Hang on! Stay strong!

 Good times are coming. Je voelt het in je botten, in je hele wezen. Je weet dat het komt. Alleen de vraag wanneer. En hoe hobbelig de weg nog is er naartoe. 

Na ruim drie maanden weer in een enorme rollercoaster terecht te zijn gekomen, lijkt heel rustig aan, een periode van rust aan te zijn gebroken. 

Medicatie wisselingen zijn niet zo grappig. Zeker niet als het er 3 zijn in ongeveer 6 weken. Dat is even hard werken. Je voelt je gewoon niet lekker. Je energie niveau lijkt weer op een half jaar geleden. Je mood is om op te schieten en het kost weer behoorlijk wat energie om ook maar iets te ondernemen. 

We hebben de hormoonpil, die zo lekker liep,  gedag moeten zeggen. Een ei-sprong is kennelijk niet wat we willen. Heeft natuurlijk met de hormonen te maken. En deze hormonen moeten in het gareel gehouden worden. We willen niet weer een hormoon kanker opzoeken. We kregen er weer een angst bij. Want deze pil was de laatste in de rij voor mij. Je wil niet weten welke angsten er weer langs kwamen razen. Als een malle. Het heeft heel veel energie gekost in een tijd die al chaotisch was. Met de WIA, einddatum van mijn werk etc. Gelukkig was daar ook goed nieuws. Het nieuws dat er een oplossing is. Het is niet de beste oplossing. Mijn angst pot moet echt helemaal leeg. Met mijn angst voor naalden heb ik de voltreffer! Ik mag 1x in de 4 weken een prik in mijn linker én 1 in mijn rechter bil! Met natuurlijk de grootste naald van het arsenaal. En aangezien ik deze niet zelf kan zetten, gaan we gezellig naar de huisarts. Een lieverd. Het maakt alleen het prikken er niet makkelijker en gezelliger op. 

15 mei was mijn laatste dag van mijn werk. Ik heb het contract getekend om mijn aanstelling te ontbinden vanuit de wet. Heel raar. In mijn contract staan een paar bepalingen waar ik mij aan moet houden. We laten het dus hierbij. 

De laatste laatste weken hebben in het teken gestaan van veranderingen. Veranderingen van werk, medicatie en lijf. Dat heeft weer veel energie gekost. En opofferingen. Voor het goede doel. Dat moeten we blijven onthouden.

Zo, dat was het heftige deel.

Nu de leuke dingen!

Ik wil mijn nieuwe lezers welkom heten. Ja wel! We hebben nieuwe lezers. Lezers die gevraagd hebben om mee te mogen lezen. Dat komt nadat de Facebook pagina van Proudbreast mijn blog heeft opgepikt. Ik sta ook op de site! Het stukje na mijn interview is online. Zo trost op! Ik ga snel weer het schrijven van mijn boek oppakken. 

Aanstaande maandag ben ik 25 jaar getrouwd met mijn liefste. We gaan dat even super klein vieren. Even geen energie voor iets groters. Het bestellen van gebak en wat eten is voor mij net te doen. Laat staan dat ik iets moet gaan regelen voor veel mensen. Dat lukt me nooit. 

We gaan naar de theater voorstelling van Lenette van Dongen in Hoorn.

En het roparunteam waar John en ik ondersteunen heeft 30.000 euro over kunnen maken aan de stichting. Wat een bedrag! Iedereen die ons daarmee heeft geholpen willen we hiervoor enorm hartelijk danken. 

En het leukste van alles is dat we een vakantie kunnen gaan regelen en plannen. 

Het EK begint vrijdag. Ik hang de oranje vlaggetjes op. En binnen toch stiekem een kleine schotse....