Cindy's verhaal

 Je hebt Google vertaler voor eigenlijk alle talen ter wereld. Alleen als ik zoek naar de vertaling van het woord: "geen", in het Drents, dan heb ik toch veel moeite. Volgens mij is het "gien". Ik hoor het wel van mijn familie en vrienden uit het mooie Drenthe.   Mijn tied is er af. Het uitstekende weefsel wat overbleef na de amputatie van mijn linkerborst, is weg. Op maandag de 13e, geen ongeluksdag, is het weggehaald. Ik keek er niet meer tegenop. Ik keek er juist naar uit. Elke dag had ik last van m'n derde tiet, of rug borst zoals het liefdevol werd genoemd door intimi. Humor is een raar ding in het leven van iemand die ziek is of ziek is geweest. Soms is de zwartste humor een manier om dingen even te relativeren. Je moet alleen even goed inschatten bij wie je die zwarte humor kunt bezigen.  Niet iedereen kan het hebben. Hier thuis en op mijn werk kan en kon het soms niet zwarter. Voor ons hilarisch en soms ook wel iets te veel. Dat laatste komt echt door de...

 Halloween  Ik hoef me niet te verkleden dit keer. Niet dat ik ooit verkleed ben geweest tijdens halloween. Dat is bijzaak. Ik ben op dit moment een heks van mezelf met al die hormoon prikkels. Heerlijk dat men geen blog heeft uitgevonden met geluid. Anders weet ik zeker dat er wel een paar hadden gereageerd met een: "alleen dit moment, cin?" Shut up!! "Ja zie? We zeggen het toch?" Grommmmmm. Dat korte lontje, emoties onder de sneltoets, frustratie galore, dramaqueen, mezelf even heel zielig vinden, het is echt even in alle heftigheid losgebarsten. "Het hoort erbij, cin." Houd je mond. "Ja maar, het is toch logisch?" Rot op!  Nou dat dus. En ja het is logisch en het hoort erbij. Zeker nu ik weer zonder hormoonpil zit. Tot augustus aan de hormoonpil. Die ene, die me zoveel diaree gaf elke dag. Eindelijk mocht ik ermee stoppen. Wel nadat de huisarts eerst alles had uitgesloten. Heerlijk even je eigen ontlasting opvangen. Drie keer natuurlijk. Want ...

 Het lijkt mijn eigen trent te worden. Woorden verzinnen voor de titel van de volgende blog. Zoals vandaag. Liggend in bed, voor wat eigenlijk een tukje zou moeten worden omdat ik even moe ben, even de blog schrijven die ik al een paar dagen in mijn hoofd heb.  Het contrast kan de afgelopen anderhalve week niet groter zijn. Van diepe rouw tot fantastisch nieuws. Dus contrastastisch is voor mij de juiste titel weer voor deze blog. Fantastische dag beleeft op zaterdag 30 september. Wereld kampioenschap rugby. De wedstrijd Schotland-Roemenie. Wat een enorme ervaring. Topdag. We vertrokken rond een uur of, weet ik niet meer. In ieder geval op tijd. Want het werd een lange dag waarin ik, oh nee, we, veel wilden doen. Eerst naar hartje Lille. Onderweg even een stop gemaakt bij een restaurant voor een sanitaire stop en een kop thee. Achter John zit een wat ouder stel. Zij keurig gekleed, hij in Schotland rugby shirt. Kan niet anders dan dat ze uit Schotland komen om ook naar Lille af...

 Daar was ie. Het nul-punt. De bodem van de put. De man met de hamer. De zwarte tunnel zonder licht aan het eind. De betonnen muur aan het eind van een recht stuk weg. Financieel gaat het even niet zo lekker. Nadat mijn salaris naar 70% is gegaan en ik niet in staat ben om te masseren. Er komt ineens veel op ons pad wat niet kan wachten. Dat stukje maand over aan het eind van je salaris. Ik zeg het niet omdat we zielig zijn en geen boodschappen meer kunnen betalen. Of dat we minder leuke dingen kunnen doen of minder uit eten. Ik zeg het omdat het een groot onderdeel is van het uiteindelijk belanden in die put.  Nog een put punt. Het voetbalseizoen is weer begonnen. Dat betekend dat die ene weer het team uit chicken trousers gaat verzorgen en die ander weer gaat vlaggen bij die club uit 020. Super fijn dat ze dat weer gaan doen. Het betekend voor mij de één na 40 urige werkweek nog eens 8 uur langer missen en die ander nog eens minimaal 2x zo lang. Ik laat ze lekker want het is...

