April doet wat hij wil

 Deze week bij de uwv arts geweest. Een afspraak die toch wel zwaar op mijn schouders rustte. Een soort examen. Ben je wel echt ziek. Onzin natuurlijk want dat is te bewijzen. Ik heb het dossier gezien. Ik hoop dat het boek wat ik aan het schrijven ben, net zo dik wordt als dat dossier. En nee, natuurlijk dacht ik niet dat het afgedaan zou worden als aanstellerij. Althans, mijn hoofd dacht dat. Er is nog zo'n ander dingetje in je lijf wat dan als een duiveltje op je andere schouder zit. Cin? Je weet toch dat er ook verhalen zijn die een andere uitkomst hebben hé? Dat je morgen weer volledig aan het werk moet. Dat je natuurlijk wordt afgewezen en dat je het na 18 mei maar lekker zelf uit mag gaan zoeken. Zonder financieel vangnet. 

Dan ben je er nog niet. Er zijn mensen om je heen met verschillende meningen. De één zegt: Moet je niet willen, die WIA. De ander geeft aan dat het fijn is dat je rustig aan je herstel kunt gaan werken. De verschillen daarin maken het in je hoofd en gevoel niet makkelijker. En je hebt niets om je aan vast te houden. Er is geen zekerheid vooraf. Er is niemand die tegen je kan zeggen wat de uitkomst is. Er is geen handboek waarin, onder hoofdstuk 31, staat dat uitgezaaide borstkanker natuurlijk een WIA uitkering verdient. Er is geen pamflet waarin uitgelegd wordt hoe het precies werkt bij jou. En dat is natuurlijk logisch want het is maatwerk. Je kunt het niet in een vorm gieten en dat aan iedereen geven. Dat snap ik wel. En al leggen ze alles in Jip en Janneke taal uit, het lijkt in mijn hoofd op regelrechte abracadabra. Het kost zoveel energie. 

En wat een confrontatie. Het was voor het eerst dat John tegen me zei: Wow, nu het zo allemaal de revue passeert is het wel heel veel geweest. En voor mij was het heel confronterend om te horen en te merken dat ik gewoon nog steeds ziek ben. Ik ben nog te beperkt. Het gaat goed. Ik ben alleen nog niet waar ik wil zijn. Al werk ik nog zo hard. Het proces gaat gewoon niet sneller. Heftig. 

Ik draai nog maar een keer het nummer: healing hurts van Blü eyes. Exact wat het is. 

En er was nog iets wat me heel veel energie heeft gekost deze week. Van hele heftige opvliegers naar 0 komma nul. Echt, van nul naar 100, weken op 100 blijven en van de één op de andere dag weer op nul staan. Hoe, wat, ehh, shit. Dit is een mega verschil. Dit is niet goed. Ik heb nog gewoon hormoonpillen. Holy shit. Alles in mij schreeuwt dat het niet klopt. Alle alarm bellen gaan af. Werkt de pil niet meer? Je weet wat dat betekend. Is de kanker terug? Lichte paniek wordt toegelaten. Wat niet veel later toch wel promoveert naar een etage hoger. Vooral nadat ik een mail heb gestuurd naar de mamapolie in het AVL. Binnen no-time mail terug. Gelijk bloedprikken. Over 2 weken de uitslag die de internist door belt. Shit. Dit is echt niet goed. En oh ja, wil je ook even een zwangerschapstest doen? Ehh, wacht even, wat? 

Ik weet dat ik met de hormoon therapie bizar vruchtbaar ben. Dat ik geen hormoon houdende anticonceptie mag gebruiken weet ik ook. Dus die regenjassen liggen weer keurig in het nachtkastje. Dacht je dat je dat allemaal achter de rug had, zit je dus smorgens vroeg je urine op te vangen op zo'n klote stickie. Waar je natuurlijk tig keer naast plast. Tot je denkt, nu moet het toch lukken, ik heb bijna geen plas meer over. En ja, dan ook weer die minuten wachten. En de gedachten aan ruim 23 jaar geleden gaan door je heen. Hoe ernstig wilde je toen dat er twee streepjes verschenen. En hoe ernstig je nu wenst van niet. Toch waren die minuten niet zwaar. Er was iets anders wat vele malen zwaarder woog. 

Waarom op stel en sprong die bloedtest. En daar komen de beren op de weg. Een heel leger beren. En ze zijn groot. Heel groot. En gemeen. En met grote tanden. En die klauwen, ook zo enorm. 

Ik weet het zeker. De kanker is terug. En ik ben er nog niet klaar voor. Dat betekend maar één ding. Ik kan er niet goed tegen aan vechten want ik ben nog niet eens bekomen van deze ronde. Ik ga dood. Oh mijn god. Ik ga dood. Hier is het. Nu al. 

