1 jaar.....

 Het is vandaag dinsdag 9 mei. Vandaag exact een jaar geleden was het maandag 9 mei.

Het is nu 5.30.

Over een half uur is het exact een jaar geleden dat ik onder de douche stond. Mijn mooie lange haren wassen met shampoo in die paarse fles. Iets met kleur behoud. Daarna een lekker ruikend zeepje uit een flacon. Ik was met m'n handen kruislings en tegelijk mijn andere armen. Dan de oksels en m'n borsten. Over een half uur, een jaar geleden, voel ik 'm. Op dat moment voelde ik een klein bultje, dacht ik, op m'n borst. Links boven in mijn linker borst. Ik sta er even een mini seconde bij stil. "Hier moet ik even op letten." Ik droog me af. Kleed me aan. Ga naar beneden en maak m'n ontbijt. Om 7.00 moet ik in de lucht zijn. Dan ben ik de verantwoordelijke van dienst voor die dag op m'n werk. Gewoon, zoals altijd. 

Een jaar geleden begon het. Begon mijn ongerustheid. Aanstaande donderdag is het 11 mei. Vorig jaar was dat woensdag 11 mei. De dag dat ik wat later onder de douche stond. De dag die mijn leven voorgoed veranderde. De dag die ik hoopte nooit te hoeven meemaken. De dag dat ik voelde dat het fout was. De dag die een periode inluidde van angst, vechten, wanhoop, verdriet, kracht, wil, liefde, hel, hemel. Ik heb nog 3 dagen in stilte geleefd, zonder dat iemand het wist. Niemand wist het. Alleen ik. 

Volgende week is het dinsdag 16 mei. Een jaar na maandag 16 mei. De dag dat m'n wereld aan een zijden draad hing. De dokter vertrouwde het niet. Ik moest naar het ziekenhuis voor onderzoek. "Het zal vast niets zijn. Gewoon routine." Wat kun je dan ver van de waarheid staan. 

Volgende week donderdag is het 18 mei. Hemelvaartsdag. Een jaar geleden was het woensdag 18 mei. Om 11.20 had ik mijn eerste mammogram. 10 minuten later stortte mijn wereld in. Ik had borstkanker. De zijden draad werd zonder pardon doorgehakt.

Ik weet niet hoe die momenten gaan voelen nu, een jaar later. Ik ben blij dat het voor mij geen Hemelvaart is geworden. Hoe ik de dagen ga beleven en invullen weet ik voor een deel. Dat komt omdat de agenda eerst werd gevuld en daarna kwam het besef. Er wordt door hogerhand besloten dat ik geen tijd krijg om donderdag 11 mei en donderdag 18 mei onder m'n dekbed kan gaan depressen. Vandaag weet ik niet wat ik ga doen.

Ik ben er nog.......

Ik ben er nog......

Dan ga ik nu even een potje heerlijk lopen janken om wat is geweest en wat ik nu heb. 

Wat ik nu heb? Geen kanker meer.......

❤️‍🔥❤️‍🩹❤️

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Littekenen

Blog vlak voor de operatie maart 2025  "Mevrouw de Pagter, kunt u zich aanstaande maandag om 8.15 uur melden op de tweede verdieping? Dan wordt u om 8.30 uur geholpen." Daar zitten we dan. Vijf dagen later, op een koude maandagmorgen, in de auto op weg naar het AVL. Tien minuten de ramen staan krabben. Gelukkig is het lekker warm in de auto. John laat mij rijden. Hij weet ondertussen goed dat ik het fijn vind om heen te rijden. Heb ik zelf de controle. Raar eigenlijk, want als we in de file staan, kan hij net zo min een kant op als ik. John kan goed autorijden, dus dat is het ook niet. Het is gewoon alles in eigen hand willen houden op dat moment. Controle over de auto, de file, mezelf. John gaat daar niet tegenin. We hebben het er over in de auto. Ik dank hem voor het feit dat hij zo goed weet hoe ik ben op dat moment. En dat hij mij m'n gang laat gaan. Hij is daar heel helder in. Het is makkelijker om er in mee te gaan dan er een punt van maken. Hij geeft aan dat dit de...
Meer lezen

Herrijshindernisje

 Let op: begint met een heftige tekst Ik heb er twee en een half jaar over gedaan om te sterven aan iets waar ik dood aan zou gaan. En nu ik dan eindelijk dood ben aan iets wat me niet heeft vermoord, hoe ga ik dan weer herrijzen. Elke dag sterf ik een stukje meer terwijl is aangetoond dat ik leef. Elke dag verlies ik een stukje meer van mezelf door iets wat ik heb overwonnen. Elke dag verliest dat stukje elastiek zijn veerkracht en elasticiteit. Elke dag moet ik weer een gevecht overwinnen. Hoe lang hou ik dat vol. Hoe lang kan ik putten uit die put vol met doorzettingskracht, moed, wil en motivatie. Hoeveel hobbels in de weg kan ik nog over. Wanneer keert het tij. Wordt ik ooit beter. Wordt ik ooit weer mezelf. Of een versie die daar redelijk bij in de buurt komt. Zo op de goede weg en nu al paar maanden gaat het weer zo vele malen minder. Tegenslag op tegenslag, ontsteking op ontsteking. Ik ben zo moe. De weegschaal begint door te slaan van gaan-voor-het-leven naar ik-wil-rust. ...
Meer lezen

Geen tied meer

 Je hebt Google vertaler voor eigenlijk alle talen ter wereld. Alleen als ik zoek naar de vertaling van het woord: "geen", in het Drents, dan heb ik toch veel moeite. Volgens mij is het "gien". Ik hoor het wel van mijn familie en vrienden uit het mooie Drenthe.   Mijn tied is er af. Het uitstekende weefsel wat overbleef na de amputatie van mijn linkerborst, is weg. Op maandag de 13e, geen ongeluksdag, is het weggehaald. Ik keek er niet meer tegenop. Ik keek er juist naar uit. Elke dag had ik last van m'n derde tiet, of rug borst zoals het liefdevol werd genoemd door intimi. Humor is een raar ding in het leven van iemand die ziek is of ziek is geweest. Soms is de zwartste humor een manier om dingen even te relativeren. Je moet alleen even goed inschatten bij wie je die zwarte humor kunt bezigen.  Niet iedereen kan het hebben. Hier thuis en op mijn werk kan en kon het soms niet zwarter. Voor ons hilarisch en soms ook wel iets te veel. Dat laatste komt echt door de...
Meer lezen