Moeilijk

 De koninginnerit uit de tour 2023 is onderweg. Ze fietsen vanaf de montblanc naar courchevel. De bergen, daar voel ik me toch zo gelukkig. De hoger, de beter. Smalle bergwegen, leuke dorpjes, lekker eten. Schone lucht. Vrij gevoel. De mooiste uitzichten ter wereld. Lekker op de bank. 

Het is een paar maanden geleden dat ik mijn laatste blog heb geplaatst. Het was een blog om mijn hel jaar af te sluiten. Ik dacht toen dat we het heftigste hadden gehad. En niets is minder waar. De periode waar ik me nu in bevind lijkt zwaarder dan het hele jaar van onderzoeken en behandelingen. Je leeft niet meer in overlevingsstand en je hebt geen adrenaline meer die je overeind houd. 

Nu zijn we begonnen met herstellen. En verwerken. En ik kan vertellen dat het een zware, lastige en moeilijke periode is. Je brein gaat weer aan het werk en het is vol gas aan de gang om dat hoofd in toom te houden. Het lijf is stuk. Dat beperkt een snel herstel. De darmen zijn nog zo van slag. Nog steeds. Gewrichten en spieren denken dat ik elke dag een triatlon volbreng. Slapen is een uitdaging. En om niet te vergeten het splitsen van verstand en gevoel is helemaal niet te doen. Dan mogen we ook de medicatie niet vergeten die enorme invloed heeft op het leven en dan hebben we nog de overgang. 

Het klinkt allemaal niet zo heel positief en dat is het dus ook niet. Is er dan niks positiefs te melden? Jazeker wel. Een heerlijke vakantie gehad met John en een week met Robert erbij. Hij kwam even als verrassing een weekje bij ons. Veel gedaan, veel energie gekost maar zo enorm genoten! Na twee weken bijkomen van die vakantie kan ik zeggen dat het allemaal een klein beetje beter voelt. Iets meer energie. Iets meer kracht in het lijf. Energie om wat dingen te ondernemen. Zoals wat langer naar een verjaardag of even naar een klein evenement zonder dat het me gelijk dagen kost om weer bij te trekken. Kleine dingen doen die het leven even iets aangenamer maken. 

Nummer 1 van de bucketlist af kunnen strepen. En nummer 2 volgt zeer binnenkort. M'n bos haar lijkt nu net zo dik terug te groeien als voor mijn ziekte. En ik kan energie stoppen in nieuwe recepten uit proberen. En daar zitten wat lekkere potjes bij. 

Extra hulp ingeroepen voor m'n hoofd. En dat gaat nu redelijk oké. 

Ik moet het nu alleen doen want als je eenmaal klaar bent met alles dan is er ook niet zo'n groot vangnet meer. Gelukkig helpt mijn huisarts goed mee en dat is fijn. 

Ja, ik ben het vertrouwen in mijzelf en m'n lijf echt kwijt. Ja, ik ben bang dood te gaan. Ja, ik ben bang om weer kanker te krijgen op korte termijn. Ja, ik ben bang om mijn mannen kwijt te raken of dat zij mij verliezen. Ja, het gaat me allemaal niet snel genoeg. Ja, ik heb moeite om mijn leven weer op te pakken. Ja, ik heb last van depressieve momenten. 

Maar,

Met kleine stapjes kom ik er vast. Misschien niet deze week. Stapje voor stapje naar voren. Er is een klein waakvlammetje aangestoken. 

❤️