Contrastastisch

 Het lijkt mijn eigen trent te worden. Woorden verzinnen voor de titel van de volgende blog. Zoals vandaag. Liggend in bed, voor wat eigenlijk een tukje zou moeten worden omdat ik even moe ben, even de blog schrijven die ik al een paar dagen in mijn hoofd heb. 

Het contrast kan de afgelopen anderhalve week niet groter zijn. Van diepe rouw tot fantastisch nieuws. Dus contrastastisch is voor mij de juiste titel weer voor deze blog.

Fantastische dag beleeft op zaterdag 30 september. Wereld kampioenschap rugby. De wedstrijd Schotland-Roemenie. Wat een enorme ervaring. Topdag. We vertrokken rond een uur of, weet ik niet meer. In ieder geval op tijd. Want het werd een lange dag waarin ik, oh nee, we, veel wilden doen. Eerst naar hartje Lille. Onderweg even een stop gemaakt bij een restaurant voor een sanitaire stop en een kop thee. Achter John zit een wat ouder stel. Zij keurig gekleed, hij in Schotland rugby shirt. Kan niet anders dan dat ze uit Schotland komen om ook naar Lille af te reizen. Ik in mijn goeiste Engels vraag of hij naar de wedstrijd gaat. Sla me tegelijk voor de kop. Cin, hij gaat niet naar de wedstrijd FC Lille tegen Schubbekutteveen in dat shirt. Hij reageerd in het Nederlands dat hij al vaak wedstrijden van Schotland heeft gezien en geeft me zelfs een paar tips over volgend jaar waarin waarschijnlijk Zuid-Afrika (beste team van de wereld) in Amsterdam speelt. Goed, ik ben duidelijk niet de enige Nederlandse rugby fan van het schotse team. Dat blijkt ook wel in Lille en bij het stadion. Hele stammen Nederlandse fans voor Schotland...... Hoe dan? Goed. In Lille was het geweldig. Roemeense supporters, Franse supporters, schotse supporters, allemaal door elkaar op terrasjes en lopend in de stad. Wat een geweldige sfeer. Geen enkel raar gevoel of wat dan ook. Was echt super ervaring. Het hotel, even buiten de stad, lag naast een parachute spring vliegveld. Oh, hemel, hoe noem je dat ook alweer? Sorry, chemo brein. Hotel was prima. Veel rugby fans die daar sliepen. Bij het stadion was de sfeer echt fenomenaal. En tot onze verbazing zaten we op de 3e rij. Aan het veld! En Schotland die voor onze neus de warming-up deed. Zo dichtbij kom ik nooit meer. Telefoon vol met foto's en filmpjes. Bizar. Dikke winst, wedstrijd sjaal, wk drinkbekers rijker, reden we weer naar het hotel. Die drinkbekers zijn leuk voor later als herinering. Maar kom op. Tien euro voor een biertje? En alleen maar bier. Dat lust ik niet. Dus john verplicht aan de grote pint. Na een drankje in het hotel, proberen te slapen. Jammer joh..... to hiped! Stuiterbal ten top. Ervaring om nooit meer te vergeten. En met de beste reispartner ter wereld. We komen wel weer bij aankomende week. (Wist ik veel op dat moment wat de week erna allemaal zou brengen. Het zou me behoorlijk in m'n kont bijten achteraf. Prima. Extra doseren)

En daar was maandag morgen 2 oktober. Op bezoek bij degene die me begeleid bij het zoeken naar ander werk. Één van de twee trajecten die nu lopen op mijn werk. Na het gesprek even naar mijn leidinggevende. Ik wilde een gesprek inplannen met de bedrijfsarts om te vragen of ik een begin mag maken met masseren in eigen praktijk. Niet iedereen ziet daar iets verkeerds in, maar ik wil niemand het idee geven dat ik wel kan masseren en niet kan werken. Dus, ik wil toestemming van zowel leidinggevende als arbo arts voor ik er ook maar aan ga denken. Cin voelt zich enorm verantwoordelijk. (Van beide akkoord gekregen omdat zij zien dat het mijn herstel gaat bevorderen in plaats van tegenwerken. Althans als ik goed blijf luisteren naar mijzelf en dat beloof ik!) Mijn leidinggevende sluit het gesprek af met een bericht wat mij de rest van de week enorm laat wankelen en uit balans zal brengen. Het luidt een donkere week in na zo'n fantastisch weekend. Een collega van mij en de moeder wiens kind ik op de sportschool veel te spelen heb gehad en volgens mij zelfs in de judolessen heb gehad, is overleden. Ze was vorig jaar met een andere collega bij mij om een grote mand te brengen met allemaal wensen, kaarten en kado's van mijn werkcollega's. Het zal blijken dat dat de laatste keer is geweest dat ik haar heb gezien en gesproken. Ik ben met mijn leidinggevende mee gegaan naar kantoor en heb mij gericht op het bij elkaar vinden van spulletjes om een mooi gedenk hoekje voor haar in te richten. Het haalt mijn hoofd weg bij mijn eigen misère en houd me even bezig. De rest van de week veel op kantoor geweest. Tijdens het bij elkaar zijn op de maandag verteld een collega dat ze in blijde verwachting is. Contrast. Wat een fijn nieuws in de ruwe emoties van die dag. Op de maandag heb ik mij uitgenodigd voor een wandeling met een paar collega's op de donderdag. De donderdag exact een week na het bedrijfsuitje waar we elkaar nog bijna allemaal hebben gezien. Start van misschien meer wandelingen en meer contact met mijn collega's. Vrijdag was de uitvaart, die na zo'n heftige week eigenlijk te veel was. Maakt niet uit. Ik wilde persé. 

