Isolementaal

 Daar was ie. Het nul-punt. De bodem van de put. De man met de hamer. De zwarte tunnel zonder licht aan het eind. De betonnen muur aan het eind van een recht stuk weg.

Financieel gaat het even niet zo lekker. Nadat mijn salaris naar 70% is gegaan en ik niet in staat ben om te masseren. Er komt ineens veel op ons pad wat niet kan wachten. Dat stukje maand over aan het eind van je salaris. Ik zeg het niet omdat we zielig zijn en geen boodschappen meer kunnen betalen. Of dat we minder leuke dingen kunnen doen of minder uit eten. Ik zeg het omdat het een groot onderdeel is van het uiteindelijk belanden in die put. 

Nog een put punt. Het voetbalseizoen is weer begonnen. Dat betekend dat die ene weer het team uit chicken trousers gaat verzorgen en die ander weer gaat vlaggen bij die club uit 020. Super fijn dat ze dat weer gaan doen. Het betekend voor mij de één na 40 urige werkweek nog eens 8 uur langer missen en die ander nog eens minimaal 2x zo lang. Ik laat ze lekker want het is hun passie. En zo hoort het ook. Het is alleen het begin van nog meer alleen zijn. Dat is wennen. En lastig.

In het werk leven zijn we nu bezig met het proces van ander werk vinden voor de time-being. Eigen werk in de zorg gaat gewoon nog niet. En met een naderende laatste operatie gaat dat ook nog wel even duren. Dus weg bij collega's en cliënten zonder dat ik daar om gevraagd heb. Een gevoel van groot gemis. Ik probeer zo veel mogelijk onderdeel uit te blijven maken van de teams door mee te gaan met uitjes etc. Verder is het stil.

En daar kwam ie. Vorige week. De klap der klappen. Het gevoel. Het gevoel niet meer mee te doen met de maatschappij. Compleet op een zijspoor. Niet meer kunnen bijdragen aan welk onderdeel van de maatschappij op welk vlak dan ook. Ik kan geen bijdrage leveren aan mijn gezin, financieel gezien. Ik kan niet altijd mee naar de wedstrijden. Ik kan niet verder in bewegen en mentale vooruitgang. Iedereen heeft een leven en gaat door en ik sta stil. Daardoor voelde ik me een blok aan John's en Robert's been. Een negatieve factor. Ik voelde me nutteloos, te veel, te negatief, te waardeloos, te weinig, niet goed genoeg, leeg, zwart. En ja, de gedachte van "laat maar" was daar. Ik was klaar. Ik trek het gezin mee de afgrond in. Straks wonen we onder de brug. Allemaal door mij. En daar gingen de sluizen van ijmuiden open en gingen niet meer dicht. Uit de diepste krochten van mijn wezen kwamen de emoties. Tot in de nacht gepraat met mijn steun en toeverlaat. Vastgehouden door de armen die mij nooit loslaten. Hoe diep ik ook zit. Dat is ie wel gewend. Heb in mijn leven met hem genoeg momenten gehad dat ik in de diepste diepte van die put te vinden was. En zijn armen om mij heen hebben mij er elke keer weer doorheen getrokken. Nu weer. 

Het moet anders. Dit hou ik niet vol. Wachten op een redding is een illusie. Als je verandering wil zul je zelf die stap moeten zetten. Hoeft niet groot, een kleine is ook goed. Zoals de zin in onze woonkamer ook zegt: a journey of a 1000 miles must begin with one single step. Al is het maar de ene voet voor die ander. En alle andere negatieve dingen van die schouders af laten glijden. Makkelijker gezegd dan gedaan. Maar nu blijven in de put is geen optie.

En als deze meid dat stipje op de horizon ziet, die trap uit de put, licht aan eind van die tunnel, dan is er ook weer geen houden aan. Dan is het vol gas!

