Grote p(l)assen

 Dinsdag 7 maart

Ik lig op de bank in het 6 persoons huisje op Landal park de Reeuwijkse Plassen. Mijn mams is in de keuken de groenten aan het snijden die we vanavond bij de broccoli, aardappels en rundervink gaan eten. Buiten zwemt een witte zwaan langs het raam en komt er een mix van sneeuw en regen naar beneden. Naast het huisje staat familie gans te wachten op Nils. Geen idee waar die kleine kabouter is gebleven. Mijn zus stuurde een YouTube filmpje met de leader van de serie Nils Holgerson. Weet niet wat erger is. Dat ik het me nog kan herinneren of dat ik het helemaal mee kon zingen. 

Over 50 minuten stappen we in de auto om 27 minuten te rijden van dit huisje naar HollandPTC voor de 4e bestraling. 

Ik heb gekozen om dichterbij Delft een huisje te zoeken. Het lukt me fysiek gewoon niet om elke dag bijna 200 kilometer te rijden. De bestraling is ook best vermoeiend. 40 minuten stil liggen met je armen boven je hoofd in de klemmen en op een glazen plank. En of je even je bekken gekanteld wil houden... Het is voor het goede doel. Wat een pijn in m'n rug heb ik gehad afgelopen weekend. Mijn hemel. Na overleg met een verpleegkundige van HollandPTC mocht John mijn rug los masseren. De eerste keer sinds 10 maanden weer een keer op tafel. En wat een weelde dat ik er zo 1 bij mij thuis heb wonen! Met z'n gouden handjes. Mijn held weer. Weer!! Die gozer verdient zo'n applaus!! (Nu even hopen dat m'n lieve vaste blog leesvriend in z'n bedrijf even een spontaan applaus op gang zet🤪😁)

Ik mag niet klagen over HPTC. Het zijn kanjers. Allemaal! Ze nemen de tijd. Denken met je mee hoe we het beter kunnen maken voor m'n bekken en zorgen dat alles in orde is. Leuk is het niet. Maar als je dan toch moet dan het maar zo fijn mogelijk maken. 

Hoe we op het idee van het huisje kwamen weet ik niet meer zo goed. Ik had al wel bedacht dat het misschien beter zou zijn als ik dichterbij zou gaan zitten. Ik kwam uit op dit park. En wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan zeg. Wat een toppers bij de receptie. Ze begrepen mijn verhaal en helpen me waar nodig. Het is even anders dan als je er op vakantie gaat. Deze week blijft mijn moeder bij me. Vrijdag komt John het weekend en maandag mijn zusje voor een week. Daarna zien we wel even. Het was dus even lastig om aan te geven wie wanneer kwam. En welke auto en hoe we dat dan gingen doen. De receptie heeft daarin zo goed geholpen. Alle bedden waren opgemaakt en er wordt mee gedacht. We hebben een kort lijntje met de receptie. En wat is dat fijn zeg. En ook het feit dat er een paar dagen bij kwamen die niet passen in een week, midweek of weekend arrangement hebben ze ook in orde gemaakt. 

Nu kan ik rond de bestralingen uitrusten in de buurt en heb ik wat energie over. Want al lig ik in dat apparaat en gebeurt er nix. Je ziet niks, je hoort niks en je voelt niks. Maar zodra je van het apparaat af bent dan gebeurt het. Moe!! En last van de huid en last van m'n keel. Maar vooral moe. Het is dus echt fijn dat we nu snel "thuis" zijn. 

Nog 12x. En een periode weg bij m'n kanjers thuis. Het is even kut, maar even beter voor me. Wat zijn 2 weken op 30 jaar? 

Ik ga nog even een half uurtje rusten. 

❤️