Plafonddienst

 Het is vrijdag 4 november 01.06 uur. Bek af. Ik moest donderdag bekopen dat ik woensdag de hele dag op pad ben geweest. Niet omdat het kon, gewoon omdat het moest.  Ik moest er even uit. Ik wilde persé de woensdag niet thuis door brengen. Bang dat ik de hele dag met chemo bezig zou zijn. Voor het eerst in 12 weken geen chemo. 

Ik neem nog een slok van m'n warme chocolademelk en eet m'n laatste koekje. Bij de aldi, die kleine koekjes met zo'n plakkaat chocola er op. Ze zitten per 3 verpakt in kleine witte plastic zakjes. Ik wil echt m'n best doen om het plastic gebruik helemaal uit m'n leven te bannen. Het lukt nog niet helemaal. En ook het suiker verbruik weer terug te brengen. Maar 1 stap tegelijk. Vanmorgen wel weer voor het eerst wat thuis gesport. Dat was die ene stap van vandaag.

Beetje gefrustreerd ben ik wel. Boven zag ik op mijn telefoon dat ik de film Eat, pray, love heb gemist. Mijn favoriete film. Gelukkig kun je die dan nog terug kijken. Ik start de film in de hoop dat ik in slaap zou vallen. Nope, dat gebeurde dus niet. Genieus plan om dan met de telefoon naar beneden te gaan, chocolademelk op te warmen en op de bank verder te kijken. En dan doet je telefoon ineens besluiten om je eens lekker te pesten. In verband met veranderen van de WiFi stoppen we nu met de uitzending. Wait, what? Kak, hij stopt. Ik start de film opnieuw en wil 'm doorspoelen naar het punt waar ik gebleven was. Namelijk drie reclames verderop. Melding op mijn telefoon: tijdens deze uitzending is het niet toegestaan om de reklames door te spoelen. Ga je niet menen joh!! Geen zin in. Kost energie. 

Dan maar m'n zondes overdenken. Vandaag overspoelde mij het gevoel dat ik geen tijd te verliezen heb. En ik wil nog zoveel doen. Ik moet nog zoveel doen. Ik ben er nog lang niet klaar voor. Nee nee, het is niet wat jullie denken. Ik ben niet met de dood bezig. Nou ja, eigenlijk wel, maar niet op de manier dat ik denk dat ik binnenkort hier aan dood ga. Nee dat is het niet. Het is het besef dat elk moment je leven kan eindigen. 

Ik ben sinds de geboorte van Robert er al mee bezig. Voor mezelf had ik niet het geloof dat ik lang zou leven. En wilde ervoor zorgen dat ik voor Robert voor later iets zou hebben wat hij kon lezen. Dat werd een dagboek voor hem. Vanaf het moment dat ik zwanger was ben ik gaan schrijven. Alles uit zijn eerste jaren staat in schrijf boekjes. Welk tandje wanneer door kwam, wanneer hij ziek was, z'n eerste stapjes, z'n eerste woorden lijst. Z'n vaste dingen die hij altijd zei. Alles staat er in. 

Zijn eerste boekje is vervuild. We hebben ooit muizen gehad en het boekje ruikt niet meer zo lekker zeg maar. Ik was begonnen om het over te tikken op de computer maar dat is nog niet klaar. Laat ik het zo zeggen: ik wil het niet klaar hebben omdat ik denk dat ik binnenkort dood ga. Ik wil het klaar hebben voordat ik ooit eens dood ga. Snap je? Niet meer uitstellen wat je af wil maken. En af kunt maken. En die tijd heb ik nu. Die tijd neem ik nu.

Ik wil nog mijn levensverhaal opschrijven. Ik wil mijn verhaal van deze ziekte opschrijven. Ik wil afmaken wat ik wil afmaken. Ik wil die trui haken. Is me nooit gelukt en ben nu halverwege. Ik heb nog 2 van die mini huisjes die je zelf in elkaar moet priegelen waar ik al aan was begonnen maar weer aan de kant heb gelegd. Ik wil mijn ideeën die ik al had voor ik ziek werd, verder uitwerken. De ideeën die ik had en die ik op de plank heb gelegd omdat ik bang was dat het toch niet ging werken. Plannen die veel te  hoog gegrepen lijken te zijn. Pfff ik hou het toch nooit vol. En altijd dacht ik wel: hoezo, wat kan je gebeuren? En toch luisterde ik naar dat kleine stemmetje: leuk verhaal Cin, maar je kunt het toch niet. Misschien moet ik nu maar eens kijken naar waar ik nu mee bezig ben. En vooral hoe ik er mee bezig ben. Ik laat me niet stoppen. Win or die trying. Hmmm een quote waar ik misschien wel iets mee kan in de nabije toekomst. 

Het feit dat je beseft dat je niet het eeuwige leven hebt is ineens ingeslagen als een bom. Gek eigenlijk hoe onbezorgd we leven terwijl iedereen op elk moment onder een bus kan komen of dat je gewoon niet meer wakker wordt. Je denkt er niet bij na. Je leeft gewoon. Je hebt het er wel eens over met familie of vrienden. In zo'n gesprek dat je terloops even zegt dat men morgen zomaar een vrachtwagen kan koppen en dat het dan over is. Maar vervolgens leg je het zoveelste idee op die plank en leeft er vrolijk op los. Ik weet dat in dit stukje elke nuance ontbreekt en dat het niet zo zwart wit is voor iedereen die dit leest. Maar ik hoop dat jullie de essentie snappen. Ik kreeg in eerste instantie een doodvonnis. Gelukkig is die omgezet in een voorwaardelijk. Maar ik ervaar nu zelf dat dit inderdaad een situatie is die je leven veranderd en dat je kijk op het leven compleet een andere zender is geworden. Ik kan me niet voorstellen hoe het is voor de mensen die wel het vonnis hebben ontvangen en helaas zijn er mensen die ik ken die dat vreselijke nieuws hebben gehoord tijdens mijn ziekte periode. Zelf of iemand die enorm dichtbij hun staat. En op momenten zoals dit denk ik daar ook even aan. Zij hebben een heel ander pad te gaan. Krijgen misschien niet meer af wat ze af willen maken. Ik besef me dat maar al te goed. Spijt dat ik wel een kans krijg heb ik niet. Want zo is helaas het leven. De één wel en de ander niet. Eerlijk? Allerminst. Daar wordt niet naar gevraagd. Mijn gedachten zijn vaak bij hun. Ik probeer ze zo veel mogelijk even een berichtje te sturen met de vraag hoe het met hun gaat. Ze reageren wanneer ze willen en kunnen. Meer kan ik niet doen. Ik ga proberen mijn beste leven te gaan leven. En niets meer op de plank te leggen en een nog betere versie van mezelf te worden. 

Ondertussen is het 02.04. Ik ga weer een poging wagen om in slaap te vallen.