Herrijshindernisje

 Let op: begint met een heftige tekst

Ik heb er twee en een half jaar over gedaan om te sterven aan iets waar ik dood aan zou gaan. En nu ik dan eindelijk dood ben aan iets wat me niet heeft vermoord, hoe ga ik dan weer herrijzen. Elke dag sterf ik een stukje meer terwijl is aangetoond dat ik leef. Elke dag verlies ik een stukje meer van mezelf door iets wat ik heb overwonnen. Elke dag verliest dat stukje elastiek zijn veerkracht en elasticiteit. Elke dag moet ik weer een gevecht overwinnen. Hoe lang hou ik dat vol. Hoe lang kan ik putten uit die put vol met doorzettingskracht, moed, wil en motivatie. Hoeveel hobbels in de weg kan ik nog over. Wanneer keert het tij. Wordt ik ooit beter. Wordt ik ooit weer mezelf. Of een versie die daar redelijk bij in de buurt komt. Zo op de goede weg en nu al paar maanden gaat het weer zo vele malen minder. Tegenslag op tegenslag, ontsteking op ontsteking. Ik ben zo moe. De weegschaal begint door te slaan van gaan-voor-het-leven naar ik-wil-rust.

En toch.....

Het feit dat ik het hier kan schrijven betekend iets. Betekend dat er toch een verandering op til is. Dat ik een manier aan het zoeken ben om weer nieuwe connecties te maken in mijn hoofd zodat ik ook dit weer om kan draaien en kan zoeken naar nieuwe energie in een tijd dat ik eigenlijk nergens energie meer in vind. Ookal gebeuren er in deze grauwe periode ook heus wel mooie dingen. Goede uitslag van mijn jaarlijkse controle. Nieuwe uitdagingen aangegaan. Vandaag voor het eerst in maanden in de auto gestapt en ben ik buiten. Zonder dat ik ergens naar toe moet. En toch voelde ik die weegschaal overstag gaan. Stilletjes, milligram voor milligram. Naar de grauwe, grijze, sombere kant. 

Ik zit aan het strand. Muziek op m'n kop. Kijkend naar de zee. Het strand vult zich steeds meer met mensen die een stuk gaan wandelen. Alleen of met een partner, vriendin, hond of wie dan ook. De zon komt er af en toe door en verlicht het zand en laat de zee glinsteren. Mountainbikers rijden langs, vast aan het oefenen voor de egmond-pier-egmond in januari. Ik zit op een bankje voor een strandtent die dicht lijkt voor de winter. Kijkend naar de vrolijk springende honden die wachten tot hun baasje nou eindelijk die bal weer eens gooit. En graag nu een beetje verder weg dan die zielige poging van net. En ik, ik zit in mijn hoofd te bedenken hoe ik deze periode nou weer eens aan ga pakken omdat het zo niet meer kan en niet meer gaat. Een eenzame fietser op het strand die duidelijk de aansluiting van zijn groepje is kwijtgeraakt, zo voel ik mij achterop geraakt in mijn leven. 

Er zijn aantoonbare zaken die mijn gevoel en toestand rechtvaardigen of verklaren. Een noodgedwongen afgebroken droomvakantie die daardoor dubbel zo duur uitvalt, financiële problemen door de auto's die achter elkaar ermee stoppen, constante ontstekingen die mijn lijf aanvallen en een graai doen in mijn energie potje. Het zijn zaken die mijn hoofd en zeker mijn lijf uitwonen. Mijn lijf heeft alle energie nodig om die ontstekingen aan te pakken. En mijn hoofd heeft alle energie nodig om boven het water te blijven. En de arts geeft aan dat het lijf vecht zonder al die soldaatjes in mijn lijf omdat die kapot zijn gemaakt door de chemo. Mijn lijf vecht dus een oorlog met wapens zonder munitie. Elk virusje pakt mij nu en mijn lijf kan daar niet tegen vechten. En nee, ook niet met middeltjes die weerstand verhogend werken. Daar moet je namelijk iets van een weerstand voor hebben. Ik denk dat als ik nu ga schieten, zeg ik zelf wel "pang", misschien schrikt dat de ontstekingen af...

Je kunt die gevechten een paar weken wel aan. We zitten nu halverwege maand drie. De koek is op. Echt op. Alleen dat is geen optie. Ik moet gaan bakken. Ik heb nieuwe koek nodig. 

Tijdens het werk in de zorg heb ik zo vaak gezien dat mensen moesten aanvaarden dat ze niet meer kunnen doen wat ze vroeger wel konden. Inleveren van hun eigenwaarde en zelfredzaamheid. Het leek mij van een afstand erg zwaar maar niet onmogelijk. Als je gewoon even accepteert dat het is zoals het is dan kun je snel verder en op zoek naar wat je wel kan. Cindy, wat een slap gelul is dat geweest joh. Hoe heb je dat ooit zo kunnen bedenken. Omdat je toen met je hoofdproblemen moest dealen? Vergeleken met nu was dat echt een lachertje. Je zit er nu maar mooi zelf mee en weet begod niet hoe je dat zelf voor elkaar moet krijgen. Iets met zelfde schuitje en succes!

Stappen naar voren maken weer. Energie vinden in mijn nieuwe "baan": Robert assisteren bij de vrouwen 1 van de voetbal. Een paar uurtjes als vrijwilliger weer oppakken als het ziek gevoel dat weer even toestaat. En vandaag alweer een grote stap gemaakt door weer naar buiten te gaan en weer even iets doen over mijn voordeurdrempel. Stap voor stap weer werken naar wat ik wel kan. En me weer minder gaan verstoppen. Mouwen opstropen en vooruit verdedigen. Zo kunnen er gaten ontstaan waardoor je kunt gaan scoren.

Het lijkt allemaal zo makkelijk.............

Kop d'r weer veur, this to shall pass, let's go enzo.....