Ik vraag aan John hoe hij er in staat. Heel positief want we weten nog niets. Hij vraagt hoe het met mij gaat en ik begin te huilen. Ik ga dood, zeg ik door mijn tranen heen. Ai, die zag ie niet aankomen. Samen gaan we de komende anderhalve week afwachten. Zoals we alles samen hebben gedaan. We melden het Robert ook. We moeten samen weer door die periode van onwetendheid heen. Ik slaap bijna niet en de gedachten worden steeds groter en nemen greep op de dag. Er spelen nog veel meer dingen dus die speciekuip, want potje kunnen we het ondertussen niet meer noemen, is overvol. Zelfs John geeft nu aan dat hij het er best moeilijk mee heeft. 

Ik besluit na een dag of drie dat ik nog een week wachten niet red. Ik heb mijn rust nodig en ik heb hier geen zin in. En besluit de mamapolie weer een mail te sturen met de eerlijke informatie. Dat het even niet zo goed met me gaat en ik niet zo goed slaap. Omdat mijn hoofd het te druk heeft met druk maken. Ik wil graag weten of mijn hoofd en al die beren het bij het juiste eind hebben. 

Aan het eind van de middag belt niet de internist maar de verpleegkundig specialist mij. Ze heeft me zo snel mogelijk geprobeerd mij te bellen omdat het zorgen maken niet nodig is. Ze snapt me wel heel goed want je schrikt. En je weet niet wat er aan de hand is. Gelukkig, ik ben niet gek. Ik krijg bevestiging dat zoiets eng is. Die beren mochten dus even om een boompje komen gluren. Ze verteld mij eerst dat de bloedtesten inderdaad zijn uitgevoerd om de hormoonhuishouding te checken. Daar waar de kanker is ontstaan. Alle waardes waren goed. Ze vertelde verder dat dit een veel voorkomend iets is bij vrouwen in mijn situatie. En dat het eigenlijk goed nieuws is. Ze geeft aan dat mijn lichaam zich steeds verder hersteld. In mijn hoofd is het nog steeds chaos. En de vraag of ik kanker heb schreeuwt in mijn hoofd. Fijn dat mijn lichaam zich steeds verder hersteld. Maar wat betekend dat? Mevrouw de Pagter, er is niets aan de hand. U heeft een eisprong. 

Rot op?! What the fuck? Ja, mevrouw de Pagter u heeft een eisprong. Dan heeft u even geen overgangsklachten. Ehhh. Mijn hoofd gaat nu van 100 kilometer per uur rondje linksom naar 150 kilometer per uur rechtsom. Ik heb dus geen kanker, dus. Fuck, ik heb geen kanker. Gelukkig. Vals alarm!! Alle beren in mijn hoofd staan te klappen en maken een dansje. 

En daar is ie weer, meneer paradoxaal. Door de hormoon therapie heb ik overgangsverschijnselen, ben meer vruchtbaar dan vrouwen die geen hormoontherapie krijgen en dat allemaal door elkaar heen. En nu produceert, waarschijnlijk voor het eerst na de chemo, mijn lijf weer een eisprong. Die had ik even niet zien aankomen. Ik schijn me ook beter te moeten voelen. Nou, daarvoor is op dit moment toch echt te veel aan de hand. Maar oké, ik neem de informatie voor lief. 

John en ik kijken elkaar aan en slaken een diepe diepe zucht. En geven elkaar een knuffel. We vertellen het gelijk Robert. Die dit ook weer even uit zijn systeem kan halen. 

Fijne uitkomst. Wel een groot leermoment. Dit doet onzekerheid omtrent kanker dus met je. Helemaal van het padje. De angst is gelijk zo groot. De angst om weer kanker te krijgen. De angst om dood te gaan. Het is er echt in alle hevigheid en zo nog niet goed te beteugelen. En dat is angstaanjagend. Gaat dat beter worden in de toekomst of blijft het altijd zo heftig? Bij elk dingetje wat je voelt of elke controle die je krijgt. Blijft het zo heftig? Enige manier van daar achter komen is de tijd z'n gang te laten gaan. Meer kunnen we niet doen. En ja, leren van deze keer en de volgende keer anders doen werkt hier echt niet hoor. Je mag een keer met me ruilen om te ervaren wat het met je doet. Doodsangst is real. En niet zo makkelijk om mee om te gaan als je zou denken. Ook niet als je weet dat je geen kanker meer hebt. Oké, Cindy, en rust! Het is oké. Het is allemaal logisch. Niet leuk maar het klopt allemaal. Healing hurts. A lot! Shitzooi is het. Gewoon nog steeds een hele grote shitzooi.

We pakken de draad weer op. Gaan zaterdag naar het teamuitje van ons Roparunteam. Nog een maandje en we gaan op pad. De Roparun. Iedereen die ons steunt zijn we zo dankbaar. Zondag even bij KSV kijken omdat Apollo vrij is. De wereld draait door. Dus wij gaan weer gewoon meedraaien. Zonder kanker, met eisprong.

Oh ja, Robert krijgt geen broertje of zusje.