Laatste loo(d)tjes

De dikke van Dale legt uit:

Loot:

1) Aflegger 2) Afstammeling 3) Afzetsel 4) Belasting 5) Boomscheut 6) Cijns 7) Deel van een plant 8) Ent 9) Jong boompje 10) Jong takje 11) Jonge boomscheut 12) Jonge tak 13) Nakomeling 14) Pand 15) Plantenstek 16) Rank 17) Rijs 18) Scheut 19) Schoot 20) Slip 21) Spruit 22) Stek 23) Stekje 24) Tak 25) Takje

Lood:

Lood is een scheikundig element met symbool Pb en atoomnummer 82. Het symbool Pb is afkomstig van de Latijnse naam, Plumbum. Lood is een donkergrijs hoofdgroepmetaal. 

Symbool: Pb, Smeltpunt: 327,5 °C, CAS-nummer: 7439-92-1, Atoomnummer: 82, 

Kookpunt: 1.749 °C, Elektronenconfiguratie: [Xe] 6s²4f¹⁴5d¹⁰6p², Atoommassa: 207,2 u

‐---------------------------------------------------------

Twee betekenissen van woorden die, wat mij betreft, beiden wel passen in dit ogenblik.  De laatste chemo staat voor de deur. Nog anderhalve week ziek. En dan gaan we weer groeien. Vanaf de grond gaan we weer opbouwen. Afgebroken ben ik, tot de bodem. En nu mag ik mijn voeten weer in de grond planten, aarden en weer gaan groeien. Even wachten nog. En dan mag de knop weer gaan bloeien. Van een klein lootje in de verse, verbrande grond, naar een majestueuze grote eik met de takken hoog in de lucht. Vol leven, wijsheid en kracht. Met littekens die aangeven wat een hoge obstakels zijn overwonnen en welke diepe wonden het leven heeft toegebracht. Met een immens bladeren dek die beschutting bied voor de slechte invloeden van boven af. En een dito schors die de invloeden van buitenaf tegenhoudt. En de vruchtbare grond die alles in zich heeft om een loot te laten groeien.

Loodzwaar, de laatste weken van de chemo's. Voel me al een week of 2 niet lekker. De energie komt niet meer terug. Op woensdag ochtend stap ik m'n bed uit en heb het gevoel dat ik me eindelijk weer wat beter voel, om daarna weer de chemo te krijgen en gelijk weer het zieke in te knallen. Het is al 2 weken weer overleven. Nog twee weken te gaan. 1 chemo over een halve week en dan 2 weken uitzieken. Zwaar, mijn lijf voelt zwaar. M'n buik voelt ziek. Dikke buik van het vocht en gewoon zeer. Pijn in m'n buik, diaree,  krampen, lucht, steken. Ik eet wel gewoon door. Alles waar ik trek in heb. Wat ik ook eet, het maakt toch niet uit. M'n buik voelt verrot. Of ik nou pittige biefstuk van de Chinees eet( dank buuf) of veilige kippensoep.... het maakt niet uit. En of ik nou rustig aan doe of wat onderneem, het vervelende rotgevoel blijft. De energie om wat te ondernemen zakt ook steeds verder weg. De uitjes worden steeds kleiner en minder lang. En het is prima. Maar wel zwaar. 

De haaknaald is weer uit het vet gehaald en ben de restjes wol van m'n moeder maar aan het omtoveren tot een zuurstok rose omslagdoek. Voor een kleiner mensje dan ik, dat wel. Maar nadat mijn vriendin met twee boeken over haken aankwam is het vuur weer ontstoken. De patronen vliegen me om de oren en het één na de ander leuke project ligt alweer klaar. Even bij m'n dinnetje wol uitzoeken en volgend jaar in m'n eigen gehaakte kleding rondlopen. 😍 Een kleine oproep aan de lieve lezers: heb je nog een paar bollen van oma op zolder waar je toch niets mee doet? Help Cindy de winter door!😁

De sluizen van Ijmuiden vielen de afgelopen week weer in het niet bij mijn emotionele momenten. Als de sluizdeuren dan ook maar op een kiertje staan, dan is het hek van de dam en niet meer te sluiten. Gelukkig is het nu weer iets beter en heb ik de sluisdeuren weer in gesloten stand.

Het grote aftellen voor de chemo's is begonnen. Er is nog maar één vakje aan te kruizen op de aftellijst. Die met het vlaggetje. En gelukkig maar. Aanstaande woensdag moet het infuus links. En dan even een tijdje niet meer prikken. Rechts was mijn infuus vat niet goed te prikken afgelopen woensdag. De verpleegkundige heeft een vat meer aan de buitenkant aangeprikt. Vanaf het begin zat dat niet lekker. Resultaat is een behoorlijk grote blauwe plek. Voor het eerst in 23 weken is er fout geprikt. Ook een prestatie? 

Ik ben begonnen met het verhaal op te schrijven van de tijd tussen de blogs. Want niet alles komt er in te staan. In de blogs wil ik niet zulke lange teksten plaatsen. En als ik vertel dat ik al 4 bladzijdes heb getikt vanaf het moment dat ik het ontdekte en dat ik nog niet eens bij de woensdag ben van de eerste onderzoeken in het ziekenhuis. Da's een beste lap tekst. En degene die dat wel willen lezen moeten even wachten tot het boek klaar is. Maar het is best een opgave en best emotioneel. Nu we 23 weken verder zijn weet ik ook niet of ik alle weken echt goed kan beschrijven. Maar ik kom een eind denk ik. Vooral veel kut, fuck en vervelend schrijven, dan heb je het algemene gevoel wel gepakt.

Mijn haar groeit als een malle. Wit, dat wel. Maar het is nu ongeveer een halve centimeter lang. Ik lijk nu echt op zo'n oud mannetje met super kort grijs haar. Echt geen gezicht. Bovenop grijs, achterop nog wat kleur. Wel super donzig nog steeds. Dus John kan er niet van afblijven... Ach, laat m maar ff. Eraf wrijven gaat 'm toch niet lukken. Ik vind dit stadium vreselijk. Ja, fijn dat het groeit. Echt wel super. Maar ik zie er nu echt niet uit. En dan denk ik aan mijn vorige blog waar ik zo boven op die berg stond te schreeuwen hoe niks me meer kon schelen, en dan sta ik daar voor de spiegel. Oké, er is een duidelijk verschil tussen staan voor de spiegel en het zelf niks vinden en dat voor de rest willen verhullen of het zelf super vinden en schijt hebben aan de rest..

Vandaag voelt het alsof ik in een soort berusting periode ben aangeland. Ook met een diagnose als dit, doorloop je de 5 stadia van rouw. Ontkenning, woede, onderhandeling, depressie en aanvaarding. Mvr Kübler-Ross heeft deze fases ontdekt en benoemd. We hebben over haar geleerd tijdens de opleiding voor verzorgende IG. En ons werd verteld dat deze fases niet alleen golden voor overlijden, maar ook voor heftige problemen zoals dit. Het klopt wel zo'n beetje. Of ik ze allemaal al heb gehad weet ik niet. Zo voelt het wel.

Voor nu is het uitkijken naar woensdag. De laatste chemo. En dan uitkijken naar zaterdag. In mijn Schotland shirt, -sjaal en -omslagdoek op de bank, mooi zitten om naar mijn 15-tal te kijken. Schotland-Australië in Murrayfield Stadium. Kan ik weer hardop mee blehren met Flower of Scotland onder begeleiding van de Schotse bagpiper. Heb nu al kippenvel! 

If Rugby was easy, they'd call it football!

🧙🤪😈