De magische helft

 Er was eens een meisje dat woonde in een klein veel te droog kikkerlandje. Het meisje was een lief meisje dat, net als roodkapje en sneeuwwitje, bijna alles deed om anderen te helpen. Ze maakte er zelfs haar werk van. En deed dat vol overgave. Ze was er ook erg goed in. Florence Nightingale vertelde ooit dat dit meisje haar grote voorbeeld was. Het meisje heette Cico ( voor degene die mijn 2e naam weten is dit een makkie) en had mooi lang haar, wat ze vaak in een vlecht droeg. De vlecht was nog mooier en groter dan die van Elsa uit Frozen. Als hobby had Cico het masseren van mensen die veel problemen hadden met hun lijf. Ook hierin schoolde zij zich meer en meer. Ze had, na verloop van tijd, meer kennis van het menselijk lichaam dan Andreas Vesalius. Althans dat wordt beweerd. Samen met haar man, halfgod Johnius Apollis, leefde ze een gelukkig leven. Samen schonken ze het leven aan Roberto Ares, halfgod van de arbitraire wereld(tja voetbal is oorlog zei een andere voetbalgod ooit). Gedrieën leefden ze een goed leven. Tot het noodlot hen trof. Cico werd ziek. Door haar ziekte was Cico genoodzaakt om een geneesmiddel te ontdekken die haar ziekte draagbaar maakte of zelfs zou genezen. De weg was lang. De weg was heftig. Maar samen met haar Johnius en Roberto ging het goed. 

Het sprookje gaat tot hier. Lekker overdreven en over de top. 

De chemo's zijn op de helft. 8 gehad, 8 te gaan. Mentaal is het even zwaar. Dus hoe ga ik er nu het beste mee om. Dit sprookje schrijven was even leuk. Even je kop gewoon een dauw geven en zien wat er uit komt. Andere doelen stellen. Even anders tegen de dingen aankijken. Er zijn nu andere punten op de horizon waar ik me op kan richten. 13 september, een nieuwe MRI in het avl. En 26 september gesprek met chirurg. Er komt een nieuwe fase in zicht. De operatie fase. Klinkt heel gek, maar ik heb daar zo'n zin in. Nieuwe fase, andere manier van denken, doen en voelen. Althans dat hoop ik. 

De herfst komt er aan. Dan kleed ik me altijd wat donkerder. Ik heb happy socks die me de vrolijkheid gaan geven in die maanden maar ik wil meer. De tijd van de vrolijke jurkjes enzo gaat gewoon voorbij. Dankzij mijn beste vriendinnetje ben ik nu bezig met de meest kleurrijke omslagdoek haken die er bestaat. Die gaat mee naar ziekenhuis, afspraken en visites. Er komen andere punten op mijn horizon. Sommigen dichtbij, anderen wat verder weg. Maar die punten heb ik nodig. Nodig om mijn kop gericht te houden. Gericht op de andere punten op de horizon. Nodig om de laatste 8 weken van de chemo's door te komen. Er komt een eind aan het ziek voelen. Er komt een eind aan de eindeloze dagen. Nog 8 keer. 26 oktober, dat is theoretisch de dag dat de laatste chemo gegeven gaat worden als niets tegen zit. Dan mag Cico vertellen dat ze met de kracht van 8 sabeltandtijgers in haar uppie gevochten heeft tegen een leger van wel een miljoen soldaten en die strijd glorieus heeft gewonnen. 

En dan wacht haar de strijd van het in 2 delen van haar goddelijke lichaam in een koude kelder van een vijandig kasteel. En die strijd? Ik laat mijn sprookjes hoofd lopen en zie dat ze daarna nog lang en gelukkig leeft. 

Dromen mag en soms komen ze uit.

🧙🦹‍♂️🧛‍♀️🧞‍♀️