Met mijn lieve vriendin een sauna afspraak gemaakt. Samen met haar oudste en mijn oudste (!?) naar de sauna. Drempel? Ja een mega hoge. Deze meid zat dus gewoon met 1 borst en nog een verminkt litteken gewoon met haar bakkes in de naakt sauna. Iets gereserveerd nog, maar hoppa, handdoek af en dat zwembad in. En beter ga je genieten!

Afspraak gemaakt bij een andere fysio omdat ik geen vertrouwen meer had. Talloze keren met een plan gekomen waarvan ik wist dat ik dat nodig had. Elke keer horen: komt wel, eerst herstellen, rustig aan, eerst alle trauma's uit je verleden verwerken. Wat?? Nee, nu!!! En ik heb ze gevonden!! Eindelijk, ik heb ze gevonden! Na het spreken over de telefoon eindelijk die opening en hulp gevonden. En wat doet cin dan? Juist, stap naar voren! En m'n huiswerk mee. Nog maar 1x geweest. En al zo'n verschil. Ik ben de mannen van fysioforum nu al zo dankbaar! Nu gaan we werken aan fysiek herstel en dus mentaal uit dat isolement.

16 september de 10 kilometer dam tot dam wandeltocht om geld op te halen voor Pink Ribbon, borstkankerstichting. Er moet toch even wat kilometers getraind worden. De donderdag ervoor wandel ik 6 kilometer naar Apollo waar John de verzorging doet. 

Vrijdag ochtend naar de fysio. Testen gedaan waaruit blijkt dat mijn fysieke gesteldheid helemaal niet zo slecht is als ik dacht. Bang gemaakt door iedereen die zei dat ik maar moest wachten en vooral rust aan moest doen want dat was beter. Nope, Cindy luisterd niet meer. Cindy weet dus kennelijk wel precies wat zij nodig heeft. En hangen op de bank is daar niet meer 1 van. (Oké, soms hangen op de bank want rust is wel degelijk onderdeel van herstel!)

Zaterdag de Pink Ribbon tocht. Met 16 kanjers hebben we een top loop gehad. Met bier, muziek, brownies, gek doen. Wat een team. Op kilometer 8 ging bij mij het nekkie dr af, zogezegd. Het team heeft me erdoor heen gesleept en heb ik mijn doel, zelf lopen, gehaald. Een jaar na het mee rollen in de rolstoel. Finish gehaald!

Dit had ik nodig. Nu moet ik wel de balans bewaren en genoeg rusten tussen door. Maar ik ben begonnen. Samen met internist zijn we nu de diaree ook aan het aanpakken. En begin ik ook daar meer vrijheid te krijgen. Nu pas kan ik echt beginnen met herstellen. 

De Pink Ribbon tocht heeft door donaties nu al 529 euro opgeleverd.

En ik ga door!! Team Cindy wordt omgedoopt tot The Pink Tigers. En we gaan ideeën bedenken om gedurende het jaar richting de start zoveel mogelijk geld op te halen door bijvoorbeeld acties te organiseren. En wie weet gaan we van 10 kilometer lopen, in de toekomst naar de 20 kilometer misschien. Wie wil helpen met raad en daad? Laat van je horen en help mij om dit tot een groot succes te maken. Misschien kunnen we naast donaties aan Pink Ribbon nog meer acties bedenken die mensen met kanker kunnen helpen. Bijvoorbeeld haken van mutsen voor mensen tijdens chemo behandelingen, of vrolijke omslag doeken. Happy socks kopen voor kinderen met kanker. Ik heb zoveel ideeën. Nu iets opstarten lijkt me super! Ik red het niet zelf en ga op zoek naar hulp. Wie heeft zin om mee te helpen?

Zorgen? Die blijven nog wel even. En dat is oké. Het proces wordt stapje voor stapje doorlopen. En zolang ik elke keer nog die klap van de molen krijg die me vooruit helpt, kom ik er wel. 

Hi, ik ben Cindy, survivor. I keep on surviving!