Veilig

 Je hoort toch blij te zijn? Je bent kankervrij verklaard. Wat eigenlijk een beetje lijkt op een term uit het wilde westen... alleen was je daar vogelvrij ipv kanker vrij🤔🧐

Je hoort toch blij te zijn? Het van de daken te schreeuwen. Taart kopen en het vieren. Feesten tot je er bij neer valt. 

Nope, niets van dat alles. Oké ik jok, taart was er wel. 2 dagen lang overstuur en zo ontzettend veel huilen. Huilen, huilen en nog eens huilen. Tot je die enorme volle neus hebt en enorme koppijn. Dat was een tijd terug dat ik zo overstuur ben geweest. Was ik dan niet blij? Ja tuurlijk wel. Ik was alleen meer opgelucht dan blij. Al die emoties, die ik 37 weken aan de kant heb gezet om te kunnen blijven staan, kwamen als de zondvloed achter die open gezette sluisdeuren vandaan. Al die doodsangsten, wanhoop, verdriet,  boosheid, verslagenheid, reddeloosheid, alles kwam er uit. Het was niet meer te stoppen. Ook de hele woensdag en de donderdag last gehad van m'n schouders. Wat een last viel er af. Ik ben veilig. Ik ga nog niet dood. Ik kan weer plannen. Ik kan weer gaan leven. Vrijdag de hele dag op bed gelegen. Just because i could. En vanaf zaterdag gaat het weer een stukje beter. 

Ik heb nog pijn. Veel pijn. En alles trekt. Maar ik moet aan de gang. Gelukkig weet ik veel van het lichaam af en weet ik wat wel en niet kan. Dat heb ik nodig om me klaar te maken voor de bestralingen. Ik moet straks een bestraling apparaat in. Met m'n arm omhoog. Die arm kwam afgelopen woensdag nog niet zo hoog. Net op schouder hoogte. Ik moet alle spieren en pezen gaan oprekken. En dat is lastig, zwaar en super vervelend. Weer over een drempel. Er zijn weer behoorlijke drempels geweest de laatste 2 weken. Zonder borst leren leven. Eerste keer omkleden. Eerste keer douchen. Eerste keer samen douchen. Eerste keer aanraken. Eerste keer naar buiten. Eerste keer naar een ruimte vol met mensen. En daar komt ook nu de eerste keer oprekken bij. Beste drempel om jezelf nog meer pijn te doen. Dus over die drempel gaan om op te rekken. Rechtop staan en die borstspier en tussenribspieren uit rekken. Arm omhoog en even op die pijn grens houden. Het is weer over je grenzen heen. En de afgelopen 38 weken is behoorlijk grensoverschrijdend geweest. En dat breekt nu wel een beetje op. Ik wil even binnen mijn grenzen blijven. Maar dat gaat niet. Dat kan niet. Het is nu zelf oprekken of naar de fysio die dat gaat doen. Ik doe het wel zelf. Elke dag een stukje verder. Wat een kut klus.

Bijkomen van de 2e narcose valt me zwaar. Weer last van evenwicht, dufheid en moe moe moe. Weer vanaf nul beginnen met een klein stukje lopen. In de middag slapen. Vroeg naar bed. En weer aan huis gekluisterd. Ook dat breekt op. Van niets naar alles en weer terug naar niets. 

Wat loop ik te zeuren? Ik ben kanker vrij!! Klopt. Het maakt de situatie er alleen NU niet beter op. Ik zit nog in die achtbaan en die stopt voorlopig nog niet. Ja, fijn dat het bericht zo goed was en dat hadden we nog niet verwacht. En het is een unieke situatie want ook de doktoren hadden dit niet verwacht. Ik ben uniek. Mijn situatie is uniek. Het verlicht, het lucht op. En voor nu is dat oké. Ik ben er nog niet he? Ik moet nog even. Wat het wel anders maakt, is dat we weer plannen kunnen maken. En dat gaan we doen. Dat doen we al. In de blog ga ik niet te veel loslaten hierover. Ook omdat we vorige week op klaarlichte dag een poging tot inbraak hebben gehad. We kunnen weer verder kijken dan de kanker. We mogen weer het leven pakken. 

Door de oefeningen gaan we weer even versnellen. Vandaag intake gehad met de radiotherapeut. En omdat ik al zo geoefend heb met oprekken, kan mijn arm al bijna in de stand van de ct scan. Die wordt deze week al ingepland. Dat betekend over 2 weken beginnen met bestralen. En super positief nieuws: geen 5, geen 4 maar 3 weken bestralen. 15 beurten! Beter dan 20 of 25. Reden? De borst is er af, dus kleiner gebied. En kankervrij. Het is nu uit voorzorg. Just to be safe. Ik sta nog niet te jubelen maar ben er wel klaar voor. 

Oh ja, heb ik verteld dat ik moet oefenen met m'n adem inhouden? Omdat het aan mijn hart kant is moet ik 40 seconden mijn adem in kunnen houden om zo mijn longen te vullen met lucht en mijn hart iets naar binnen te duwen. In 15 minuten moet ik dat een keer of 3 doen. Even terug naar mijn redding zwem tijd. Even oefenen en dan gaat het vast lukken. 

De schouders gaan er weer onder. Nog even! Nog even! 

Zodra we de data hebben gaan we een schema maken. Heb je tijd en zin om mij een keertje naar het AVL te rijden? Laat het John of mij even weten via whattsap.  Niks moet en alles mag. Geen druk. Kilometers worden vergoed. 😁 En boer Geert is vlakbij, dus een lunch kan ook inbegrepen zijn🤪

Valentijnsdag komt er aan. De dag dat onze kanjer 22 wordt. Maar ook een dag waarop ik jullie vraag om extra lief te zijn voor iedereen. En geef je lief een extra knuffel. Zeg die dag even vaker dat je van elkaar houdt. Het leven is kort. Geniet van het leven. Vier de liefde!!