Percentages (deel 2)

Het is volgens mij veel te laat, toch wil ik iedereen die mijn blogs lezen, het beste wensen voor 2024. Haal alles uit het nieuwe jaar. En ik hoop op een goede gezondheid voor iedereen. En als dat helaas niet mogelijk is, dan hoop ik op een invulling waar je hart warm van wordt. En waar je hoofd rust vind. Er zijn namelijk wat mensen die ik ken waarvan ik weet dat 2024 een uitdaging is en in sommige situaties helaas blijft. In gedachten bij hen en hen die dierbaar zijn. 

Mijn eerste opdracht die ik mezelf had gegeven in 2024 is al jammerlijk mislukt. Gezond 2023 uit en gezond 2024 in. Dat werd met griep en koorts 2023 uit en 2024 in. Het is maar griep en koorts, toch niet wat ik voorzien had. Toch maar weer eens kijken waar ik een nieuwe glazen bol kan vinden. Zo'n hele grote, waar je waarzeggers ook over gebogen ziet zitten. En dan met zo'n paarse zwarte cape met opstaande kraag, punthoed met een laagje kant en een dikke pukkel op m'n neus. Oh wacht, da's meer heks dan waarzegger. Ach, heks is wel meer mijn uitgangspunt voor 2024. Waarzegger is toch beetje lastig. Je weet namelijk niet wat er gaat gebeuren. Met of zonder glazen bol is en blijft dat lastig. Beetje de heks uithangen gaat me hopelijk iets beter af. Klinkt niet zo gezellig en dat zal het vast ook niet altijd zijn, voor anderen. Toch heb ik een beetje heks nodig. Het gaat steeds een klein stukje beter en dus zal ik ook weer moeten kijken naar werk. Solliciteren en/of reïntegreren. Wat het ook wordt, grenzen stellen en soms wat meer egoïstisch zijn, zal toch echt moeten. Ik heb namelijk een missie.

17%. Kans op leven. Dat is het percentage waarvan ik begin december hoorde dat dat mijn vooruitzicht was tijdens de diagnose in 2022. Ik wist dat het ernstig was in het begin, alleen niet zo ernstig. 

51%. Kans op leven. Na chemo, operaties, bestralingen en nu een jaar hormoontherapie zit ik op dit moment op dit percentage. 

70%. Kans op leven. Bereik ik als ik nu nog 9 jaar een hormoonpil slik. 

In de vorige blog vertelde ik heel positief dat ik alle hormoontherapieën wilde uitproberen die er waren. Zeker nadat er nu 2 therapieën zijn geweest die me niet zo goed afgingen. Te veel last. En begin december heb ik weer een gesprek gehad met AVL. En we zijn even geschrokken.

33%. Kans op leven. Ik heb nog maar één pil te gaan.... Als deze pil niet goed valt, ik geen andere mogelijkheid meer heb en ik besluit te stoppen, zoals ik heldhaftig had besloten, zakt mijn overlevingskans naar 33%. Dat is heftig zeg?

Nou is het positieve gedeelte dat percentages en ik niet zo goed samen gaan. Met 17% overlevingskans ben ik maar wel mooi kanker vrij. Dus wat zeggen percentages nou. Het is een computermodel. Je kunt het berekenen. Je kunt dingen en nummers invoeren en dan druk je op enter en er komt een percentage uit. En toch. Het gaat in je koppie zitten. Want waar is die heldhaftige Cindy nu? Nou, toch wel een toontje lager zingend. Ai, 33% is niet veel.

Toen ik bovenstaande schreef zaten we omstreeks 9 januari. Nu, 5 februari 2024, ben ik bijna een maand begonnen met die laatste pil. Toch met veel spanning er aan begonnen. Want ja, dit is toch wel een laatste middel. En hoewel dat kankervrij gevoel wel z'n voordelen heeft, toch blijven die percentages rond sudderen. Met natuurlijk die irritante vraag, ben ik er nog over 9 jaar. Die gaat m'n kop nog niet uit. Blijf duimen allemaal, de pil geeft nog geen klachten! So far, so good. En mijn doel is minimaal 30 jaar erbij. Dus het moet goed gaan!

