Dwars

 Ik wil eigenlijk beginnen met een hele lange diepe zucht. Het is alleen op papier niet goed neer te zetten. Het zit er op. De 20 weken chemo zitten er op. 16 doses chemo (eigenlijk 20 omdat de eerst 4 chemo rondes bestonden uit 2 verschillende chemo zakjes). Nogmaals een hele lange diepe zucht. Ik kan wel janken. Wat een periode. 5 maanden, voorbij in een zucht. Chemo, ziek, herstel, repeat. Zoals ik de vorige keer al schreef waren de laatste weken niet fijn. De goede dagen waren er eigenlijk niet meer. Van chemo naar chemo met 0% energie. 

Het is vandaag dinsdag 1 november 2022. De eerste maand zonder chemo sinds juni. En ik ben er nog niet als je het hebt over je beter voelen. Ik voel me nog geen heel mens. Wat wel fijn is is de wetenschap dat morgen het cirkeltje niet opnieuw begint. En dat, lieve lezers, is zo fijn!

En nu? Nu ben ik dwars. Ik ben heel dwars naar mezelf toe. De afgelopen 20 weken ben ik bezig geweest om de beste versie van mezelf neer te zetten. Om de moeilijke tijd door te komen en mezelf zoveel kracht te geven dat ik alles vol kon houden. Dat is me gelukt en goed ook. Ik ben zo fucking trots op mezelf. Ik heb mezelf wederom laten zien dat ik de moeilijkste momenten in mijn leven kan overleven. Dat wist ik al, ik ben niet voor niets vorige week 48 geworden, het is alleen wel heel fijn dat het me nu weer is gelukt. 

Dwars. De regie over mijn leven is weer terug. Vanaf nu kan ik, tot de operatie, zelf over mijn tijd beslissen. Als ik me de komende dagen beter ga voelen kan ik zelf bepalen wat ik ga doen. En dat is het nou net. Ik moet even loskomen van de afgelopen 24 weken. Want de weken voor de eerste chemo behandelingen had ik ook niet veel te vertellen als het ging over mijn eigen agenda. Loskomen van moeten. De aflopen dagen had ik het al. Cin, zeg ik dan tegen mezelf, het is beter om er even uit te gaan en even te bewegen. Even een andere omgeving. Normaal deed ik dat. De vitamine momenten noemden we die ook wel. Nu? Zoek het uit! Deze kont blijft op de bank. Niet omdat het moet, nee gewoon omdat ik dat kan. Cin, zeg ik weer tegen mezelf, het is zo goed om nu nog even te genieten van het mooie weer. Zeker nu je je gister en vandaag iets beter voelt. Ja, dag! Geen zin in. Ik blijf binnen! Juist omdat ik dat zelf kan bepalen. IK bepaal nu even. Ik, en niemand anders. Waar is mijn tong uitstekende emoji🤔🧐

Mijn lieve mannen aan het werk. En ben ik heerlijk alleen. Morgen ook. Alleen. Ik. All by myself.  Ja, ik weet dat ik de afgelopen 24 weken heel veel vaker alleen ben geweest. En dat ik er beroerd van werd. Al die weken veel dagen alleen ziek zijn. Maar dit is anders. Misschien ga ik morgen wel in m'n uppie naar en dierentuin of pretpark of ikea. Omdat ik zelf weer even kan kiezen wat ik wil. Ik besef nu pas hoe enorm diep dat gaat. Of blijf ik op mijn kont op de bank verder haken. De afgelopen weken heb ik niet zelf kunnen kiezen. Er werd voor mij gekozen. Door ziekenhuis of mijn lijf. Nu heb ik weer zelf die regie.

De laatste chemo verliep zoals 14 van de 16 chemo's niet zonder fouten. Het kon ook niet anders. Die laatste foutloos? Dat was raar geweest. En ja hoor. Verkeerde bandje,  verkeerde stoel en gelukkig werd er goed gecheckt. Anders had ik chemo gekregen tegen prostaatkanker. Mocht er iemand zijn die het niet weet? Vrouwen hebben geen prostaat. De verpleegster die er niets aan kon doen moest er bijna om lachen. Zo lachwekkend was het eigenlijk ook wel als de verpleegkundige stelt dat ze ook niet anders had verwacht bij mij. Dat zegt genoeg toch? Jammer en diep triest. Netjes om dit soort zaken in mijn blog te zetten is het niet. Ik werk zelf ook in de zorg en weet als geen ander wat de druk in de zorg met de kwaliteit doet. Ik weet het. Ik zie niet anders. Ook niet bij mij in het werk. De werkdruk in de zorg is mega hoog. De één na de ander wordt ziek of stopt. En waar de druk het hoogst is daar worden fouten gemaakt, dat kan niet anders. Leuk is anders als je aan de andere kant ligt. Dus ik wordt constant geslingerd van patiënt die top zorg verwacht, naar collega zorgverlener die dondersgoed weet hoe het tegenwoordig helaas werkt in de zorg. Deze ervaringen zorgen er bij mij wel voor dat ik nog meer ga letten op kwaliteit van zorg als ik weer aan het werk mag gaan. Ik kan de hele zorg niet veranderen. Ik kan wel mijn best doen om mijn eigen werk zo goed mogelijk te blijven doen. 

Hoe gaat het nu verder? Rustig aan. En niet al te veel afspraken de komende weken. 8 november telefonische afspraak met oncoloog in Alkmaar. Ik denk een afsluiting. En 16 november naar AVL voor gesprek verpleegkundige. Ik ga ervan uit dat we de operatie gaan bespreken. En hoop dan snel een datum te horen. En verder? Niets, helemaal niets. En wat heb ik hier naar uitgekeken. 

Rust.........