bijwerkingen van de chemo. De vermoeidheid. Het alleen zijn. Het vertrouwen kwijt zijn in je lijf. De deur niet meer uit durven. Want als ik nou te laat ben voor een wc. Als ik nou ergens ben en ik red het niet meer. Als ik een rondje loop en ik red het niet meer. Als ik een stukje ga rijden en mn energie verdwijnt. Dan moet ik om hulp vragen.  Dan moet ik john bellen. Of Robert. Of m'n ouders. Laat maar, ik blijf wel thuis. Daar ging m'n hoofd. Dit wordt nooit meer beter. Dit gaat verkeerd. Ik red het niet. Ik zak weg. Dit is het. Ik ga het niet volhouden. Help!

En daar was de app. De app naar m'n lieve hulpverlener die is geregeld vanuit m'n werk. En gelijk een afspraak afgelopen maandag. Eerst 10 minuten alles er uit janken. Wat een doffe ellende. Het is zo kut, fuck, ellendig en beroerd. Oh, wat is het leven een hel.

Dan haal je adem en ga je praten. En tijdens dat praten luisterde ze. Laat mij maar praten. En dan, na het uitten van de heftigste emoties, komt er rust. En in die rust komt er helderheid. En in die helderheid komt duidelijkheid. En vanuit die duidelijkheid komen oplossingen. Vanuit die oplossingen komt een plan. En door dat plan? Juist, daar is ze weer. Cindy de strijder! Stom lijstje: ontbijten, medicatie, douchen, aankleden, tandenpoetsen, aanvullen met wat kleine taken in of buiten huis. Kom op! Over die drempel. 

Resultaat? Gister zelf de hele dag weggeweest. Zonder problemen. Vol energie. 

Vandaag moet ik dat even bezuren. Maar wat was dat even fijn. Eigen regie. Energie. Geen problemen gehad. En een fijne dag gehad. Na 3 weken ellende. Één met een gouden randje. Even koesteren.

Het hele proces is simpel. Het hoort er bij. Het is een proces van ups en downs. Van positiviteit en negativiteit. En zijn die 3 weken alleen maar kut, fuck en ellendig geweest? Nope, natuurlijk niet. Met john en Robert samen geweest en af en toe er echt wel even uit geweest en bij mijn ouders mogen zijn en vrienden gezien. Je hoofd doet dingen. En nu kon ik mijn hoofd niet de baas. Gelukkig merk ik dat mijn hoofd niet meer het deprie hoofd is die ik mijn hele leven al mee draag. Nope, het is een tijdelijk vervelend hoofd. Die nu even heel veel te verwerken krijgt. Maar nu alweer recht op m'n schouders staat. Hoe snel en hoe sterk. Ik ben allang niet meer mijn hoofd. Ik ben beter dan dat. Ik ben sterker dan dat. 

We zijn er weer. En gaan vol vertouwen naar nummer 3/12. Weer melden op woensdag om 8.30. Gaan we zien welke mooie lessen ik de komende week weer mag leren. 

Grootste lessen van de afgelopen week? Vraag hulp als je dat nodig hebt. En gebruik die hulp dan ook!! Vertouw het proces. Het is tijdelijk kut. This to shall pass. En het is logisch want dit is best groot. 

Dan ga ik nu even douchen en de was opvouwen. Dus de bank af en de drempel over. 

❤️