Mijn energie gaat echt als een speer! Ik mag zelfs bij de fysio "grote mannen" oefeningen doen. En als je dan de volgende ochtend op staat en sinds een heule tijd spierpijn hebt, dan heb je een grijns van oor tot oor. Wat is dat lekker!! Ja, dat zeg ik echt, lekker! Je leeft. Ik leef met een dikke grijns op m'n smoel. Ik wandel me weer steeds vaker en langer fit. Slaap beter en voel die batterij weer voller worden. Daar ben ik mijn lieve fysio Jasper enorm dankbaar voor. Hij kan me lezen als een open boek en snapt wat er gebeurt. Hij houdt me ook goed in de gaten en stuurt me zelfs naar huis nadat ik enthousiast vertel over m'n tripje met vriendinnetje naar de Ardennen. Elke dag wandelen in de dikke sneeuw. "Ja, Cindy, dat zijn behoorlijk wat piek inspanningen. Dus naar huis en rust pakken. Zie je vrijdag weer." Mopper, maar hij heeft wel gelijk. En vrijdag kon ik weer meer dan eerst. Evenwicht tussen rust en inspanning is belangrijk. 

Ondertussen ben ik begonnen met werken. Yes!! Nou ja, werken? Aanwezig zijn op kantoor. Werken in de wijk is nog wel ver weg hoor. Als me dat al gaat lukken. Ik denk het namelijk niet. Ook omdat het mentaal en fysiek erg zwaar is. Dus nu lekker even op kantoor. Eerst even alles weer opstarten zodat ik overal weer in kan. Heerlijk. 

Er is alleen een enorme dwarsligger. En dat is de periode waarin ik nu verzeild ben geraakt. De Wia/herintegratie/sollicitatie periode. Jup, ze lopen samen. Aan de ene kant bezig zijn voor de UWV en alle dingen doen die voor een Wia aanvraag vereist zijn en dat kost heel veel energie en frustratie. Want, als ik op 18 mei 2024 niet volledig in eigen werk terug ben, heb ik geen werk meer en moet er een Wia zijn aangevraagd. Ik wordt dan medisch gekeurd om te zien voor hoeveel procent ik kan worden ingezet in werk. Dat wordt nu nog lastiger omdat ik bezig ben met integreren. 

Dan hebben we de integratie. Wat als dat lekker gaat maar niet in eigen werk? Dan ben ik straks 20 uur aan het werk, ben te goed voor een Wia maar niet voor eigen werk. En kan ik daardoor niet blijven bij Evean (ligt niet aan evean maar aan de wet). Dan moet het omgezet worden naar een ww uitkering. Dan heb ik dus geen werk meer zonder dat ik er iets aan kan doen.

Dus moet ik nu al beginnen met solliciteren terwijl ik nog herstellende ben. Maar ja, wie neemt er een 49 jarige vrouw aan die nog bezig is met integreren en waarvan we nog niet weten of dit proces goed blijft gaan? 

Dit zijn dus wakker blijvers. De toekomst is zo onzeker. Je bent ziek en moet vechten voor je leven. Dat lukt. Dan volgt er een periode van herstel zowel fysiek als mentaal. Dan ben je daar een beetje doorheen en dan krijg je dit. Volledig buiten mijn wens of schuld om. Voor de wet ben ik niet op tijd beter. Of goed genoeg. Ik moet erg mijn best doen om daarin rustig te blijven. En als dan wat financiële tegenslagen plaatsvinden dan wordt het gewone leven toch weer een behoorlijke opgave. En hoewel mijn hoofd goed en rustig op de schouders leunt, brengt het me af en toe toch uit balans. Even goed vloeken, huilen en schoppen. En dan toch die lach op m'n smoel, mouwen opstropen en er voor gaan. En als je vertrouwen blijft houden, komen er ineens openingen. Zoals een lieverd die twee taarten gaat maken voor de verjaardag van Robert. Een lieverd die mij meeneemt op een mini wintersport vakantie dichtbij. Een groepje van lieverds mij uitnodigen om er deel van uit te maken. Een dikke knuffel van lieverds waar wij, na een beste uitdaging, toch heen konden om te steunen tijdens een verdrietig afscheid. En zo zijn er meer momenten waar ik dankbaar voor ben. Een lieverd die mij uitnodigde voor een lunchen aangeeft dat als ik weer kan werken dat er wel mogelijkheden zijn. Een netwerk om mij heen met zoveel liefde. Ik kom wel op mijn pootjes terecht uiteindelijk.

De gouden omlijsting blijft zichtbaar. Zoveel ideeën die wachten op uitwerking en uitvoering. Dat blijft mijn stip op de horizon. En een paar ideeën hebben al een kleine opstart op papier. En daar gaan we gestaag mee door. Er zijn ook wat projecten waar ik mee gesproken heb die mijn positie als ervaringsdeskundige misschien wel kunnen gebruiken. Of waar ik een bijdrage kan leveren.

Ik leef! Ik leef weer. Ik leef nog steeds!

❤️