 Hoe lang mag je eerlijk antwoord geven op de vraag: hoe gaat het met je? Zonder dat degene tegenover je denkt: daar gaan we weer met haar.  Hoe lang duurt het voor men klaar is met een eerlijk antwoord? Kan ze nou nergens anders over praten? Hoe lang mag je met mensen praten over wat je nog steeds mee maakt in je proces na kanker? Hoe lang duurt het voor mensen me zat zijn? Hoe lang mag het ziek zijn duren? Hoe lang duurt het voor ik weer mezelf ben? Zonder het gevoel dat ik alles wat ik had opgebouwd voor de kanker, binnen no-time naar de kloten geholpen heb?  Hoe lang mag het duren voor ik me zo goed voel dat we van een uittredingstraject over kunnen naar een reïntegratietraject? Hoe lang mag het duren voor ik me dingen niet meer persoonlijk aantrek? Hoe lang mag het duren voor ik mijn eigen draai weer heb gevonden in het leven? Dat ik me weer nuttig voel. Dat ik weer een doel heb? Dat ik mijn lijf weer heb kunnen trainen? Voor ik weer gelukkig ben met mijn lijf en m'n...

 De koninginnerit uit de tour 2023 is onderweg. Ze fietsen vanaf de montblanc naar courchevel. De bergen, daar voel ik me toch zo gelukkig. De hoger, de beter. Smalle bergwegen, leuke dorpjes, lekker eten. Schone lucht. Vrij gevoel. De mooiste uitzichten ter wereld. Lekker op de bank.  Het is een paar maanden geleden dat ik mijn laatste blog heb geplaatst. Het was een blog om mijn hel jaar af te sluiten. Ik dacht toen dat we het heftigste hadden gehad. En niets is minder waar. De periode waar ik me nu in bevind lijkt zwaarder dan het hele jaar van onderzoeken en behandelingen. Je leeft niet meer in overlevingsstand en je hebt geen adrenaline meer die je overeind houd.  Nu zijn we begonnen met herstellen. En verwerken. En ik kan vertellen dat het een zware, lastige en moeilijke periode is. Je brein gaat weer aan het werk en het is vol gas aan de gang om dat hoofd in toom te houden. Het lijf is stuk. Dat beperkt een snel herstel. De darmen zijn nog zo van slag. Nog steeds. ...

 Het is vandaag dinsdag 9 mei. Vandaag exact een jaar geleden was het maandag 9 mei. Het is nu 5.30. Over een half uur is het exact een jaar geleden dat ik onder de douche stond. Mijn mooie lange haren wassen met shampoo in die paarse fles. Iets met kleur behoud. Daarna een lekker ruikend zeepje uit een flacon. Ik was met m'n handen kruislings en tegelijk mijn andere armen. Dan de oksels en m'n borsten. Over een half uur, een jaar geleden, voel ik 'm. Op dat moment voelde ik een klein bultje, dacht ik, op m'n borst. Links boven in mijn linker borst. Ik sta er even een mini seconde bij stil. "Hier moet ik even op letten." Ik droog me af. Kleed me aan. Ga naar beneden en maak m'n ontbijt. Om 7.00 moet ik in de lucht zijn. Dan ben ik de verantwoordelijke van dienst voor die dag op m'n werk. Gewoon, zoals altijd.  Een jaar geleden begon het. Begon mijn ongerustheid. Aanstaande donderdag is het 11 mei. Vorig jaar was dat woensdag 11 mei. De dag dat ik wat l...