Hormoondemoon

 Halloween 

Ik hoef me niet te verkleden dit keer. Niet dat ik ooit verkleed ben geweest tijdens halloween. Dat is bijzaak. Ik ben op dit moment een heks van mezelf met al die hormoon prikkels. Heerlijk dat men geen blog heeft uitgevonden met geluid. Anders weet ik zeker dat er wel een paar hadden gereageerd met een: "alleen dit moment, cin?" Shut up!! "Ja zie? We zeggen het toch?" Grommmmmm. Dat korte lontje, emoties onder de sneltoets, frustratie galore, dramaqueen, mezelf even heel zielig vinden, het is echt even in alle heftigheid losgebarsten. "Het hoort erbij, cin." Houd je mond. "Ja maar, het is toch logisch?" Rot op! 

Nou dat dus. En ja het is logisch en het hoort erbij. Zeker nu ik weer zonder hormoonpil zit. Tot augustus aan de hormoonpil. Die ene, die me zoveel diaree gaf elke dag. Eindelijk mocht ik ermee stoppen. Wel nadat de huisarts eerst alles had uitgesloten. Heerlijk even je eigen ontlasting opvangen. Drie keer natuurlijk. Want de drie testen kunnen niet uit hetzelfde potje. Zucht. Gelukkig bleef alleen de hormoonpil over als schuldige. Twee maanden mogen stoppen en 10 oktober weer beginnen met een oude vertrouwde. De tamoxifen. De hormoonpil waar ik vorig jaar november als eerste mee mocht beginnen. Geen idee of ik toen last had van bijwerkingen. Want ik had net mijn chemo's achter de rug. En in die periode kreeg ik twee operaties voor de koezn. (Beetje drents van m'n oma ertussendoor.) Binnen drie dagen na het begin van de tamoxifen begon het. Waarom ik het evengoed twee weken heb volgehouden is ook mij nog steeds een raadsel. Want na dag drie begonnen mijn ogen een beetje wazig te worden. Na een week had ik zwaar staar. Kon John aan de andere kant van de bank niet meer helder zien. En dat terwijl hij altijd zo'n heerlijk helder licht is van zichzelf. Even in de stress en best in paniek, want hoe kan dit nou weer. Eindelijk een beetje vrijheid zonder dat ik vrees voor een broek vol. En dan krijgen we dit. Weer niet kunnen functioneren. Weer gekluisterd zijn aan huis. E-mail gestuurd naar mijn internist. Binnen 24 uur bericht. Stoppen en wel direct! Oh mijn hemel. Hoe moet dit verder. Gelukkig na 3 dagen mijn zicht weer terug. 8 December gaan we verder bespreken hoe nu verder. Ik heb wel keuzes gemaakt nu. Ik blijf proberen om te kijken of er een behandeling is waar ik niet veel last van heb. Is die er niet. Dan kies ik kwaliteit van leven boven behandelen. Een risico? Een hele grote. Zoals ik er nu in sta: liever nog een paar jaar en elke dag genieten van het leven, dan 10 jaar elke dag ellende. Nee, ik ga niet dood, maar ik heb wel een keus gemaakt nu. Veel mensen zouden kunnen zeggen dat dit weer een keus is die veel te vroeg is gemaakt omdat je niet weet hoe het gaat lopen. Helemaal eens. Het maken van deze keuzes en ze hardop uit spreken geeft mij een gevoel van regie en controle over mijn eigen lijf en hoofd. Dus laat me maar even en kijk maar even hoe het verder gaat met me. Waarschijnlijk hebben jullie gelijk. Toch voelt het nu voor mij even fijn. Ik win!

Door het starten, stoppen, starten en weer stoppen van al die klote hormonen is mijn hoofd en lijf weer bizar van slag. Ik jank bij een reclame op tv. Ik wordt boos omdat mijn 5 gangen menu, waar ik me de hele dag op heb voorbereid en verheugd, dreigt fout te lopen. Uiteindelijk lukt het natuurlijk allemaal, en is het eten heerlijk. Helaas heeft mijn hormonen lawine daar geen enkele boodschap aan. Heerlijk slapen is er ook niet bij. Altijd gedacht dat je snachts veel moest plassen als je zwanger was. Nou, ik heb nieuws. Nope! Gewoon middernacht naar beneden om te plassen en natuurlijk heerlijk snel in slaap vallen. Yeh right. Oh nee wrong. Luister maar even naar de podcast zonder Gene van Bernadette en Lone. De eerste gaat over de overgang. En ja, het is echt een eye-opener. Bijna de hele podcast is een ohja belevenis. En de overgang is KUT. Zo.

Vandaag zijn John en ik naar Delft geweest. We kregen een paar weken geleden een uitnodiging van het Holland PTC. Het bedrijf waar ik bestraald ben. Een opendag voor patiënten en oud patiënten. Een afsluitingvoor mij en de mogelijkheid voor John om achter de schermen te kijken. Mooie contacten gelegd en een bijzondere lezing bijgewoond van Jaap Bressers. Weer een mooie om eens op te zoeken. Een lach en een traan. En een bijzondere boodschap. Er moeten meer Carlos-momentjes komen. Na een heerlijke lunch weer naar huis.

En dan, daar is ie. Als het goed is de laatste. De laatste behandeling. (Ik tel de hormoonpillen niet mee. De hormoontherapie is natuurlijk best heftig. Ik kan het toch beter handelen dan een operatie.) Nog twee nachtjes slapen voor mij op dit moment (11 november 2023) En dan gaan we maandag 13 november weer naar het AVL. Om 8.30 de laatste ingreep. Laatste operatie. Laatste......

Maandag nog even: Sia-Unstoppable, en we gaan er weer voor. Even toasten op een snel herstel!

Oh ja, en dinsdag komen de nieuwe kozijnen. 

🤦‍♀️