Lieve Manon, nooit meer hier, maar voor altijd bij ons. 

Maandag 9 oktober is de dag waar ik heel lang tegenop keek. Waar weer zoveel emoties bij kwamen kijken. Emoties die nodig waren om weer een stukje van vorig jaar te verwerken. Maandag 9 oktober. De dag van mammogram van de rechterborst. Dag om te zien of er toch nog iets is gaan groeien na de kanker-vrij verklaring van januari. Hoe doet mijn lijf het van binnen. De spanning is voor mij al een paar weken niet te harden. Ik hou het bij mezelf en in mezelf. Maar een paar mensen weten hoe ik me echt voel. En daar horen John en Robert even niet bij. Waarom? Daar kunnen we over discussiëren. Denk niet dat we er uit komen. Gewoon geen idee. 

 Stel je voor. Stel je voor dat het niet goed is. Vorig jaar wist ik niet welke onderzoeken er zouden komen. In welke martelwerktuigen ik zou belanden. Hoe dat zou voelen en wat het met me zou doen. Op dat moment niet veel. Heel simpel. Niet over nadenken, mouwen opstropen en gewoon doen! En die emoties? Geen tijd voor want het volgende staat al weer op de agenda. Nu, als de uitslag niet goed is, weet ik wat er gaat komen. Ik ruik het spul wat ze gebruiken op mijn arm voordat de chemo er in gaat. Ik voel de naalden mijn borst in gaan terwijl je op een plank ligt met één borst door het gat. Je hoort hoe ze onder je aan het werk zijn. Zien kun je het niet, want jij ligt boven op die plank in een onmogelijke positie en je ondergaat het maar zo goed en zo kwaad als je kan. En dat zijn maar 2 dingen die ik opnoem. Er zijn natuurlijk onnoemelijk veel onderzoeken en behandelingen geweest. Dat vooruitzicht maakt de dagen die naar 9 oktober leiden enorm uitdagend, zal ik maar zeggen. Oké, eerlijk? Niet te doen. En iedereen kan zeggen: "Cin, je hebt nog geen uitslag dus hoezo ga je daar nu je energie aan verspillen." Ik nodig je heel graag uit om in mijn schoenen te komen staan en alle onderzoeken en behandelingen die ik heb ondergaan alleen maar van dichtbij mee te maken. Je hoeft niets te doen, alleen maar naast me te staan en mee te lopen. Dan lul je wel anders. De wanhoop, de hoop, het niet weten, de pijn, de emoties, jongens het was echt niet te doen. En toch ga je. Want je hebt geen andere keus en je wilt ook geen andere keus. Je wil maar één ding, overleven. En nu? Nu wordt het 9 oktober en is het je eerste apk nadat je schoon bent verklaard. En het is gewoon 50/50 he? Als het niet goed is dan weet je nu wat er komen gaat. En geen idee of vermoeden wat de uitslag gaat worden. Slaap lekker......

Na een paar nachten inderdaad niet of weinig te hebben geslapen gaan we naar het Antoni van Leeuwenhoek. Rijden het ondertussen met de ogen dicht. Bekend terrein. De mammogram wordt gedaan. Ik ging er bijna vrolijk heen want de mammogrammen van vorig jaar (en dat waren er nogal wat) deden geen van allen pijn of waren niet vervelend. Kan iemand mij uitleggen waarom het dit keer zo enorm pijn deed? Mijn god. Luister, ik heb er nog maar 1 en die wil ik graag houden! Hij werd er bekant afgetrokken. Holy shit.... "Mevrouw, ademt u maar rustig door terwijl ik snel een foto maak." Weet je hoe lang die paar seconden in werkelijkheid dan duren? Rennen, muts, in plaats van rustig lopen, mijn borst kan er elk moment afvallen!! (Op de plek van muts stond eerst een ander woord, maar die snappen jullie vast) "Ennnn, ademt u maar weer rustig door."

Half uur later gesprek met de verpleegkundig specialist. Ze begint gelukkig met de uitslag. "Cindy, niks kunnen vinden. Het ziet er echt super goed uit!" En nee, weer geen sprong door het dak heen. Weer een enorme zucht van verlichting. Niets te zien. Pas over een jaar weer. Zucht....fijn.

Plastisch chirurg was ook positief. Ik wordt binnen 2 maanden hopelijk geopereerd. De laatste. Even litteken eindelijk goed maken. En erg fijn: geen narcose. Plaatselijke verdoving en op de poli. Dus snel weer naar huis. En daar was de klap. John en ik zaten in de auto terug en de vermoeidheid vloog ons aan. Wat een juk van onze schouders. Thuis aangekomen in één streep naar boven, kleren uit en aardbeving 4.2 op de schaal van richter, wij lagen in bed.

Dinsdag 10 oktober gesprek gehad met de arbo arts. Ik mag weer masseren!!! 

Ho!! Gedoseerd!! Dus stapje voor stapje. Niet allemaal tegelijk bellen nu voor een afspraak. Hihihi. Het is bedoelt om rustig weer iets te doen wat helpt met het verdere herstel. En iets wat ik zelf in kan plannen en kan doseren is fijn. En dat kan ik heel goed met de massages. En het grootste pluspunt. Als ik het niet red is er een andere masseur in huis die het kan overnemen. 

En dan ziet het leven er ineens heel anders uit. Samen met de fysio een mooi schema in elkaar gezet om thuis ook wat krachttraining te gaan doen. En zo stukje bij beetje te werken aan echt herstel. Het begin is er. Nog even een klein hobbeltje met de ingreep en dan vol op naar herstel. 

De herfst komt er aan maar bij mij schijnt de zon!