What the fuck!!

 Sorry voor de titel van deze blog. Het is een hele grote what the fuck, eigenlijk met hoofdletters.

Schreef ik twee blogs geleden niet dat ik het fouten festival in Alkmaar zo kon begrijpen? Werkdruk, ziek en zeer etc. De vaste lezers zullen zich dat vast herinneren. Zeven maanden lang acceptatie, respect en vooral behoorlijk veel begrip. Na vorige week is dat allemaal weg. Geen respect, acceptatie en begrip meer. Ik had na mijn laatste chemo met mijn hormoonbehandeling moeten beginnen. Dat hoorde ik vrijdag. Afgelopen vrijdag. Laatste chemo was 26 oktober. De angst die er nu is of het in mijn lichaam nog steeds goed gaat door die nalatigheid is groot. En overbodig om te melden dat we nu alles hebben laten overzetten naar Amsterdam. Vanmorgen mijn eerste pil genomen. En doorrrrrr!

In Amsterdam viel ik ook even door 1 klein gaatje. Daar is afgelopen maandag over gesproken met mijn contact daar. Anderhalf uur later kreeg ik telefoon. Er was namelijk iets niet helemaal goed gegaan met de oproepkaart voor de operatie. Ik zou een oproep krijgen en dan 2 weken later geopereerd worden. Dat ging even niet goed. Ik kreeg anderhalf uur later telefoon. Dat was maandag middag 12.45 op 29 november. Vriendelijke mevrouw aan de andere kant van de lijn was van de opname afdeling.......

Goedemiddag mvr de Pagter. We krijgen net een schrijven van de chirurg en uw contactpersoon hier in het AVL.........

Twee weken wachten? Nope. Maak er drie en een halve dag van! Aanstaande vrijdag om 13.00 lig ik plat op de OK tafel. 

Oké, haal adem. 3 dagen. Snel. Te snel. Daar is het gevoel weer. Ik ben nog niet klaar. Ik ben gewoon nog lang niet klaar hier. Rust Cin. Het is een kleine operatie. Wel met volledige narcose. Maar you got this. You can do this. En dan 10 dagen wachten. Het is net als wachten op de trekking van de staatsloterij. Voor de kerst. Voor de kerst weet ik hoe het is met m'n lijf. Heb ik de jackpot? Dat zou toch een kerstkado zijn zeg? 

Vorige week had ik het bijna opgegeven. Bijna zei ik hardop: laat maar zitten. Ik stop ermee. Het is zo frustrerend. Als je overal zelf achter aan moet gaan. En overal zelf op moet letten of het allemaal wel goed gaat. En als er dan zoveel dingen niet goed gaan dan zakt op een gegeven moment de moed je in de schoenen. En dat terwijl je daar niet bij stil zou hoeven te staan. Echt bizar. Mensen die mij een keer echt boos hebben gezien, en dat zijn er weinig, kunnen zich wel indenken hoe het gesprek er aan toe ging afgelopen vrijdag. Dat was een tijd terug dat ik echt ziedend ben geweest. Het koste bijna te veel energie. Bijna. 

Met het gezin zijn we er even een midweek tussenuit geweest. Even bij elkaar, de zinnen verzetten. Spelletjes, drankie doen, leuke dingen ondernemen. Robert en ik hebben de mountainbike meegenomen. En hebben dinsdags een mountainbike trail gedaan in Otterloo. Cin, pas je op je grenzen? Jup! Doe ik. Heb alleen geen grens gezien. Nergens te bekennen dus kon ik er ook niet op passen. Heerlijk de randen van mijn kunnen voor nu opgezocht en gevonden. Pfoeh, jup die randen heb ik wel gezien. Ergens, op een gegeven moment. En snel achter me gelaten. Maar Cin, dat zijn toch je grenzen? Sssshhhhhhttttttt.🙄

Heerlijk met z'n 3 naar de kerstshow van de intratuin geweest in Duiven. Echt een must voor de kerstliefhebber. En de liefhebbers van glittertjes en lampies.  Donderdag een hele dag poedelen in het zwembad van centreparcs in Zeewolde is het geloof ik. En vrijdag moe en voldaan weer naar huis. Een minivakantie die zeer welkom was. Even de koppen bij elkaar. Even ongestoord en zonder afspraken bij elkaar. Was voor het eerst weer na ons extravagante weekendje voor de chemo's. De week erna, bijkomen..... maar die zag iedereen die dit leest wel aankomen, toch?

Hoe nu verder? We gaan letterlijk en figuurlijk nuchter de operatie in vrijdag. Dan even ervan bijkomen en 10 dagen in de wacht. Op voorhand alvast mijn nederige excuses als ik dingen vergeet of dat ik anders reageer dan normaal of zelfs even kut uit de hoek kom. Ik hoop het niet maar ben bang dat de dagen spannend zullen zijn. Misschien wel net zo spannend als de eerste week. En dan ben ik niet zo in m'n hum denk ik. Maar misschien ook wel. Ik heb me de gehele periode verbaasd over hoe ik het doe. Het kan dus alle kanten op. Ik ben alleen zo blij dat ik niet met de kerst in spanning zit. Hoop dat we voor die tijd de uitslag hebben. 

Ik vraag iedereen om te duimen voor me. 

Ik ben er klaar voor. De kerstboom staat al twee weken. De kerstkaarten zijn geschreven en sommigen hebben hem al. De rest moet nog even op de bus. Sinterklaas kadootjes waren door de sint al gebracht omdat hij het zaterdag ochtend, als wij het zouden vieren, even te druk heeft. De kadootjes moet even wachten tot later. Misschien wel tot gouden engel. Voor wie niet weet wat gouden engel is?  https://onh.nl/verhaal/sinterklaas-komt-altijd-te-laat-in-koedijk

Vroeger gewoon sinterklaas gevierd, thuis. Kerst met kadootjes onder de boom en met oud en nieuw vierden we sinterklaas en kerst tegelijk tijden gouden engel bij mijn grootouders. Een plaatselijke traditie die ik een paar jaar geleden met onze vrienden en hun kinderen hebben gevierd. 

Op naar een positieve december met veel positiviteit, liefde, familie, vrienden en goed nieuws!

Tot snel, als er weer nieuws te melden is. 

-xxx-