Herstellig

 Ik ben er ondertussen stellig van overtuigd dat herstel komt met de nodige obstakels. En dat het een enorm uitdagend proces is wat zich niet laat leiden en/of dwingen. Lijdend toezien dat het proces zijn tijd neemt en zich vooral niet laat beïnvloeden door de haast die de persoon in kwestie voelt. En een proces wat al even weinig kijkt naar de wil van iemand. Je kunt wel willen, kunnen is hierin weer een heel ander verhaal.

Ik zit op de bank. Net een film gekeken op Disney. Vond het wel weer leuk om de films van Pirates of the caribbean te kijken. 

Vandaag wil niet zo lukken. Gister met de taxi naar Delft geweest voor controle. En hoewel de controle erg goed ging, al baalde ik wel dat ze niets aan die enorme heftige jeuk kan doen, was ik bij thuiskomst weer gesloopt. En nu de dag erna ook. Dus weer met mn kont op de bank, de dag afschrijven en weer geld zetten op morgen. Vanaf afgelopen weekend merk ik een erg voorzichtige stijgend lijntje. Je moet je waterpas er op leggen om daadwerkelijk te zien dat ie stijgt, maar oké. Begin is er. En het gaat dus met een paar dagen oké en weer een dag gewoon niet oké.

De afgelopen 2 weken staan weer in het teken van beginnen op de bodem en de tijd nemen om te herstellen. Iets waarin ik ben gegroeid. En nog steeds heb ik het niet onder de knie. Ik loop een week na het afronden van behandelingen met opgekropte emoties vanzelf tegen die welbekende muur die zich altijd verdekt opsteld en je dus nooit weet waar die is en wanneer je er met je poffertjes porum tegenaan knalt. (Zo, die zin kwam uit een diep donker frustrerend keldertje, ergens.) En als je dan tegen die muur knalt met een gangetje van 120 km per uur dan kun je niet anders dan even gaan zitten. Je kunt dan ook niet anders dan janken en vloeken. Vooral even veel er uit gooien. Het is voor mij een repeterende situatie. Ik heb het gehad na de chemo's, de operaties en dus nu ook na de bestralingen. En als die knal geweest is, dan komt er wel een relatieve rust. En berichten op Facebook met vragen over de knal die iedereen heeft gehoord maar niet wetend waar vandaan. Nou, bij mij dus. 0.1 op de schaal van richter.

Wat was heftiger. Chemo of bestralen? Ze staan beiden op nummer 1. Ex aequo. Het gevoel van schade aan je lijf en leden is heftig. Alles doet zeer, energie weer ver te zoeken, uithoudingsvermogen nul. Rusten, hele kleine dingetjes doen, luisteren naar jezelf, keuzes maken wat wel en wat niet. Jullie kennen het ondertussen. Het is namelijk ook een repeterend proces. 

Mijn hoofd wil nog steeds harder dan m'n lijf. En dat is goed. Liever zo dan andersom. Al zijn er wel scheuren te zien. Het mentale proces is nu ook echt in werking gezet. En dat heeft ook een groot effect op m'n lijf. Bijvoorbeeld als ik naar de stad rij en ik sta voor het stoplicht voor het ziekenhuis, draait m'n maag om. Als ik er al in de buurt kom wordt ik beroerd. Gister had ik het ook toen we in de buurt kwamen van Delft. En in de wachtkamer gister, werden cliënten opgeroepen om naar de kleedkamers te gaan. Ik hoefde niet. Niet meer. Niet meer op die glazen plaat. Niet meer half naakt. Niet meer 40 minuten uber stil liggen. Die emoties die vrijkomen op het moment dat je bedenkt: "ik niet meer!" Ze zijn echt heel heftig. 

Ik maak me zorgen. Zorgen om mezelf. Ik moet me opnieuw uitvinden. Wie ben ik als straks de gesprekken die ik met anderen heb, ineens niet meer over kanker gaan. Ik heb ervaren hoe het is als zoveel mensen aan je denken en aan je vragen hoe het met je is. Wat doet het met me als dat weg ebt straks? Wat doe ik nu met mijn agenda nu die steeds leger wordt? Hoe snel gaat m'n herstel? Wanneer komt het moment dat ik denk: ja nu kan ik weer aan m'n werk gaan denken? Ga ik straks niet te snel aan het werk? Wat kan mijn lijf straks? Heb ik beperkingen? En zo ja, hoe ga ik daar mee om straks? Welke keuzes ga ik maken? Hoe wil ik zijn, nee, hoe ga ik zijn straks? En vooral de grootste, meest enge, meest beperkende, meest verlammende vragen van alle:

Komt de kanker terug........

Hoe ga ik om met die angst? Komt het terug? En als het terug komt hoe lang heb ik dan nog? Hoe lang mag ik genieten van weer beter zijn? Hoe stop ik die angst weg of leer ik met die angst te leven? 

De maanden die achter me liggen nu, lijken ineens makkelijker dan de fase waarin ik nu zit. Je wist precies wanneer je waar moest zijn. Je kende de behandelingen en op een gegeven moment wist ik ook precies wat er ging komen. Dat valt nu weg. Ik weet niks. Alles is nieuw. Alles moet opnieuw. Niks staat vast. Er komt een onzekere tijd aan. Er ligt geen klip en klaar plan. 

Ik sla een weg in en ga kijken hoe die loopt. Ik gebruik steegjes en bruggen om ergens anders uit te komen. Dit is lastig. Zin in, dat wel. Ik sta te popelen. Maar God wat is dit lastig, eng, zwaar, onzeker. Ik heb een nieuw leven die ik helemaal zelf vorm mag geven. En dat is mooi en eng tegelijk. En die pot die gevult is met alles wat er de afgelopen maanden is gebeurt is zo vol. Bij ons alle 3. Hoe gaan we die leeg krijgen. Of in ieder geval iets minder vol.

1 ding staat vast. Herinneringen maken. En daar zijn we al aan begonnen. Met John naar expositie van Escher geweest in Den-Haag, spontaan ijsje halen als toetje met onze vrienden(die hebben namelijk heel toevallig nooit een toetje als wij bellen met de vraag of zij wel een toetje hebben), Ajax onder 13 op bezoek bij NAC en leuke avond bij la Cubanita. Aanstaand weekend is onze Robert weer aan de bak als scheidsrechter op het internationale jeugd toernooi de holland-cup in Almere. Duim even voor goed weer!! 

Paas weekend. De wederopstanding van Jezus. Mooi weekend om daar ook maar mee te gaan beginnen. De wederopstanding van moi.